Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Lennert Van Eetvelt speelde misschien te veel in finale: “Wist dat ik niet volop kom meewerken”
“Het was een saaie dag, maar ik heb genoten in de finale”, was de conclusie van Lennert van Eetvelt na afloop van de tweede etappe van de Giro d’Italia 2026. De Belg was samen met Giullio Pellizzari en Jonas Vingegaard ontsnapt op de finalebeklimming, maar zag hun aanvalspoging stranden in de slotkilometer.
Lang niet iedereen heeft vandaag genoten, want op iets minder dan 25 kilometer van de streep ontstond een massale valpartij. Na een korte neutralisatie ging de koers toch gewoon door. Van Eetvelt was bij de pinken. Op de finalebeklimming wist hij namelijk samen met Pellizzari aan te sluiten bij een ontsnapte Vingegaard. Het drietal leek onderling uit te gaan maken wie de ritzege en het roze zou pakken.
Te veel gespeeld?
Maar zover kwam het niet. In de slotkilometer keerde de grote achtervolgende groep namelijk terug. De aanvallers hadden te veel naar elkaar gekeken. “Ik heb tot het einde meegespeeld om de ritzege en het roze, maar misschien heb ik iets te veel gespeeld”, doelt Van Eetvelt op zijn tactische keuze om niet volop mee te draaien met zijn medevluchters.
Van Eetvelt tijdens de aanvalspoging – foto: Fotopersbureau Cor Vos
“De aanval van Jonas was erg sterk en zelfs in de afdaling had ik moeite om erbij te blijven, dus ik wist dat ik niet volop kom meewerken.” Ondanks een uiteindelijk teleurstellend resultaat kijkt de klimmer van Lotto-Intermarché vooral positief terug.
“Het is jammer dat we uiteindelijk gegrepen worden, maar het is mooi om mee te rijden voor de zege. Het toont aan dat de vorm goed is en er volgen nog 19 kansen”, blikt Van Eetvelt hoopvol vooruit.
De foutieve tijdsverschillen hielpen overigens ook niet. Het weergegeven verschil was allicht dat tussen de motor bij de kopgroep en de motor achter de 'langgerokken' grote groep erachter.
Niemand geprobeerd te winnen, en een ander gaat ermee vandoor.
Hij is op pad met twee sterkere renners die hij hoogst waarschijnlijk niet klopt als ze het werk evenredig verdelen. Dus hij zoekt een manier om toch zijn winstkansen te maximaliseren. Het pakt niet goed uit maar toch vind ik het geen onlogisch koers gedrag. Koers tactiek waar zelfs de laatste meermaals om gevraagd wordt ipv vol mee te rijden met sterkere renners op weg naar een zekere tweede of derde plaats.