Fabio Van den Bossche en Lindsay De Vylder winnen in extremis de Zesdaagse van Gent 2025
De eindzege in de Zesdaagse van Gent 2025 is gegaan naar Fabio Van den Bossche en Lindsay De Vylder. Het Belgische duo reed als wereldkampioen rond in ’t Kuipke en wist heel laat nog een ronde voorsprong te pakken. Dat was precies genoeg om Yoeri Havik en Jules Hesters van de koppositie te stoten.
De slotdag werd opgefleurd door het afscheid van Elia Viviani, die speciaal voor de Zesdaagse van Gent koos om zijn allerlaatste wedstrijd te rijden. Met een indrukwekkende erehaag en een emotionele speech nam de Italiaanse sprinter en baankampioen afscheid van het Gentse publiek.

foto: Fotopersburo Cor Vos
Spanning om te snijden in top van klassement
In de laatste koppelkoers ging de beslissing vallen om de eindzege in ‘t Kuipke. Yoeri Havik en Jules Hesters begonnen als leiders (323 punten), maar drie andere koppels stonden in dezelfde ronde bij de start van de ploegkoers. Dat waren Fabio Van den Bossche/Lindsay De Vylder (320 punten), Jasper De Buyst/Elia Viviani (274 punten) en Roger Kluge/Tim Torn Teutenberg (200 punten). Ook het duo Yanne Dorenbos/Vincent Hoppezak (222 punten + 1 ronde) mocht nog denken aan een podiumplaats.
De Buyst en Viviani zetten de boel op scherp door in de openingsfase een ronde voorsprong te pakken, maar de concurrentie volgde snel. Dorenbos en Hoppezak sloegen op hun beurt een slag door zich in dezelfde ronde te rijden met de topteams.
Waar in die eerste 50 minuten alleen rondes voorsprong gepakt konden worden, was het wachten op de laatste 50 rondes. Daarin werd elke 10 rondes gesprint voor de punten. Het was vooral uitkijken naar de teams Havik/Hesters en Van den Bossche/De Vylder, die in dezelfde ronde reden en slechts enkele punten van elkaar verwijderd waren. Al de rest moest al een ronde pakken om nog in aanmerking te komen voor de eindzege.
Van den Bossche en De Vylder zetten Gent in vuur en vlam
Havik en Hesters wonnen de eerste sprint en wisten ook in de tweede spurt de directe concurrentie te verslaan, waardoor zij hun voorsprong uitbreidden. In de derde sprint was Hesters opnieuw de beste, waardoor het gat 19 punten werd. Van den Bossche en De Vylder moesten het daarom met een late aanval proberen, iets wat zij ook probeerden met nog 15 rondes te gaan.
Havik en Hesters hadden geen antwoord op de demarrage en zagen de wereldkampioenen op de ploegkoers steeds verder rijden. Van den Bossche en De Vylder moesten diep gaan, maar wisten 4 rondes voor het einde definitief aan te sluiten in het peloton. Het bleek de beslissende move, die Fabio Van den Bossche en Lindsay De Vylder de overwinning opleverde in de Zesdaagse van Gent.
Als wereldkampioenen zetten Van den Bossche en De Vylder zo ‘t Kuipke in vuur en vlam. Havik en Hesters werden tweede en voor De Buyst en Viviani mochten als nummer drie mee het podium op.

foto: Fotopersburo Cor Vos
Net zoals WVA en MVDP beter geworden zijn door op de weg te koersen, zouden baanrenners dit ook meer moeten doen. Een goede zaak dat vanaf 2026 punten op de piste en veld voor een deel gaan meegenomen worden bij hun ploeg in de UCI-ranking.
Vooral Van den Bossche maakte vandaag het verschil in het slot; terwijl iedereen stuk zat, had hij nog de energie om het verschil te maken.
Of terechte / logische winnaars
Wie is / zijn van Aert in de zesdaagse van Gent dan?
De Vylder had niet 'stil gelegen', maar, vóór het BK, weinig getraind, en zonder 'intensiteit'. Inclusief het tweedaags BK heeft hij in aanloop naar de Zesdaagse wel weer veel uren gemaakt. Kijk maar op z'n Strava. Bovendien gaat de vergelijking niet op, want een Zesdaagse wordt met koppels verreden... Cochise laat dus voor het gemak ook nog 50% van de winnaars buiten zijn 'grondige' analyse.
Mits goed uitgevoerd krijg je een aangenaam spektakel, de wereldkampioenen hebben die titel overigens wel sportief behaald en dan is Gent een mooi eerbetoon…
Let wel Polleke, dat je in feite beweert dat de Vylder en Van den Bossche uit hun nek staan te kletsen tijdens het interview achteraf voor Sporza. Vraag me af of je bereid zou zijn dat ze in hun gezicht te zeggen.
Was overduidelijk dat de wereldkampioenen gingen winnen, terwijl bv. mede-complot denker Cochise De Vylder had afgeschreven reeds, op basis van zijn tegenvallende BK-prestaties?
De logica is krom omdat ze uitgaat van hele kromme veronderstellingen en intern tegenstrijdig is:
Je gaat ervanuit dat het afgesproken werk is - waar iedereen van weet, maar tegelijkertijd niemand over spreekt. Iedereen is er onderdeel van: directie, renners, soigneurs, media - iedereen zit in het complot. En iedereen kan het zien: 'Er zijn zelfs mensen die het niét doorhebben'. Lees: de dommen die niet van het complot weten - dat dan weer geen geheim complot is - behalve dan dat niemand er over spreekt enz enz. Of bedoel je te zeggen dat terwijl iedereen wel weet hoe het zit, de renners er tegelijkertijd moeite voor doen om te verhullen dat het doorgestoken kaart is. Waarom is dat dan nodig?
Het is een cirkelredenering, die enkel vol te houden is van de veronderstelling van een 'onmogelijk' complot.
Het is een 'spektakel' aan de hand van een 'scenario' in de vorm van een 'eerbetoon', maar tegelijkertijd wel 'sport' (want: 'sportief behaald'). Welke van de twee is het?
Het is afgesproken werk, want anders is- door de krachtsverhoudingen - er geen koers, maar tegelijkertijd moet het populaire koppel wel winnen. Wat nu als het sterkste koppel niet het populaire koppel is? Was de overwinning van Benjamin Thomas–Fabio Van den Bossche vorig jaar een 'glitch in the Matrix'? Hoe komt het toch dat zoveel 'buitenlanders' de 6D van Rotterdam winnen? Hoe is het toch mogelijk dat de winnaars van de Zesdaagses ook op de grote toernooien de prijzen pakken? Hoe raar is het wel niet dat de favorieten op papier ook de overwinning pakken?
Wat je schrijft is beledigend voor de renners, voor het publiek en schadelijk voor de sport.
Iedereen is volgens jou een leugenaar of dom en naïef. Alleen jij, de anonieme insider, met het diepgaande inzicht - zij het op basis van een vage notie van 'het scenario' , dat je pas ná de 6D uit de doeken doet - en die zijn reacties steevast afsluit met contemplatieve '...' en zich het aanmatigt de renners het twijfelachtige compliment te geven dat ze een 'aangenaam spektakel' van dit circus hebben gemaakt - die weet hoe het zit.
Oftewel/tld:dr: Zeg als het voor iedereen duidelijk is dat het doorgestoken kaart is, van wie je die informatie hebt. En wie jij bent die deze diepgaande inzichten heeft. Met 'Zal niet nodig zijn Nero,' kom je niet weg in dezen: Wie stelt, bewijst.
Het resultaat is dat waar bijvoorbeeld in Antwerpen de dernyreeksen even lang, zwaar en belangrijk waren als de jachten (met namen als Post, Pijnen, Verschueren, Steenbergen en zo meer) met zelfs koppelkoersen achter derny, de dernyreeksen sinds zo ongeveer dat Patrick Sercu sportief directeur werd in meerdere zesdaagsen 'uitgekleed' zijn, met als dieptepunt (in mijn ogen) het regelmatige riedeltje dat een renner in de laatste ronden opeens uit het niets over het hele peloton klapt om de overwinning te pakken, wat je bv. in het EK derny gewoonweg never nooit ziet gebeuren.
Het is een onderdeel dat populair is bij een groot deel van het publiek, maar beter verdient dan de huidige aanpak. In Rotterdam hebben ze overigens de laatste jaren de dernyreeksen weer meer gewicht gegeven door er een apart klassement voor op te maken, en die reeksen zijn er stukken op vooruit gegaan, waar bv. Heijnen regelmatig laat zien hoe het wel kan.
Overigens zijn de Duitse zesdaagse in de laatste jaren van hun bestaan, in de hoop hun populariteit op te krikken en om voldoende bekende namen aan de start te laten verschijnen, steeds meer concessies gaan doen aan de renners, met bijvoorbeeld vooraf vastgelegde contracten, waar gewonnen onderdelen en 'premiespurts' geen extra geld opleverden. Dat heeft de naam Zesdaagse geen goed gedaan, omdat de renners steeds minder prikkels kregen om met het mes tussen de tanden te rijden, en je weer het fenomeen kreeg dat kleine onderdelen 'uitgedeeld' werden aan de kleinere koppels (want het maakte financieel toch niet uit en zo kon dat 'lokale' koppel een overwinning pakken voor de aanwezige fanclub). Dat was ook in de jaren van de Blauwe Trein zo, maar dat was een fenomeen gebaseerd op verdeel-en-heers, waarbij de grotere koppels ook bv. wat relatieve rust konden pakken in de kleinere onderdelen en in de patattenjachten, maar waarbij je zesdaagses had van 2500km in totaal, over 16 uur per dag, en 15 zesdaagse per seizoen, naast het wegseizoen waar veel van de 'specialisten' ook hun koersdagen te verwerken hadden.