Materiaalzone 
Fietstoerisme 
De Tour in 15 minuten: “Mads Pedersen geeft Mathieu van der Poel een vrijgeleide in Parijs”
Podcast Tijdens de Tour de France 2026 maken wij iedere dag een podcast. In vijftien minuten praten we je bij over wat je echt moet weten voor de volgende etappe. Vandaag staan we uitgebreid stil bij de zwaarste etappe van deze Ronde van Frankrijk, waarin er weer van alles gebeurde. Remco Evenepoel, Richard Carapaz en Mads Pedersen drukten hun stempel. En wat kan Mathieu van der Poel in de ingekorte slotrit naar Parijs?
De voorlaatste etappe van deze Ronde van Frankrijk was de allerzwaarste van deze 124e editie. Met de Col de la Croix de Fer, Col du Télégraphe, Col du Galibier, Col de Sarenne en nog drie kilometer van Alpe d’Huez, kregen de klimmers en klassementsrenners een laatste kans om veranderingen te forceren. In het klassement lukte dat niet meer, daar bleef de top-10 ongewijzigd. Wel verzekerde ritwinnaar Richard Carapaz zich mathematisch van de eindzege in het bergklassement en deed Mads Pedersen hetzelfde na een nieuwe straffe stoot om het groen.
Tadej Pogacar had al aangekondigd voor Isaac Del Toro te gaan werken in de slotrit. Daar begon de geletruidrager al mee op vijf kilometer voor de top van de Galibier en dat bleef hij doen tot aan de finish. Daardoor rook Remco Evenepoel zijn kans schoon om er in de slotkilometers vandoor te gaan. De Belg stoomde sterk op en snuffelde zelfs nog even aan de dagzege, maar Carapaz bleek te ver weg. Wel verzekerde Evenepoel zijn tweede plaats en dat zorgt voor vragen: kan hij ooit de Tour winnen? Hijzelf en onze verslaggevers Maxim Horssels en Youri IJnsen zijn duidelijk.
Zondag wacht nog de ingekorte slotrit naar Parijs. Niet minder dan 92 kilometer wachten de renners nog, waarbij de aanloopfase van Thoiry naar de Franse hoofdstad is geschrapt. De start is nu ook op de Champs-Élysées, waar ze eerst zes rondjes rijden. Daarna volgen er nog drie, maar in die omlopen zit en blijft Montmartre. De helling in de Franse binnenstad lijkt spek naar de bek voor Mathieu van der Poel, die voor velen in het peloton ook de favoriet is. Hoe dat precies zit en welke conclusies wij nog meer trekken, hoor je in de voorlaatste Tour in 15 minuten-podcast!
Luister hierboven naar de podcast en abonneer je via je favoriete podcast-app.
iTunes
Spotify
RSS-feed
er ondergesneeuwd en wat in de doofpot gestoken dat Remco
hier bijlange niet kwam voor een ereplaats op het podium.
Eerst waren er nog bescheiden uitingen dat hij de kloof met
Pogacar wou verkleinen. Niks mis mee en realistisch.
Maar daarna kwamen uitspraken zoals: ' Ja, ik kan deze Tour winnen ',
' Daarvoor zal ik wel op en over Pogacar moeten gaan ' en nergens
in het verhaal kwam Vingegaard ter sprake, dé renner die hij eerst moest
zien te overklassen, vooraleer hij dé maestro van zijn troon kon stoten.
Elke renner en dus ook Remco mocht zijn ambitie om de Tour te 'willen winnen'
uitspreken maar Remco's uitingen getuigden van heel vol van zichzelf en zijn
niveau te zijn, en zelfs in die mate dat hijzelf zich in staat achtte om de kloof
weg te werken, maar vooral door het geloof dat hij Pogacar kon overklassen.
De manier waarop deze 2e plaats moet worden geherdefinieerd en eigenlijk moet worden gezien als een teleurstellende koude douche en een bevestiging van vele tekortkomingen is hilarisch en aandoenlijk.
=> Veelvraat Pogacar raakt verzadigd en besluit zich te gaan storten op een nieuwe uitdaging.
=> Zich scharen in het illustere rijtje Poulidor en Zoetemelk waar nog altijd legendarisch over wordt gesproken. (Misschien wordt hij later wel wel de opa van...?!)
En anders zich gewoon verzoenen met zijn winnaarsrol en statistisch de beste tijdrijder ooit worden en verder focussen op de klassiekers. Dat zijn er ook niet zo veel die in dat rijtje passen.
Zoetemelk is eigenlijk een interessantere 'case study'. Die had bij zijn tweede plaatsen eerst de pech dat hij het meermaals moest afleggen tegen Merckx (steeds op 8 à 12 minuten), dan eerder verrassend tegen Van Impe, en dan in '78 en '79 verloor van de opkomende Hinault. Hij moest wachten tot 1980 en een DNS van Hinault vooraleer hij op 34-jarige leeftijd eindelijk zijn welverdiende Tourzege pakte. Voor Evenepoel blijft zo'n kans ook bestaan zolang hij podiumkandidaat is, zelfs al doen Pogi en Vingego er nog 5 jaar bij en indien Seixas en Del Toro uitgroeien tot betere klimmers. Als je podiumkandidaat bent, dan kan het altijd eens jouw kant uitvallen. En dan is die zegen enkel maar meer verdiend omdat je er altijd bent in blijven geloven. Vraag maar aan Zoetemelk...
Er was een tijd dat algemeen aangenomen werd dat renners rond hun 31e op hun top waren.
Echt, waar hebben we het over.
Trouwens als jullie toch zo tegen de maniertjes van Evenepoel zijn, waarom dan geen kritiek op de blik/intimidatie die Pogacar gaf aan de Decathlon renner. Die jongen deed gewoon zijn werk en dan zo geintimideerd worden.... Ah nee wacht, dat was niet Remco die dat deed , dan is het ok, dan kan zo iets wel eens gebeuren in de koers he . Alleen Remco mag dat niet.
Geniet gewoon dat Evenepoel een stap vooruit heeft gezet en dat hij hopelijk volgend seizoen nog verbetert.
Pogacar krijgt ook veel gezeik over zich heen voor dit soort momenten hoor. Wees maar niet bang
Maar als ik een euro kreeg voor iedere renner die beter zou worden als Evenepoel of binnen afzienbare tijd zou voorbij streven , zou ik nu milionair zijn :)