Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Mathieu van der Poel dankt helse trainingen voor Tour-ritzege in Franse bakoven
Analyse In een Tour de France waar de etappes alleen door de allerbesten worden gewonnen, mag de naam van Mathieu van der Poel niet ontbreken. Het is inmiddels het handelsmerk van de kopman van Alpecin-Premier Tech: wanneer hij wint, dan doet hij dat op grootse wijze. Na een moeilijke aanloop in deze Tour, mede door de warme omstandigheden, zag je hem dag na dag beter worden. Voor rit negen werd hij zelfs alweer tot topfavoriet gebombardeerd. Een rol die ‘MVDP’ met verve waarmaakte. Hij nam zelf het initiatief en maakte het beheerst af.
De Tours de France van 2024 en 2022 zijn de afgelopen dagen menigmaal binnen Alpecin-Premier Tech aangehaald. Twee jaar geleden moest de ploeg tot de tiende etappe wachten voordat sprinter Jasper Philipsen voor de eerste maal raak schoot. Mathieu van der Poel kende toen niet zijn beste ronde, omdat hij ongekend veel last van de hitte had. Hij kwam ook niet aan zelf presteren toe, omdat hij zich helemaal schikte in zijn rol als lead-out voor zijn Belgische boezemvriend. Met uiteindelijk drie ritzeges kon Philipsen vervolgens de ronde zeer succesvol afsluiten. In 2022 moest de ploeg ook lang wachten, maar uiteindelijk zegevierde Philipsen alsnog overtuigend, al was dat ‘pas’ in de ritten 15 en 21.
In de andere Rondes van Frankrijk waaraan de ploeg van de broers Christophe en Philip Roodhooft deelnam, was het in de eerste dagen altijd al prijs. Vorig jaar was het feest in de eerste twee ritten met Philipsen en Van der Poel, waarbij de gele trui tussen die twee ook nog eens van schouder naar schouder ging. In 2023 was het in de eerste week al in rit drie en vier prijs met Philipsen. In 2021, toen de ploeg debuteerde in een grote ronde, scoorde Van der Poel op dag twee op een ongekende manier op de Mûr-de-Bretagne.
Toch opende Alpecin-Premier Tech deze Tour de France sterk. In de ploegentijdrit in Barcelona eindigde het Belgische team als zevende, direct achter de zes WorldTour-teams die qua budget met kop en schouders boven de rest uitsteken. Van der Poel maakte daar een goede indruk, maar klaagde de daaropvolgende dagen dat hij niet optimaal in zijn vel zat. Afgelopen vrijdag en zaterdag zag je de verbetering bij hem en leek hij in de wedstrijd te groei als lead-out van Philipsen.
De ‘Vlam van Ham’, zoals de bijnaam van Philipsen luidt, kon twee keer op een rij een bijna perfecte lead-out van zijn ploeg niet verzilveren. Tot dusver in deze Tour zit de absolute topsnelheid nog niet in zijn benen en doet hij niet mee voor de hoofdprijzen. Hij strandde twee keer op een vijfde en een keer op een vierde plaats. Dit tot zijn eigen grote frustratie, die hij uitte door in Bordeaux voorbij de finish met zijn valhelm te smijten en in Bergerac zwaar ontdaan een camper van zijn ploeg binnen te stormen.
Een sprinter moet je echter nooit afschrijven. Drie weken geleden bewees hij in goeden doen te zijn door een ritzege in de Baloise Belgium Tour te pakken en goed te kunnen wedijveren met Tim Merlier en Olav Kooij, de twee topsprinters die in deze Tour al etappezeges op zak hebben. Ook zijn korte ereplaatsen in deze Tour benadrukken dat Philipsen niet ver van zijn topvorm is verwijderd.
Vaak is vertrouwen de beste motivatie voor een sprinter. De ritzege van Mathieu van der Poel haalt ook veel druk bij Philipsen weg en houdt de rust in de ploeg. Al verdient het nu al een compliment hoe het team zich niet gek heeft laten maken door het feit dat het in de eerste acht ritten nog niet lukte. Voor Philipsen waren er drie kansen en eindigde hij dus drie keer bij de eerste vijf. En voor Van der Poel waren er twee kansen. Bij kans één naar Foix zat hij niet mee in de juiste ontsnapping, al had hij de zondagrit naar Ussel zelf ietwat vetter omcirkeld. Vader Adrie van der Poel zei na afloop typerend: “Als hij ergens echt zijn zinnen op zet, dan zit hij meestal wel dichtbij.”
Mathieu van der Poel sleurt aan kop van de kopgroep – foto: Fotopersburo Cor Vos
Misschien was het een voordeel voor ‘MVDP’ dat de rit door de hitte met dertig kilometer was ingekort. Van 185,5 kilometer met zo’n 3400 hoogtemeters naar een rit van 155,5 kilometer, waarbij er in het begin redelijk wat minder klimwerk in zat, al bleven er uiteindelijk toch nog ruim 2600 hoogtemeters over. Dat is bijna 16,8 hoogtemeter per kilometer. Als je ziet dat Luik-Bastenaken-Luik over 260 kilometer zo’n 4400 hoogtemeters heeft, dan kom je uit op 16,9 hoogtemeter per kilometer. Dat is een goede indicatie van hoe zwaar de rit door de ‘braadoven’ van de Corrèze was.
In Ussel heeft Van der Poel weer een schitterende zege aan zijn al rijke palmares toegevoegd: zijn derde ritzege in de Tour de France. Bovendien staat hij weer in topvorm te excelleren, nadat hij dit jaar al een ijzersterke crosswinter en een uitstekend voorjaar kende. Hij veroverde in Hulst zijn achtste wereldtitel veldrijden, won het eindklassement van de Wereldbeker en zegevierde afgelopen winter in maar liefst 13 crossen.
Voor sommigen viel zijn voorjaar enigszins tegen omdat hij geen Monument won. Dat is echter scorebordjournalistiek, want het niveau dat hij haalde was ongekend hoog. In de E3 Saxo Bank Classic in Harelbeke pakte hij de winst na een solo van 42 kilometer. In Parijs-Roubaix was hij misschien wel de beste man in koers, maar reed hij na de ‘pedaalgate’ in het Bos van Wallers een verloren wedstrijd. En in zowel Milaan-San Remo als de Ronde van Vlaanderen stuitte hij op een superieure Tadej Pogačar. Volgens zijn vader Adrie van der Poel is dit juist een reden om volgend jaar nog harder te werken richting de voorjaarsklassiekers.
foto: fotopersburo Cor Vos
Waar Van der Poel sowieso al bekendstaat als een trainingsbeest, deed hij er in de aanloop naar deze Tour nog een schepje bovenop. Drie jaar geleden had hij veel meer moeite met de hitte dan in deze Tour de France. Ten eerste is hij, doordat hij tegenwoordig bijna het hele jaar ten noorden van Alicante woont, veel meer gewend aan hogere temperaturen.
Daarnaast doet Van der Poel sinds vorig jaar aan specifieke hittetrainingen. Dit zijn trainingssessies van 40 minuten op de rollen met veel kleren aan. Hij zegt hier zelf over: “Deze trainingen zijn echt de hel.” In de aanloop naar de Ronde van Zwitserland deed hij er één per week en richting de Tour heeft hij dit aantal nog wat weten op te drijven.
In de finale van de Tourrit naar Ussel liepen de temperaturen op sommige plekken op tot boven de 40 graden Celsius. Onder deze tropische omstandigheden profiteerde hij van de helse arbeid in de aanloop naar de Tour.
Soms lijkt het alsof kampioenen als Van der Poel en Pogačar hun prestaties zo uit de mouw schudden, maar achter iedere pedaalwenteling zit ongekend veel arbeid. Ongekend veel bloed, zweet en tranen. Je zou het er warm van krijgen…
Reacties zijn gesloten.