Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Klaas Jan van der Weij is kunstenaar in de sport: “Ik ben blij met de foto’s, maar baalde enorm voor Mathieu”
Special Hij verheft wielerfotografie tot kunst. Klaas Jan van der Weij is een begrip in de sportfotografie. Het op de gevoelige plaats vastleggen van wielrenners heeft altijd zijn grote voorkeur gehad. Sinds hij in 1988 de Ronde van Vlaanderen fotografeerde, weten de internationale media hem te vinden. Vanaf 2025 doet hij een stapje terug, maar de passie om wielrenners te fotograferen drijft hem nog altijd naar de mooiste koersen.
“Ik heb de Strade Bianche nog nooit gefotografeerd. Als ik die wedstrijd op televisie zie, denk ik: daar zijn zóveel bijzondere foto’s te maken. Daar wil ik absoluut nog een keer naartoe. Parijs-Roubaix is altijd mijn favoriet geweest. Ik weet zeker dat ik in april toch weer richting Frankrijk afreis om daar de renners over die kasseizones te zien rijden.”
Van der Weij is inmiddels 73 jaar. Hij is niet meer verbonden aan een dagblad, maar staat wel open voor freelanceopdrachten. Al wil hij het wat rustiger aan doen. “Maar als iemand me belt om wielrennen te fotograferen, dan sta ik meteen in de startblokken. Zo ben ik ook voor mezelf het WK Gravel in Limburg gaan fotograferen. Op die grindwegen de wielrenners vastleggen levert schitterend fotomateriaal op.”
In de RIDE Magazine Wintergids 2025 spreken we uitgebreid met Klaas Jan van der Weij, over zijn carrière als fotograaf en wat hem drijft. Ook licht hij in RIDE zelf tien foto’s uit die voor hem een bijzonder verhaal hebben. Hieronder op WielerFlits delen we drie foto’s en het bijbehorende verhaal van Klaas Jan.
Het einde en het begin
Klaas Jan van der Weij: “In 1988 ging ik als freelancer, zonder opdrachtgever, naar de Ronde van Vlaanderen. Deze klassieker sprak me als wielerliefhebber enorm aan. Boven op de Paterberg zocht ik een goede plek uit. Hennie Kuiper zakte daar door zijn fiets en liep de klim op, met zijn kapotte frame in twee stukken. Bovenop wachtte hij tussen het Vlaamse publiek op zijn ploegleiderswagen.”
“De voormalige olympisch- en wereldkampioen – één van de beste Nederlandse wielrenners ooit – machteloos tussen de zondagse supporters. Ik wist meteen: dit is een bijzonder beeld. Hoe vergankelijk is de loopbaan van een kampioen? Een paar jaar geleden zat Kuiper bij ons in een wielershow toen deze foto werd getoond. Hij vertelde dat hij op dat moment besefte dat het einde van zijn carrière naderde. Voor mij was dit juist het begin.”
Twee-eenheid
Klaas Jan van der Weij: “Misschien is het symbolisch: in mijn laatste Tour de France maak ik een foto die werd gekozen tot sportfoto van het jaar. Ik stond bij de eerste rit achter de finish, op het fotografenplatform. Ik wist dat twee renners van dezelfde ploeg zouden aankomen, maar dan weet je nooit welk beeld je kunt verwachten. Ik was extra alert: zouden Romain Bardet of Frank van den Broek zich nog omdraaien om te zien waar het peloton bleef? Dat deden ze.”
“Allebei, op exact hetzelfde moment. En ik stond precies op de juiste plek, waardoor ze in elkaar overvloeien en je een soort twee-eenheid ziet. Had ik een halve meter meer naar links of rechts gestaan, dan had ik dit beeld nooit gehad. Ik noem het weer de ‘joystick’ van mijn broer, die me precies op het juiste moment op de juiste plek heeft gezet. Deze foto is uiteindelijk ook de cover geworden van een dichtbundel met de titel Tête de la course.”
Het plankje
Klaas Jan van der Weij: “Tijdens de Olympische Spelen in Tokio in 2021 was het vanwege de strenge coronaregels niet makkelijk werken. Je mocht nergens met eigen vervoer naartoe en de bewegingsvrijheid was sterk beperkt. Bij het mountainbikeparcours moesten we een flink stuk lopen naar de venue, en daarna het terrein op. Ik vond een heuvel bergop die me aansprak, maar op het laatste moment bekroop me het gevoel dat ik daar niet moest zijn.”
“Dus ging ik nog hoger, op zoek naar een betere plek, en vond de plek waar de bikers een sprong zouden maken. Je kon hier mooi met de camera meetrekken. De renners kwamen eraan, en toen ik een oranje shirt zag, wist ik dat ik moest meebewegen. Maar ineens hoorde ik enorm veel kabaal en maakte ik een reflexbeweging met de camera.”
“Mathieu van der Poel ging onderuit en belandde pal voor mij op de grond. Ik bleef hem in zijn val volgen en drukte op de motordrive af. Juist die serie maakt het verhaal compleet. Op de krant waren ze verbaasd: hoe is het mogelijk dat ik weer precies hét moment had? Ik ben blij met de foto’s, maar baalde enorm voor Mathieu. Ik heb ontzettend veel bewondering voor hem. Het is een fantastische gast.”
En de foto reeks van mvdp, eens hij valt doet hij ook wel alles juist om de schade te beperken. Zo goed mogelijk rollen, nergens een hand zetten om zich tegen te houden. Weet iemand welke sporten hij ooit heeft gedaan, want leren vallen is ook een kunst? Naast wielrennen en voetbal sowieso tennis, maar wat nog?