Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Een laatbloeier, pistier én lastige keuze: de Belgische sprinttrein van Paul Magnier ontleed
Analyse Twee massasprints, twee keer succes voor Paul Magnier. Natuurlijk krijgt het 20-jarige Franse goudhaantje zelf veel credits voor zijn harde werk op stage in aanloop naar de Giro d’Italia, maar in de sprintvoorbereiding zelf viel het werk van zijn Belgische ploeggenoten Ayco Bastiaens, Fabio Van den Bossche, Jasper Stuyven en Dries Van Gestel op. Wat is hun rol bij Soudal Quick-Step?
Geen enkele sprint is exact dezelfde en zelfs al heb je op voorhand een ideaal plan in je hoofd: in het geharrewar voor een eindspurt loopt nooit alles zoals je wil. Maar bij Soudal Quick-Step hebben ze wel consistente pionnen in huis die goed werk leveren.
De man die we de langste periode in beeld zien, is Ayco Bastiaens. Een laatbloeier, 29 al, en bezig aan zijn derde jaar bij Soudal Quick-Step, maar nog altijd niet echt naam gemaakt. Het is pas zijn eerste grote ronde, maar de rol van Bastiaens is belangrijk. Je kan hem gerust de nieuwe Tim Declercq noemen, want om Magnier aan sprinten te laten toekomen, moet de vlucht van de dag wel eerst weer worden ingerekend. Samen met de mannen van Lidl-Trek en Unibet Rose Rockets heeft hij daarin een controlerende rol.
Tussen het werk van Bastiaens en dat van de sprinttrein in, zullen Italianen Gianmarco Garofoli, Andrea Raccagni Noviero en Filippo Zana telkens wel hun deel van het werk doen, voor in de laatste twee kilometer Fabio Van den Bossche het stokje overneemt. Hij vult de rol in wat veel ploegen de ‘positioner’ noemen. Zo bracht hij zijn kopman en lead outs tijdens de vorige sprints telkens perfect in het slot. Als voormalig olympisch pistier en medaillewinnaar heeft hij daar de ideale kwaliteiten voor.
Soudal Quick-Step levert perfect werk af – foto: Fotopersburo Cor Vos
Vorig jaar deed Van den Bossche dat nog voor Jasper Philipsen bij Alpecin-Premier Tech, de ploeg waar overigens ook Bastiaens vandaan komt. Hun ervaring is belangrijk voor het jonge goudhaantje, maar ook de laatste twee sprintloodsen beschikken over een flinke portie. We hebben het dan over Stuyven, die afgelopen winter overkwam van Lidl-Trek, en Van Gestel, die al een seizoen langer bij de ploeg zit.
Voorafgaand aan de Giro twijfelde ploegleider Kevin Hulsmans nog openlijk wie van de twee de rol van ‘laatste man’ voor Magnier in de sprints zou mogen invullen. “Die keuze hangt een beetje van Paul zelf af”, legde de Limburger uit. De afweging? De 31-jarige Dries Van Gestel ontpopte zich in de laatste twee seizoenen tot vaste lead out van Magnier. De twee kregen zo een intense band en leerden elkaar goed aanvoelen. Vorig jaar in de Tour of Guangxi resulteerde dat in vijf zeges in zes dagen.
Aan de andere kant heeft Jasper Stuyven meer pure snelheid. Eerder dit seizoen werd de voormalige winnaar van Milaan-San Remo derde in een massasprint in Parijs-Nice. Hij is met zijn 34 lentes wat ouder en heeft meer ervaring op het hoogste niveau. Anderzijds kent hij Magnier minder goed. “Maar”, zegt Hulsmans, “hij is bij Lidl-Trek jarenlang met Jonathan Milan op pad geweest. Die is op papier onze grootste concurrent. Jasper weet hoe de Italiaan beweegt en dat kan zeker in bepaalde situaties een voordeel zijn.”
Uiteindelijk wees de situatie zichzelf uit. In de openingssprint was Van Gestel laatste man na een beurt van Stuyven. Twee dagen later bracht de Leuvenaar zijn Franse afwerker zelf naar het wiel van Milan. Die beide tactieken werkten en moeten vertrouwen geven voor wat komen gaat. De Fransman bewees vorig jaar alvast dat, eens hij begint te winnen, hij lastig te kloppen is. Mét die portie zelfvertrouwen en een nog innigere band tussen de ploegmaats, belooft dat vonken voor een nu al geslaagde Giro.
Ik ben altijd benieuwd of er nog zo lovend geschreven was als de renners in de ploeg exact hetzelfde gedaan zouden hebben, maar Magnier net niet de benen...
Of was diezelfde Magnier dan ineens een "net-niet-sprinter" en stond de keuze om de hele ploeg om te bouwen naar een klassieke sprintploeg meteen weer ter discussie?
Want je kan over klassiekers en eendagskoersen praten maar het enige wat ze de laatste decennia pertinent en constant wereldklasse in zijn geweest is het sprinten. Het verschil tussen de sprinters bij QS en hun prestaties als ze er vertrekken is ook te groot om van toeval of individuele klasse van de sprinters zelf te spreken en kan dus echt wel op conto van "de ploeg" worden geschreven.
Het zijn maar 2 sprintjes natuurlijk, maar die winnen of niet maakt een hemelsbreed verschil voor deze ploeg dit jaar. En met Merlier hebben ze straks ook een paar mooie kansen in de Tour. Zo kunnen ze er nog een deftig seizoen van maken. Al wordt het qua overwinningen zo wel een pure sprintersploeg.
Stuyven die toch 1 van de betere transfers blijkt van 2026. Deed het goed in de klassiekers en speelt hier nu ook zijn rol. Het is geen winnaarstype, maar hij draagt mee de ploeg.
Verder is het lijstje met potentiele winnaars van klassiekers erg kort. Als Pogi of Poel mee doen, dan zijn er nog maar weinig sterren te verdelen. Die steken er gewoon heel ver bovenuit, waardoor winnen voor iemand anders lastig is.
Dan moet je het al hebben van winnen bij hun afwezigheid (Ganna deed dat), bij pech (Wout van Aert, al was hij zelf ook gewoon op de afspraak), of in koersen waar je als peloton echt wat recht kunt zetten (Gent-Wevelgem; al besloot Mathieu daar om niet tegen Wout te sprinten voor winst, anders waren ze vooruit gebleven). En op het sprintersWK in de Scheldeprijs was het "gewoon" voor QS...
Win maar eens een grote koers in de huidige tijd...
Behalve aan van Aert, die er gewoon een wint.
Correct, en voor het gemak wordt Matje nu op hetzelfde niveau als Pogi gezet terwijl onmiskenbaar de laatste ver ook boven Matje is uitgestegen. Dit seizoen 3 Monumenten voor Pogi en toch zou die gelijk staan met van der Poel met 0 monumenten. Ongeloofwaardige stelling lijkt me.
Geen discussie dat Pogi de beste is van de twee. Waarbij overigens het verschil kleiner is dan de 3-0 in monumenten. Maar volgens mij ook geen enkele discussie dat er na Pogi en VdPoel een behoorlijk gat zit richting de rest, wat een beetje verbloemd is door de zege van Van Aert in PR en de pech die Mathieu daar had.
Sterker nog: MvdP mag in zijn frêle handjes knijpen dat Pogi niet startte in alle koersen die hij won.
Van Aert daarentegen, bam jongen, zelf forceren, lachend volgen en killen op de meet, ka-ching weet je.
Die pech had 20 seconden kunnen kosten ipv 2 minuten, indien de alom geprezen Roodhoofdjes hun pedalen op orde hadden gehad.