Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Jonas Vingegaard zet puntjes op de i in Catalonië, Remco Evenepoel ontpopt zich als meesterknecht
Jonas Vingegaard is de beste klimmer in de Ronde van Catalonië: dat statement heeft de Deen van Visma | Lease Bike opnieuw kracht bijgezet in de zesde etappe. Op de slotklim reed Vingegaard zijn concurrenten uit het wiel. De meest opvallende renner van de dag was misschien wel Remco Evenepoel, die heel veel kopwerk deed voor zijn Duitse ploeggenoot Florian Lipowitz.
De klimgeiten komen in deze ronde aan hun trekken, want ook in de voorlaatste rit was het klimmen geblazen. De etappe naar Queralt was een blauwdruk van vorig jaar, die toen niet in zijn oorspronkelijke vorm doorging vanwege te zware windstoten. De eerste vijftig kilometer waren goed te doen en ook de daaropvolgende Coll de la Batallola (11,6 km aan 3,2%) was niet al te lastig.
Maar het slot van de etappe was niet voor de poes, met de oogverblindende maar ook loodzware Coll de Pradell (15,1 km à 6,7%). De laatste 5,5 kilometer van deze klim van buitencategorie kennen een gemiddeld stijgingspercentage van bijna elf procent! Daarna wachtten de eveneens pittige Collada de Sant Isidre (5 km à 8,8%) en de slotklim naar Queralt (5,9 à 7,5%) nog op de renners.
Ciccone en Soler opvallendste vluchters
In de beginfase meldde de wedstrijdradio een bedrijvige Jonas Vingegaard. De wedstrijdleider sloop mee in een ruime kopgroep van veertig man, maar finaal kozen veertien renners het ruime sop.
Een bedrijvige Marc Soler onderweg – foto: Fotopersburo Cor Vos
Hun namen? Dat waren Mattia Cattaneo (Red Bull-BORA-hansgrohe), Marc Soler (UAE Emirates XRG), Bart Lemmen (Visma | Lease a Bike), Giulio Ciccone (Lidl-Trek), Andrea Raccagni Noviero (Soudal-Quick Step), Embret Svestad-Bardseng (INEOS Grenadiers), Ramses Debruyne (Alpecin-Premier Tech), Andreas Leknessund (Uno-X Mobility), Richard Carapaz (EF Education-EasyPost), Nairo Quintana (Movistar), Rudy Molard (Groupama FDJ-United), Jake Stewart (NSN), Damien Howson (Pinarello Q36.5), Diego Uriarte (Equipo Kern Pharma) en Byron Munton (Modern Adventure). Alle grote teams waren dus vertegenwoordigd.
Met Ciccone, Soler, Carapaz en Quintana waren er ook enkele topklimmers mee die aasden op de ritzege. Al ging de Italiaan ook op jacht naar bergpunten. In ieder geval begonnen ze met een voorsprong van zo’n twee minuten aan de gevreesde Coll de Pradell, waar Soler als eerste prikte. Ciccone, Svestad-Bardseng en Carapaz konden als enige mee.
Red Bull-overname
In het peloton werd die Pradell een maat voor niets. Cian Uijtdebroeks (Movistar) ging wel even voor het peloton uitrijden, maar daar bleef het ook bij. Visma | Lease a Bike reed een strak tempo, zoals het de hele dag lang al deed. Pas op de Collada de Sant Isidre kregen we een ander scenario. Nogal abrupt nam Red Bull-BORA-hansgrohe het stokje over.
Het leidde tot een prikje van Red Bull-kopman Florian Lipowitz, maar net als een poging van Oscar Onley (INEOS Grenadiers) kwam hij niet ver. Vingegaard was zeer attent, maar zag zijn ploeggenoten wel één voor één lossen. Zeker wanneer Remco Evenepoel zich voor Lipowitz op kop zette, dunde de groep al stevig uit. Op de top hingen alleen noh maar Onley, Vingegaard, Valentin Paret-Peintre (Soudal Quick-Step), Lenny Martinez en Santiago Buitrago (Bahrain Victorious) in het wiel.
Tempobeul Remco Evenepoel – foto: Fotopersburo Cor Vos
Voorin toonde Ciccone zich het sterkst van de vluchters, maar echt uitzicht op de ritzege kreeg de Italiaan nooit. Ook in de afdaling en de daaropvolgende vallei bleef Evenepoel het tempo bepalen, als een rasechte meesterknecht voor zijn Duitse ploeggenoot. Van zijn mindere dag eerder deze week was weinig te merken. Niet enkel Ciccone moest daarom vloeken, Felix Gall (Decathlon CMA CGM) moest passen in het peloton. De nummer twee in het klassement zag zijn goede notering zo kelderen.
Vingegaard onklopbaar
Ciccone werd als laatste vluchter ingerekend op 17 kilometer van de meet. Dat deed Evenepoel niet aarzelen. Integendeel, stoïcijns bleef de Belgische tempobeul doorknallen. Op de slotklim hield Evenepoel nog verrassend lang stand, tot op 2,5 kilometer van de streep. Meteen daarna zag Vingegaard zijn kans schoon om aan te vallen.
De Deen ontwikkelde een tempo dat te hoog lag voor Lipowitz en Martinez, maar de twee werden ook niet compleet in de vernieling gereden. Lipowitz beperkte het verschil tot een tiental seconden, terwijl Martinez weigerde om te helpen. Vingegaard boekte zo zijn tweede ritzege in even veel dagen in de Ronde van Catalonië.
Volta Ciclista a Catalunya (2.UWT)
Etappe 6: Berga → Queralt (158.2 km)
| Rank | Renner | Tijd |
|---|---|---|
| 1 | 04:05:19 | |
| 2 | + 10 | |
| 3 | " | |
| 4 | + 16 | |
| 5 | + 27 | |
| 6 | + 01:29 | |
| 7 | + 02:08 | |
| 8 | " | |
| 9 | + 02:55 | |
| 10 | + 03:16 |
Onze Zomergids 2026 is maar liefst 220 pagina's dik en staat barstensvol mooie wielerverhalen. Een van de verhalen is met Visma | Lease a Bike-kopman Jonas Vingegaard, die de Giro d'Italia en Tour de France gaat combineren deze zomer. Hoe kijkt hij daarnaar uit? En welke hobby's houden hem bezig buiten de koers? In de Zomergids lees je verder alles over de Tour de France en de Tour Femmes, over de knechten van Tadej Pogačar, Lucien Van Impe, Nienke Vinke en nog veel meer!
allerbeste klimknecht ter wereld.
De Sepp Kuss die we vandaag zeer vroeg zagen parkeren
is slechts een schim van de klimmer die hij ooit was.
Evenepoel goed geknecht voor Lipowitz. Hij moet uitkijken dat dit niet de verhoudingen gaan worden. Ook oppassen voor Pellizari; die is bergop ook sterker. Lipowitz zelf sterk gereden. Gedaan wat hij kon, maar er was niks aan te doen.
Als Lipowitz minder is dan REV moet hij gewoon op kop wanneer dat nodig is, en andersom geldt hetzelfde.
Voor Evenepoel is het nadelig dat er steeds minder focus is op (lange) tijdritten in etappekoersen. Daarmee zou hij minuten kunnen pakken en automatisch kopman zijn. Wat dat betreft is Evenepoel in het verkeerde tijdperk geboren. 40 jaar geleden waren tijdritten van 60 tot soms wel 80 km in de Tour eerder regel dan uitzondering.
Daarnaast ook nog elk jaar een ploegentijdrit (héérlijk onderdeel) met in totaal 316 kilometers!
Dan kun je in de bergen hier en daar wel een minuutje verliezen om toch de Tour te winnen.
Een tijdrit kijken is alleen leuk op het eind van een grote ronde als de verschillen klein zijn. En dan nog gaat het alleen om maximaal het laatste uur. Dus ik begrijp de organisatoren wel.
een wk tijdrijden zal wel minder kijkers trekken dan de wegrit, maar dat is hier niet relevant
Dat alle grote koersen tegenwoordig steeds worden gewonnen door de topfavoriet, dus extreem voorspelbaar zijn en er dus ook vrijwel geen verrassingen meer zijn, lijkt me veel slechter voor kijkcijfers en interesse dan hier en daar eens een lange tijdrit toevoegen
Sorry, ik zie de deur al.
Er op het vlakke vandoor gaan met nog een sterke knecht van een concurrent in de groep, was ook weinig verheffend geweest.
En de slotklim gebruiken om iets te proberen was sowieso kansloos.
Ik zie echt niet hoe ze vandaag een deel van die 50 miljoen hadden terug moeten verdienen.