De beste wielrenner van 2019

Door , maandag 30 december 2019 om 19:45
De beste wielrenner van 2019

foto: Cor Vos (archief)

In de maand december blikt WielerFlits traditioneel terug op het afgelopen wielerseizoen met de reeks Eindejaarslijstjes. Wat waren de hoogte- en dieptepunten van 2019 en welke renners verdienen nog een eervolle vermelding? Elke werkdag is er een nieuwe lijst met bijbehorende poll. We sluiten af met: de beste wielrenner van 2019.

Toegegeven, het is appels met peren vergelijken. Want hoe kun je nu de prestaties van ronderenner Egan Bernal boven die van sprinter Sam Bennett zetten? Of die van Vuelta-winnaar Primož Roglič boven die van sprintkoning Caleb Ewan? De WielerFlits-lezers hebben onlangs al op de beste sprinter van 2019 kunnen stemmen, maar eerlijk is eerlijk: het zijn niet de mannen die een heel seizoen hebben gedomineerd. Wie wel? We komen uit bij vijf hoofdrolspelers.

Eerdere winnaars
2018: flag-es Alejandro Valverde
2017: flag-gb Chris Froome
2016: flag-sk Peter Sagan


flag-co Egan Bernal

foto: Cor Vos

In de jaren tachtig van de vorige eeuw zagen we plots tengere, vaak bruingeblakerde renners de Italiaanse, Franse en Spaanse cols bestormen. De wielersport werd van oudsher gedomineerd door de Fransen, Italianen, Belgen en later ook de Nederlanders en Spanjaarden, maar nu zagen we plots Colombianen in de Tour de France, Giro d’Italia en Vuelta a España. We herinneren ons natuurlijk Luis Herrera en Fabio Parra, de twee exponenten van een gouden generatie Colombiaanse klimgeiten. Het was de in eigen land onsterfelijke Herrera die in 1987 de Ronde van Spanje won, terwijl Parra een jaar later op het podium stond van de Ronde van Frankrijk.

Het leek slechts een kwestie van tijd vooraleer een Colombiaan op het hoogste treetje van het Tourpodium stond, maar Herrera en Parra bleken niet in staat om die langgekoesterde droom te verwezenlijken. En ook de nieuwe generatie Colombiaanse berggeiten – aangevoerd door Alvaro Meija en Oliverio Rincón – bleek niet sterk genoeg om mee te doen voor de eindzege, maar Nairo Quintana deed de enthousiaste wielerfans toch weer een tijdje dromen van het geel. De stille klimmer uit Cómbita won de Giro en Vuelta en kwam ook enkele keren dichtbij Tourwinst, maar hij bleek niet opgewassen tegen Chris Froome en Team Ineos.

En dus werd er alweer gekeken naar het volgende Colombiaanse toptalent: Egan Arley Bernal. Geboren in zoutstad Zipaquirá, groot geworden op de mountainbike maar al op jonge leeftijd verhuisd naar Italië om het te gaan maken als wegrenner. Het bleek al snel de juiste keuze, aangezien hij binnen de kortste keren werd opgepikt door de excentrieke teammanager Gianni Savio, die als baas van Androni Giocattoli-Sidermec een neusje heeft voor Zuid-Amerikaans wielertalent. Het bleek het begin van een succesvolle samenwerking met als ultieme bekroning de eindzege in de Tour de l’Avenir. Aan het einde van 2017 volgde een transfer naar het grote Team Sky.

foto: Cor Vos

De bescheiden Colombiaan bleek geen last te hebben van plankenkoorts, want Bernal won in zijn eerste WorldTour-jaar al enkele belangrijke rittenkoersen. Het bleek de voorbode voor een magnifiek 2019, met als hoogtepunt – hoe kan het ook anders – de eindzege in de Tour. Maar Bernal begon zijn seizoen in eigen land met de nationale kampioenschappen (een bronzen medaille in het tijdrijden) en de Tour Colombia 2.1 (vierde), gevolgd door zijn eerste Europese optreden in Parijs-Nice. In die laatste rittenkoers bleek hij de sterkste klassementsrenner, al werd hij nog flink uitgedaagd door zijn oudere landgenoot Quintana, die in Nice genoegen moest nemen met plek twee.

Met de eindzege in Parijs-Nice op zak trok Bernal als topfavoriet naar de Volta a Catalunya, maar de coureur van (toen nog) Team Sky moest in het noordoosten van Spanje zijn meerdere erkennen in landgenoot Miguel Ángel López en Adam Yates. Toch kon Bernal met veel vertrouwen toewerken naar de Giro d’Italia, zich opmakend voor zijn eerste examen als rondekopman van een sterrenensemble. Een week voor de Ronde van Italië ging het echter helemaal mis: de renner brak zijn sleutelbeen na een val op training. De klimmer mocht een kruis maken over de Giro, maar een Tourdeelname behoorde nog altijd tot de mogelijkheden.

Een aanvankelijk hevig teleurgestelde Bernal kende een snelle revalidatie, waardoor hij op tijd fit was voor de Ronde van Zwitserland. Sterker nog: de jonge renner bleek sterk genoeg om het eindklassement te winnen, na een indrukwekkende zege op de Gotthardpas. Bernal was klaar voor de Tour, maar ging zeker niet van start als topfavoriet, gezien zijn leeftijd, onervarenheid en de aanwezigheid van titelverdediger Geraint Thomas binnen zijn ploeg. En toch stond Egan Arley Bernal na drie weken koers op het hoogste treetje in Parijs, na een machtsgreep in de veelbesproken Alpenetappe naar (dat was de bedoeling) Tignes.

foto: Cor Vos

En zo schreef Bernal geschiedenis door als eerste Colombiaan de Tour de France te winnen, meer dan drie decennia na de overtocht van de eerste Colombiaanse wielrenners. Sommige Tourwinnaars besluiten vervolgens om het even rustig aan te doen, maar Bernal bleek nog voldoende motivatie te hebben voor de resterende maanden van 2019. Zo reed hij een ijzersterke Italiaanse najaarscampagne met een tweede plek in de Giro della Toscana, top 10-noteringen in de Giro dell’Emilia en Milaan-Turijn en de zege in de Gran Piemonte. Maar de grootste uitschieter was toch zijn derde stek in de Ronde van Lombardije, achter winnaar Bauke Mollema en Alejandro Valverde.

En zo kan de nog altijd maar 22-jarige Bernal terugkijken op een meer dan geslaagd seizoen. Want hoeveel renners van zijn leeftijd winnen nu in één jaar tijd de Tour, Parijs-Nice en de Ronde van Zwitserland? En hoeveel renners kunnen het na een Tourzege nog opbrengen om als derde te finishen in een wielermonument als de Ronde van Lombardije? Bernal heeft in 2019 niet alleen laten zien dat hij ontzettend hard kan fietsen, maar ook dat hij mentaal ijzersterk is. En wat ook niet bemoedigend is voor de tegenstand: hij kan alleen nog maar beter worden.

Belangrijkste resultaten in 2019 
flag-nr1 flag-fr Tour de France
flag-nr1 flag-fr Parijs-Nice
flag-nr1 flag-ch Tour de Suisse + 1 ritzege
flag-nr1 flag-it Giro del Piemonte
flag-nr3 flag-it Giro di Lombardia
flag-nr3 flag-es Volta a Catalunya


flag-si Primož Roglič

foto: Cor Vos

Er zijn twee wielrenners die de afgelopen maanden het rondewerk hebben gedomineerd: Egan Bernal en Primož Roglič. De Colombiaan won zoals eerder beschreven de Tour, Parijs-Nice en de Ronde van Zwitserland, Roglič was dan weer de beste in de Vuelta a España, Tirreno-Adriatico, de Ronde van Romandië en de UAE Tour. En net als Bernal reed Roglič een ijzersterk najaar met twee Italiaanse zeges en een prima optreden in de Ronde van Lombardije. Maar laten we beginnen bij het begin, ver weg van alle Europese hectiek, in de Verenigde Arabische Emiraten. Daar stond begin maart de allereerste editie van de UAE Tour op het programma.

De organisatie van de nieuwbakken rittenkoers was erin geslaagd om een flink aantal wereldtoppers aan te trekken, met onder meer wereldkampioen Alejandro Valverde, Michał Kwiatkowski, Tom Dumoulin, Fernando Gaviria, Sam Bennett én Primož Roglič. De Sloveen van Jumbo-Visma maakte vorig jaar al indruk met eindzeges in gerenommeerde rittenkoersen en een vierde plek in de Tour, maar in 2019 stond alles in het teken van die twee andere grote rondes: de Giro en Vuelta. Zijn voorbereiding op de Italiaanse ronde begon in de UAE Tour en de kopman van Jumbo-Visma won meteen zijn eerste rittenkoers van het seizoen.

Het bleek het begin van een zeer succesvol voorjaar. Wat heet: de 30-jarige Roglič bleef tot en met de Giro d’Italia ongeslagen. In Tirreno-Adriatico bleek hij na een nagelbijtende finale in San Benedetto del Tronto één seconde sneller dan Adam Yates, terwijl de Sloveen veruit de beste was in de Ronde van Romandië door maar liefst drie etappes te winnen. De voormalig schansspringer reed in die laatste rittenkoers de tegenstand op een hoopje, waardoor hij zich bombardeerde tot topfavoriet voor de Ronde van Italië. En toegegeven, de klimmer annex tijdrijder deelde ook de eerste tik uit in de openingstijdrit naar de basiliek van San Luca.

foto: Cor Vos

Roglič leek in de eerste week op weg naar een overtuigende Girozege, helemaal na zijn tweede tijdritwinst in San Marino. Hij begon de eerste echte bergetappe naar Ceresole Reale met een voorsprong van bijna twee minuten op zijn naaste belagers, maar vanaf dat moment kwam er zand in de Sloveense motor. De klassementsaanvoerder moest op weg naar Courmayeur lijdzaam toezien hoe Richard Carapaz naar de roze leiderstrui fladderde. Het bleek ook meteen een beslissend moment in de koers, aangezien een moegestreden Roglič niet meer in staat bleek om Carapaz uit de leiderstrui te fietsen. De Ecuadoraan won als outsider zijn eerste Giro d’Italia.

En Roglič? De Jumbo-Visma-renner vocht op de slotdag nog een verbeten duel uit met Mikel Landa, met als inzet het laatste podiumplekje. De Spaanse klimmer begon met 23 seconden voorsprong aan de afsluitende tijdrit in Verona, maar zelfs een vermoeide Roglič bleek in staat om zijn achterstand om te buigen in een, weliswaar beperkte, voorsprong. Voor een winnaar pur sang telt een derde plek niet, maar het was tóch een volgende mijlpaal in de carrière van de allrounder van Jumbo-Visma, die zijn eerste podiumplek in een grote ronde wist te behalen. En daarmee kwam er een einde aan een intensief voorseizoen, de veelwinnaar was toe aan vakantie.

Na het Sloveens kampioenschap op weg bleef Roglič in zijn thuisland om de batterijen op te laden, te genieten van zijn tijd als kersverse vader en toe te werken naar het tweede deel van 2019. De man uit Trbovlje had één doel: het winnen van de Vuelta a España, zijn nederlaag in de Ronde van Italië nog vers in het geheugen. En Roglič wist in Spanje om te gaan met zijn status als topfavoriet. Hij antwoordde met de pedalen en wist de critici lik op stuk te geven. De stille en stoïcijnse ronderenner bleek in het hooggebergte een van de beste klimmers, was bij de les in de verraderlijke heuveletappes en sloeg zijn slag in de individuele tijdrit naar Pau.

foto: Cor Vos

Het gevolg was dat Roglič in Madrid de rode trui kreeg omgehangen als eindwinnaar van ‘La Vuelta’, voor wereldkampioen Alejandro Valverde en toptalent Tadej Pogačar, de tweede Sloveen op het eindpodium. Voor de coureur van Jumbo-Visma ging daarmee een droom (eindwinst in een grote ronde) in vervulling, maar het seizoen was zeker nog niet ten einde. Zo had de Vuelta-winnaar de stille hoop om zich in Harrogate tot wereldkampioen tijdrijden te kronen, maar Roglič bleek nog niet voldoende hersteld van zijn Spaanse inspanningen. Het verdict aan de finish: een teleurstellende twaalfde plaats, op exact drie minuten van winnaar Rohan Dennis.

Heel even was er twijfel over de fysieke paraatheid van Roglič, maar in de Giro dell’Emilia was weinig meer te merken van eventuele vermoeidheid. Wat heet, de renner van Jumbo-Visma wist met één indrukwekkende versnelling de tegenstand uit het wiel te kletsen op de steile San Luca, op weg naar zijn eerste zege in een semiklassieker. Drie dagen later was het ook raak in Tre Valli Varesine, ditmaal na een uitgekookte aanval in de laatste kilometer. Roglič had zich binnen enkele dagen opgewerkt tot dé grote favoriet voor de Ronde van Lombardije, maar hij moest na een sterke wedstrijd genoegen nemen met plek zeven.

Roglic’ laatste wedstrijd van 2019 was de Chrono des Nations, een wedstrijd die hij besloot op de derde plek. Maar er was na afloop nog genoeg reden om te juichen, met de zege van zijn ploeggenoot Jos van Emden. De cirkel was rond: Roglič begon en eindigde het seizoen met een overwinning.

Belangrijkste resultaten in 2019
flag-nr1 flag-es Vuelta a España + 1 ritzege
flag-nr1 flag-it Tirreno-Adriatico
flag-nr1 flag-ch Tour de Romandie + 3 ritzeges
flag-nr1 flag-ae UAE Tour + 1 ritzege
flag-nr1 flag-it Giro dell’Emilia
flag-nr1 flag-it Tre Valli Varesine
flag-nr3 flag-it Giro d’Italia + 2 ritzeges


flag-fr Julian Alaphilippe

foto: Cor Vos

Egan Bernal won de Tour, Primož Roglič was de beste in de Vuelta, maar de Velo d’Or (een prestigieuze prijs voor beste wielrenner van het afgelopen seizoen) ging toch echt naar Julian Alaphilippe. De Franse springveer van Deceuninck-Quick-Step dankt zijn uitverkiezing aan een fenomenaal voorjaar en een al even indrukwekkende Tour, waarin hij de Fransen liet dromen van een eerste eindwinnaar sinds Bernard Hinault. Maar we beginnen in Argentinië, want daar begon Alaphilippe zijn wielerjaar 2019. In de Vuelta a San Juan was hij meteen succesvol met twee ritzeges én een tweede plaats in het eindklassement, achter de Colombiaan Winner Anacona.

De renner – opgegroeid in Montluçon – bleef vervolgens in Zuid-Amerika om deel te nemen aan de Tour Colombia 2.1. En de explosieve renner ging door op zijn elan, door op knappe wijze de bergetappe met aankomst in La Union te winnen. Hierdoor mocht Alaphilippe als leider aan de afsluitende bergetappe beginnen, maar de Alto de Palmas bleek toch te zwaar voor de Fransman, die in het klassement bleef steken op plek zeven. De nu 27-jarige renner keerde vervolgens terug naar het Europese vasteland om zich voor te bereiden op de eerste klassieke afspraak van het seizoen, Strade Bianche. De debuterende Alaphilippe begon als een van de topfavorieten aan de grindklassieker.

De klassiekerrenner stelde ook niet teleur op de witte wegen richting Siena, want hij reed samen met Jakob Fuglsang als eerste naar de finish op het vermaarde Piazza del Campo. Het was de Deen die met machtige pedaalslagen indruk wist te maken, maar hij bleek geen antwoord te hebben op de sprintsnelheid en stuurmanskunsten van Alaphilippe, die zijn eerste grote zege van 2019 boekte. Vier dagen na zijn Toscaanse triomf stond de rasaanvaller alweer aan de start van Tirreno-Adriatico, klaar om zijn erelijst nog wat verder uit te breiden. Met ritzeges in Pomarance (sprint bergop) en Jesi (na een schimmige massaspurt) lukte dat ook meer dan aardig.

foto: Cor Vos

Alaphilippe stond enkele dagen na de afsluitende tijdrit van Tirreno-Adriatico aan het vertrek van Milaan-San Remo, zijn eerste échte hoofddoel van 2019. De coureur van Deceuninck-Quick Step begon, uiteraard, als een van de absolute topfavorieten aan de lenteklassieker, zeker na zijn eerdere zege in Strade Bianche. De Fransman werd in 2017 al eens derde, maar dit jaar was het wél raak voor Alaphilippe. Hij was in de finale op pad met een aantal wereldtoppers, onder wie wereldkampioen Alejandro Valverde, Peter Sagan en Michał Kwiatkowski. Niemand bleek echter in staat om Alaphilippe uit te dagen in een sprint op de Via Roma.

En zo boekte Alaphilippe zijn eerste monumentale zege, voor de verrassend sterke Oliver Naesen en Kwiatkowski. Het was de kers op een al heel mooie taart, maar de Fransman was zeker nog niet van plan om op vakantie te gaan, met de Ardennenklassiekers in het vooruitzicht. Alaphilippe hoopte in de Ronde van het Baskenland de puntjes op de i te zetten, wat aanvankelijk ook leidde tot een ritzege in Gorraiz, maar één dag later kwam hij zwaar ten val in de derde rit naar Estibaliz. Zijn ploeg maakte zich ernstige zorgen, aangezien er werd gevreesd voor breuken, maar Alaphilippe kwam met de schrik vrij. Hierdoor kon hij zich thuis voorbereiden op de klimklassiekers.

Alaphilippe maakte zijn rentree met een tweede plek in de Brabantse Pijl (achter Mathieu van der Poel, red.), gevolgd door een vierde plek in de Amstel Gold Race (na een schimmig schouwspel met Fuglsang). In de Waalse Pijl was het wél raak voor de oud-veldrijder. Hij liet als titelverdediger Fuglsang achter zich op de Muur van Huy. Het voorseizoen van Alaphilippe eindigde met Luik-Bastenaken-Luik, maar de torenhoge favoriet kon in de finale geen hoofdrol vertolken. De Fransman ging met een zestiende plaats de lentestop in, het vizier alweer gericht op de Tour de France. “Nu is het tijd om te herstellen en te genieten”, zo liet hij in het verregende Ans weten.

foto: Cor Vos

Na een welverdiende rustperiode reed Alaphilippe in het Critérium du Dauphiné weer zijn eerste wedstrijdkilometers, en dat verliep niet zonder succes. Zo won hij vanuit de vroege vlucht de heuveletappe naar Saint-Michel-de-Maurienne en veroverde hij dankzij zijn nimmer aflatende aanvalslust de bergtrui. Een kleine maand later stond Alaphilippe aan de start van de Tour, in de hoop zijn Tour van 2018 te evenaren of zelfs te verbeteren. Toen groeide hij namelijk uit tot de Franse publiekslieveling dankzij een ritzege in de Alpen en Pyreneeën en winst in het bergklassement. De druk was groot, maar Alaphilippe reed een Tour om nooit te vergeten.

Het begon allemaal op dag drie, met een onwaarschijnlijk straffe solo op weg naar Épernay, waardoor hij de ritzege én de gele trui wist te veroveren. De nieuwe leider genoot zichtbaar van zijn tijd in het geel, maar drie dagen na zijn triomf moest hij de trui alweer inleveren op La Planche des Belles Filles, aangezien vluchter Giulio Ciccone werd beloond voor zijn inspanningen. En toch was Alaphilippe de morele winnaar na de eerste aankomst bergop, aangezien hij in staat bleek om de beste klimmers te volgen. Het bleek een voorbode voor een knotsgekke Tour, met een renner die (bijna) drie weken lang boven zichzelf wist uit te stijgen: Julian Alaphilippe.

In de achtste etappe naar Saint-Étienne wist Alaphilippe het geel alweer te veroveren dankzij een late uitval met landgenoot Thibaut Pinot, maar nog verrassender was dat Flip vervolgens maar in die gele trui bleef rondfietsen. Dat was het geval na de etappe met aankomst op de Col du Tourmalet, na de tweede Pyreneeënrit richting Foix én de individuele tijdrit in en rond Pau. Sterker nog: het was de thuisrijder die met verve de chronoproef wist te winnen, waardoor het Franse publiek al voorzichtig begon te dromen van een nieuwe Tourwinnaar. Helaas voor Alaphilippe bleken de Alpen net te hoog, al stond hij voor de laatste bergrit nog tweede in het klassement.

De ingekorte bergetappe naar Val Thorens werd echter een martelgang voor Alaphilippe, die zijn virtuele podiumplaats verspeelde aan Geraint Thomas en Steven Kruijswijk. De smaakmaker van de 106e Tour de France moest in Parijs genoegen nemen met de vijfde plaats, op 3:45 van winnaar Egan Bernal. Maar Alaphilippe had wel de harten van het Franse wielerpubliek veroverd, door ze te laten dromen van het hoogst haalbare. De puncheur nam afscheid met twee ritzeges, veertien dagen geel en een top 5-notering in het klassement. Het bleek echter wel het laatste wapenfeit van Alaphilippe in 2019, want de Tour had blijkbaar veel van zijn rennerslijf gevraagd.

Alaphilippe hoopte zich nog een laatste keer op te richten voor de wereldkampioenschappen in Harrogate, maar op het moment suprême beschikte de Franse kopman niet over zijn voorjaarsbenen, waardoor hij niet verder kwam dan een 28e plaats. Enkele weken later nam hij dan ook de drastische beslissing om een punt te zetten achter zijn seizoen en de Ronde van Lombardije te laten schieten. Julian Alaphilippe was op, maar hij kan terugkijken op een geweldig seizoen.

foto: Cor Vos

Belangrijkste resultaten in 2019
flag-nr1 flag-it Milaan-San Remo
flag-nr1 flag-it Strade Bianche
flag-nr1 flag-be Waalse Pijl
flag-nr1 flag-fr Velo d’Or (verkiezing voor beste wielrenner)
flag-it Tirreno-Adriatico – 2 ritzeges
flag-fr Tour de France – 5e in het klassement, twee ritzeges en veertien dagen gele trui


flag-dk Jakob Fuglsang

foto: Cor Vos

We denken al snel aan Egan Bernal, Primož Roglič of Julian Alaphilippe als de wielrenner van het jaar, maar vergeet niet dat Jakob Fuglsang ook een uitmuntend seizoen heeft gereden. Het begon met een ereplaats in de Vuelta a Murcia, maar de Deen boekte al snel zijn eerste zege met het eindklassement van de Ruta del Sol. De Spaanse rittenkoers bleek de ideale voorbereiding op Strade Bianche. In de Toscaanse grindklassieker vocht Fuglsang een mooi duel uit met Julian Alaphilippe, maar het was de Fransman die in Siena aan het langste eind trok. Het bleek het begin van een rivaliteit tussen beide kemphanen, met een volgend duel in de Amstel Gold Race.

Maar eerst trok Fuglsang naar Tirreno-Adriatico en de Ronde van het Baskenland, twee prestigieuze WorldTour-rittenkoersen. De renner van Astana soleerde in Italië naar een fraaie zege in Recanati, maar hij werd ook derde in het eindklassement. In het Baskenland hielp hij ploeggenoot en thuisfavoriet Ion Izagirre min of meer aan de eindzege, maar finishte hij zelf ook nog als vierde. En nog belangrijker: Fuglsang kende een ideale voorbereiding op de klimklassiekers. In de Amstel Gold Race was hij wellicht de sterkste renner in koers, leek hij met Alaphilippe om de zege te sprinten, maar toen kwam Mathieu van der Poel en die krankzinnige sprint.

Fuglsang wist zelf nog naar een derde plek te sprinten, maar hij leek na de finish toch allerminst euforisch. De ervaren klimmer was uit op revanche in de Waalse Pijl, op de Muur van Huy, maar opnieuw kwam hij Julian Alaphilippe tegen. Het was de Fransman die zijn tweede zege op rij boekte in de Waalse klassieker, terwijl Fuglsang andermaal genoegen moest nemen met de meest ondankbare ereplaats. Dan moest het maar gebeuren in Luik-Bastenaken-Luik, traditioneel de laatste wedstrijd van het voorjaar. En jawel, het gebeurde ook voor Fuglsang, die outstanding was op de Roche-aux-Faucons en in de dalende finale richting Luik, waardoor hij solo aankwam.

foto: Cor Vos

De dertiger was er dan eindelijk in geslaagd om een topklassieker te winnen. De blik werd na een rustperiode gericht op de Tour de France, met als doel meedoen voor eindwinst. En het moet gezegd, de generale repetitie verliep gesmeerd, aangezien Fuglsang voor de tweede keer het Critérium du Dauphiné wist te winnen. In de Ronde van Frankrijk ging het echter al snel mis voor de renner van Astana, die ten val kwam in de openingsrit naar Brussel. De in Genève geboren Fuglsang kon zijn weg vervolgen, maar haalde nooit meer zijn oude niveau. Tot overmaat van ramp moest hij in de derde week opgeven na een nieuwe valpartij, en dat als nummer acht in het klassement.

Fuglsang keek echter al snel weer vooruit naar de wereldkampioenschappen en de Ronde van Lombardije, zijn resterende hoofddoelen voor 2019. De Deen hoopte zich in de Vuelta a España in vorm te rijden voor het najaar, wat ook lukte gezien zijn ritzege op de Alto de la Cubilla, zijn eerste overwinning in een grote ronde. Op het WK in Harrogate kon hij zelf niet meestrijden om de titel, maar zag hij wel zijn landgenoot Mads Pedersen naar de regenboogtrui sprinten. In de Ronde van Lombardije zagen we Fuglsang wel van voren, maar viel hij met een vierde plaats net buiten het podium. Toch zal hij 2019 onthouden als het beste seizoen uit zijn loopbaan.

Belangrijkste resultaten in 2019
flag-nr1 flag-be Luik-Bastenaken-Luik
flag-nr1 flag-fr Critérium du Dauphiné
flag-nr1 flag-es Ritzege in Vuelta a España
flag-nr1 flag-es Ruta del Sol
flag-nr2 flag-it Strade Bianche
flag-nr2 flag-be Waalse Pijl
flag-nr3 flag-nl Amstel Gold Race
flag-nr3 flag-it Tirreno-Adriatico + 1 ritzege


flag-nl Mathieu van der Poel

foto: Cor Vos

Het is een lastige vraag: komt iemand met slechts 31 koersdagen in aanmerking voor de titel ‘beste wielrenner van 2019′? Nee, is normaal het antwoord op die vraag, maar Mathieu van der Poel is echter niet zomaar een wielrenner. De Nederlandse kampioen beleefde dit jaar zijn doorbraak als wegrenner met meerdere klassiekerzeges en enkele goede prestaties in kleinere rittenkoersen. Maar het had niet veel gescheeld of we hadden Van der Poel helemaal niet gezien in het voorjaar, aangezien hij zwaar ten val kwam in de eindsprint van Nokere Koerse. De kopman van Corendon-Circus kon een aantal vallende collega’s niet ontwijken en kwakte op hoge snelheid tegen de keien.

De tweevoudig wereldkampioen veldrijden werd kermend van de pijn afgevoerd naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis. De Nederlander mocht een kruis maken over zijn voorjaar, zo was toch de eerste gedachte bij het zien van de beelden. Maar wonder boven wonder bleef het bij flink wat kneuzingen en schaafwonden, waardoor Van der Poel één dag later alweer op de fiets stapte om samen met de ploeg het parcours van de Ronde van Vlaanderen te verkennen. De 24-jarige alleskunner won vier dagen na zijn zware val alweer een profkoers met de Grand Prix de Denain. Het bleek het begin van een indrukwekkende periode, met als hoogtepunt natuurlijk de Amstel Gold Race.

Maar eerst deed Van der Poel mee aan enkele Vlaamse kasseikoersen, te beginnen met Gent-Wevelgem. De aanvalslustige renner finishte als vierde in de West-Vlaamse klassieker, na een frustrerende sprint waarin hij meerdere keren werd opgehouden. Gelukkig voor Van der Poel was het wel raak in Dwars door Vlaanderen, na een indrukwekkende spurt in de straten van Waregem. Opvallend: de Nederlander had slechts twee wedstrijden nodig om te winnen op WorldTour-niveau. In de Ronde van Vlaanderen maakte de nationale kampioen opnieuw indruk met een vierde plek, na een knullige valpartij en kilometerslange achtervolging.

foto: Cor Vos

Van der Poel had echter nauwelijks tijd om terug te denken aan de Ronde, aangezien hij twee dagen later van start ging in het Circuit Cycliste Sarthe. En ook in de Franse rittenkoers wist de veelwinnaar te zegevieren, door in de openingsetappe naar de zege te jumpen. Van der Poel bereidde zich in Frankrijk voor op de Brabantse Pijl en de Amstel Gold Race, zijn resterende doelen van zijn eerste Vlaamse voorjaar. Het boegbeeld van Corendon-Circus rekende in de Brabantse Pijl af met niemand minder dan Julian Alaphilippe, Tim Wellens en Michael Matthews, terwijl we de razendspannende finale van de Amstel Gold Race inmiddels wel kunnen dromen.

Van der Poel ruilde in de zomer (met succes) de wegfiets in voor de mountainbike, maar na een Europese titel en drie wereldbekerzeges ging de aandacht weer uit naar het wegwielrennen, met eerst de Arctic Race of Norway (ritzege) en daarna de Tour of Britain (eindwinst + drie etappes). In die laatste rittenkoers vernederde hij bij momenten de tegenstand, waardoor tegenstander Matteo Trentin alleen maar een duimpje kon geven en zijn schouders kon ophalen. Beide renners kwamen elkaar ook weer tegen op het WK in Harrogate, aangezien ze samen de aanval zochten. Van der Poel leek lange tijd op weg naar de wereldtitel, maar in de finale ging plots het licht uit.

Mathieu van der Poel zal volgend jaar dus niet in de regenboogtrui fietsen, maar de Nederlander kan alleen maar tevreden zijn over zijn voorbije wegseizoen.

Belangrijkste resultaten in 2019
flag-nr1 flag-nl Amstel Gold Race
flag-nr1 flag-be Dwars door Vlaanderen
flag-nr1 flag-be Brabantse Pijl
flag-nr1 flag-gb Tour of Britain + 3 ritzeges
4e flag-be Ronde van Vlaanderen
4e flag-be Gent-Wevelgem

Lees ook: Wat is de mooiste zege van Mathieu van der Poel in 2019?


Een eervolle vermelding voor…

Tadej Pogačar – foto: Cor Vos

Bernal, Roglič, Alaphilippe, Fuglsang en Van der Poel hebben afgelopen seizoen de meeste indruk gemaakt, maar dat betekent niet dat we slechts vijf overwinnaars hadden in 2019. Zo waren er weer enkele sprinters die de zeges aaneenregen met Europees kampioen Elia Viviani, Caleb Ewan, Sam Bennett, Pascal Ackermann en Dylan Groenewegen. Matteo Trentin won ook de nodige wedstrijden, maar reed zich vooral een heel seizoen in de kijker. En wat te denken van Philippe Gilbert, die met Parijs-Roubaix een van de mooiste zeges van het afgelopen wielerjaar boekte. Dat kunnen we ook zeggen van Bauke Mollema, de winnaar van de Ronde van Lombardije.

En dan hebben we nog Remco Evenepoel, die wellicht ook wel een nominatie verdient op basis van zijn prestaties. Want welke 19-jarige renner wint nu in zijn eerste profseizoen de Clásica San Sebastián, de Europese titel in het tijdrijden en een zilveren medaille op het WK? En dan hebben we het nog niet eens gehad over Girowinnaar Richard Carapaz, ronderevelatie Tadej Pogačar en Alejandro Valverde. Die laatste werd op 39-jarige leeftijd nog tweede in de Vuelta a España, terwijl Pogačar in diezelfde ronde drie etappes won en als derde eindigde in het klassement. Over een doorbraak gesproken!


Dit artikel delen:

65 Reacties

Panache 30 december 2019 om 07:35

Er zijn voor alle genomineerden argumenten te verzinnen, afhankelijk van je voorkeur voor eendagswedstrijden, ronden, of door het breder te trekken dan wegwielrennen.

Zelf gekozen voor Alaphilippe. Hij liet het zien (won) in de grote wedstrijden en kon sprinten, tijdrijden en een klassement rijden.

Voor ‘beste wegwielrenner van het jaar’ komen Roglic en MvdP nog niet in aanmerking. Ik ben er van overtuigd dat ze de kwaliteiten hebben, maar ze moeten het eerst tonen op het allerhoogste niveau. Dus monumenten, Tour, WK. Vuelta winnen, of Amstel: een superprestatie, maar ze behoren niet tot de allergrootste koersen.

Secondant 30 december 2019 om 08:12

Roglic heeft het natuurlijk lang en breed bewezen dit jaar. Twee keer podium in een grote ronde, en zo’n beetje alle WT wedstrijden van een week gewonnen. Daarnaast heeft hij zich in de Italiaanse semiklassiekers ook bewezen.
Wat Alaphilippe liet zien dit jaar was buitenaards, maar in zowel het tijdrijden als klassementen rijden overklast Roglic hem.
Van der Poel als wegrenner hoort niet in dit rijtje thuis. Prima voorjaar gereden, maar niet vergelijkbaar met de andere genomineerden. Trek je het mountainbiken en veldrijden erbij, dan scoort hij gewoon podium in deze verkiezing.

rosencrantz 30 december 2019 om 12:16

@panache: de Amstel is natuurlijk wel van het hoogste niveau.

Renzeva 30 december 2019 om 15:37

Ik vind Flip een geweldige renner, maar zag wel dat hij tot de Tour helemaal leeg ging he. Daarna was het ook echt met hem gedaan voor de rest van het jaar qua resultaten.. gezien hoe hij kan domineren heeft hij dat daarna niet meer gedaan.

Viktrodriguez 30 december 2019 om 17:31

Ook met veldrijden en mountainbiken erbij behoort MvdP niet tot de top 3. Laten we vooral dat eerste niet gaan overschatten, Vlaamse nichesport.

Chasse_patate 30 december 2019 om 08:11

Roglic gestemd. Heeft veel gewonnen waar de concurrentie moordend was. Zichzelf daarnaast in twee grote rondes uit elkaar gereden voor de winst.

Onbetwiste wielrenner van het jaar.

Geit in mijn Kelderman 30 december 2019 om 08:13

Alaphilippe voor mij. Zonder twijfel. Hele seizoen goed geweest en de smaakmaker in de Tour.

Pietspeed 30 december 2019 om 17:08

Flauwekul. Na de Tour was kaars uit.

Viktrodriguez 30 december 2019 om 17:31

Je seizoen eindigde met de Tour?

WernerFranke 30 december 2019 om 08:37

Rekening houdend met zijn leeftijd en het verloop van zijn seizoen heb ik voor Bernal gekozen. Op je 22e de Tour winnen terwijl je kopman moest zijn in de Giro… Fenomenaal.

De andere in dit lijstje hebben een schitterend jaar achter de rug, maar daar zijn we over 2 jaar alweer driekwart van vergeten.

Pietspeed 30 december 2019 om 17:09

Bernal uitmuntend, maar zonder Sky minder.

Cyclinglife 30 december 2019 om 08:51

@Redactie er was al een poll geweest voor beste wielrenner. Daar werd nog gemeld dat het voornamelijk om weg prestaties ging. Waar is die poll gebleven? En wat is de meerwaarde van 2x dezelfde vraag stellen alleen dan de inhoud ietsiepietsie veranderen?

De Brigadier 30 december 2019 om 09:10

Op Fuglsang gestemd. De enige die bijna net zo belachelijk is in deze lijst als dat Nederlandse sprintertje.

yo-eddy 30 december 2019 om 09:44

“dat Nederlandse sprintertje ”

Morgenavond azijn ipv Champagne voor jou ….. en de komende 10 van hetzelfde ;)

Lalsacien 30 december 2019 om 09:14

Ik heb ook op Alaphilippe gestemd. Roglic was de andere keuze maar ik vond dat Alaphilippe het vaker liet zien op het moment dat hij de topfavoriet was.
Als het om fietsen overall geweest was dan had ik op MVDP gestemd.

yo-eddy 30 december 2019 om 09:34

Van der Poel heeft mij het meest vermaakt, is intrinsiek beter dan Alaphilippe (zie o.a. Amstel en Brabantse pijl) … hij is ook intrinsiek beter dan Schürter (wint 9-1 afgelopen jaar) maar moet door de keuzes die hij maakt soms gewoon grote prijzen laten lopen (WK en WC Mountainbike), had met een snicker extra ook nog WK op de weg kunnen worden …. We gaan over een jaar of 10 nog wel beseffen wat een bizarre prestaties hij nu al neerzet.

Kijk je naar uitslagen (WK en WC) lijkt Schürter beter op de MTB maar onderling is VdP veruit de beste.
Kijk je naar uitslagen lijkt Alaphilippe beter maar onderling is VdP veruit de beste
Kijk je naar Veldrit klassementen lijkt Aerts/Iserbyt beter …….. etc

Juist door het combineren van drie disciplines lijkt het soms “minder” bij VdP maar kijk je objectief wat hij in die paar wedstrijden per discipline neerzet is het echt fenomenaal

Hollow Knight 30 december 2019 om 09:44

Van der Poel lag er nochtans kei hard af in de AGR… Heeft enkel kunnen winnen met heeeel veel geluk.

yo-eddy 30 december 2019 om 10:08

@Holow Knight ….. hij wint in 2019 2 op de 3 wedstrijden waar hij start ….. ook geluk dwing je af, hij gaf niet op, bleef gaan en kreeg wat hij als enige verdiende in de AGR

luister ook deze even ….. als je tijd hebt

https://www.ad.nl/wielrennen/podcast-het-wonderjaar-van-mathieu-met-adrie-en-mathieu~ae8c9b8d/?fbclid=IwAR1p1dZUFYdRohIGyW9zYnTkA3P5BYf_d_46rUU8KNMD02GUn08KbcDWKtQ

Romāns Vainšteins 30 december 2019 om 11:21

Een hardcore MVDP’er vindt MVDP de beste en zet dat nog even haarfijn uiteen, dat zouden we hier wat vaker moeten zien.

yo-eddy 30 december 2019 om 12:27

@RV Yup, “fanboy” vanaf Louisville en vooral liefhebber vd mountainbike als ik zelf ga fietsen.

een renner die wat met je doet, wint (en verliest) vaak op “dramatische” wijze. Altijd spektakel, heroïek en soms een portie drama waar hij start …. kan ik zeker van genieten.

Brabander 30 december 2019 om 12:28

@Romāns: haha. Dit verbaast me ook altijd. Nou ja, verbazen. Ik ben er al aan gewend dat de ‘fanboy’ zijn intrede in het wielrennen heeft gemaakt. Van der Poel natuurlijk fantastisch gereden, niets dan lof, maar sommigen verliezen echt alle nuance als het over ‘die van Kapellen’ gaat

Brabander 30 december 2019 om 12:31

@yo-eddy: Je was me voor ;)
Zie mijn streekgenoot (Kapellen is niet ver van hier) zeer graag koersen, maar sommigen slaan echt door soms

yo-eddy 30 december 2019 om 12:48

@Brabander ….. doorslaan of niet, hij brengt spektakel. Rijdt niet veel op de weg maar wat hij rijdt maakt indruk.
Onderlinge competitie met bv Alaphillipe is gewoon in het voordeel van VdP dus vind ik hem een betere renner. Brabantse pijl wordt Flip “even” uit het wiel gesprint. VdP gaat door met indruk maken op MTB en in het veld dus met die vorm had hij op de weg ook meer prijzen kunnen pakken.
Verder uiteraard beetje chauvinisme, hoewel ik ook graag keek/kijk naar Boonen, Sagan, Alaphilippe etc, dat team spelletje en wattage trappen in de tour boeit mij gewoon minder. Drama en Heroiek vd Klassiekers vind ik mooier.

adelaarvanantwerpen 30 december 2019 om 12:58

@ Yo-eddy
VDP verslaat Alaphilippe in de BP op een parcours dat gewoon perfect voor hem gemaakt is.
Alaphilippe kan dat ook wel, maar dit is niet zijn favoriete domein. Laat zij de muur van hoei rijden en Alaphilippe wint altijd. Om nog maar te zwijgen van Alaphilippe zijn klim en tijdrit kwaliteiten. Alaphilippe is op dit moment de compleetste weg wielrenner

Brabander 30 december 2019 om 13:06

@yo-eddy: kan me grotendeels wel in je relaas vinden hoor. Maar wat Alaphilippe buiten de klassiekers (in de Tour dus) liet zien was ook wel bijzonder natuurlijk. Vooral omdat dat eigenlijk uit het niets kwam. En dat had ook weinig met ‘wattage-trappen’ te maken. Dat aanklampen om die gele trui maar niet te verliezen was toch heroïsch om te zien?

yo-eddy 30 december 2019 om 13:12

@ava, ik heb genoten van Alaphilippe in de Tour, en hij heeft een fantastisch seizoen gereden, gekoerst met een leeuwenhart ….. maar toch heb ik de indruk dat VdP intrinsiek een betere renner is.

De ronderenners met hun metertjes zijn ook topatleten maar niet mijn hobby om te kijken.

Zin in komend voorjaar!

Pietspeed 30 december 2019 om 17:13

@yoeddy: MVDP intrinsiek – zeg maar gerust – een veel betere renner dan Flipje.

tendam 30 december 2019 om 17:25

@adelaarvanantwerpen
Volgens mij kan Roglic alles wat Alaphilippe ook kan. En is daarnaast beter in het rondewerk. Hij is dus de compleetste renner.

Hij heeft zich alleen nog niet op de klassiekers toegelegd, dat gaat hij dit jaar wel doen dus dan krijgt Flip het bv. in de Waalse Pijl al een stuk lastiger.

adelaarvanantwerpen 30 december 2019 om 20:10

@ tendam
Ik denk niet dat Roglic MSR kan winnen in de sprint van mannen als Sagan, Naesen of Kwiatwoski en hij zal ook geen sprint in de Tirreno winnen. Roglic gaat een Alaphilippe in vorm echt niet kloppen op de muur van hoei, niemand trouwens. Alaphilippe gaat zich ook focussen op het vlaamse werk en ik denk dat hij daar nog ver zal geraken. Alaphilippe is ook iemand waar jij hard op kan vertrouwen bij bv waaierritten in tegenstelling tot Roglic. Dus Alaphilippe kan buiten het klimmen en tijdrijden nog veel meer dan Roglic.

freirefreire 30 december 2019 om 11:26

Wat ik wel mooi vind is dat uit deze poll blijkt dat Wielerflitspubliek niet bepaald chauvinistisch is. Er wordt zo objectief mogelijk gewikt en gewogen, en ik ben het met andere reacties eens dat het rijden van een handvol WT-klassiekers niet genoeg is om voor de titel beste wegrenner van 2019 in aanmerking te komen. Voor mij gaat het tussen Roglic, Bernal en Alaphilippe, waarbij mijn voorkeur licht uitgaat naar de laatste. In het voorjaar was ik immers al erg snel Alaphilippe-moe omdat hij teveel won. Dat zegt wat.

Spruch 30 december 2019 om 11:50

Ik ben verbaasd dat Bernal maar zo weinig stemmen krijgt. Heeft de grootste ronde van het jaar gewonnen, daarnaast de ‘vierde grote ronde’ en Parijs-Nice. Plus het feit dat hij nog zo jong is. Voor mij in ieder geval objectief gezien de winnaar, net voor Roglic die ook een ontzettend knap jaar achter de rug heeft.

Panache 30 december 2019 om 13:18

Bernal heeft de pech dat hij in de Tour een ferma aanval plaatste, waarna de etappe werd geannuleerd en de tijdsverschillen werden opgenomen. Niets heroïsch. Bernal had op grootse wijze de etappe en Tour kunnen winnen, maar had ook kunnen breken en van het podium kukelen. Door de annulering en het inkorten van de laatste bergrit is alle glans van die Tourzege af.

Romāns Vainšteins 30 december 2019 om 14:24

Bernal heeft heel erg flets gekoerst, zijn overwinningen kwamen uitgedokterd tot stand zonder hevige juichmomenten en de flair van een overwinnaar. Vind er ook zeer weinig van uitgaan qua personality, wat ook hoort bij het aalgladde SKYNEOS – collectief.

Renzeva 30 december 2019 om 15:41

Ja, hij zag eruit alsof hij wel kon janken toen hij het geel kreeg, niet helemaal de bedoeling ofzo. Plus iets met Colombianen en vroeg pieken en daarna niet verder ontdekken

Gelei 30 december 2019 om 17:27

Eens. Bovendien kan je zeggen dat hij de Tour won ondanks Ineos.

Als ik de resultaten vd poll zie vraag ik me af of Bernal dan wel bovenaan had gestaan indien hij de resultaten v Roglic had gereden (en vice versa).

Covadonga 30 december 2019 om 12:29

Huh, wat doet van der Poel in dit lijstje? Een eervolle vermelding was beter op zijn plaats geweest. Het gaat hier duidelijk om wegwielrennen en daar behoort hij niet eens tot de top 10 dit jaar.

Voor mij was Roglic de beste in 2019. Wat een erelijst! Bernal zet ik net op twee, ondanks dat hij de Tour wint. Alaphilippe pakt brons.

Brabander 30 december 2019 om 12:33

In de diverse eindejaarslijstjes zie je deze zelfde 5 renners langskomen hoor. Dus zo gek is dat niet

Covadonga 30 december 2019 om 13:51

Wil je dan eens wat bronnen noemen, want ik ben benieuwd hoe dat buiten Nederland wordt gezien?

Panache 30 december 2019 om 18:38

Wat dacht je van Google?
En dan: best cyclists 2019
Best handig, dat Google.

Covadonga 30 december 2019 om 22:41

@Panache
In de eerste lijst die ik in google aanklik staat VdP op een 41e stek, in de tweede op een 15e.
Bedankt voor je steun. Tof van je.
Enig chauvinisme hier is overigens wel begrijpelijk, maar helaas slaat het soms een beetje door.

Panache 31 december 2019 om 08:38

"If the question is “Who was the best bicycle racer across the 2019 calendar year?” the answer is simple — Mathieu van der Poel. The Dutch phenom began the year by winning all 12 cyclocross races he started, including the world championship. He had 10 road victories in just 31 days of racing — including Amstel Gold Race, Dwars door Vlaanderen, and three stages and the overall at the OVO Energy Tour of Britain. On the mountain bike, he took three cross-country World Cup victories in five starts, as well as the European XCO championship; he also won all five short-track cross-country World Cup events he entered.

In an age of specialization, Van der Poel’s stunning talent and versatility added an exciting twist to the 2019 cycling season. The only questions surrounding his potential relate to how long he can sustain such a level across three disciplines.

But van der Poel was not the best men’s road racer of the year. That title belongs to either Primoz Roglic or Julian Alaphilippe, depending on what type of performances are deemed as most significant; more on that below."

https://cyclingtips.com/2019/10/the-weekly-spin-the-great-rider-of-the-year-debate/

https://www.cyclist.co.uk/news/5449/who-was-the-best-rider-of-the-2019-season

kleomantre 30 december 2019 om 12:32

Tot de Tour vond ik absoluut Fuglsang het sterkst. Flipke wint wel 2x van hem, maar Flipke reed geen klassementen.

Bernal presteerde meer dan wat Froome doorgaans doet, maar in het bovenstaande geweld + Roglic niet uitzonderlijk genoeg helaas.

MvdP is leuke toevoeging en zeker de opmerkelijkste van het jaar, maar te weinig voor winst.

Renzeva 30 december 2019 om 15:42

Eens, Fuglsang was gruwelijk goed onderweg

Brabander 30 december 2019 om 12:38

Tsja. Dit zijn mijns inziens wel de 5 beste renners van 2019. Je ziet deze 5 ook overal langskomen. Roglič en Alaphilippe steken er meestal bovenuit, dan krijg je Bernal, die misschien iets minder vaak zichtbaar was en dan Fuglsang en MvdP.
Ik zou gaan voor:
1. Roglič
2. Alaphilippe
3. Bernal
4. Fuglsang
5. MvdP
6. Gilbert

Romāns Vainšteins 30 december 2019 om 12:54

Gilbert er ook bij op een gedeelde stek met èmvéédéépéé

Eveneens 3 stuks toffe zeges van hoog esthetisch en aanspreekbaar niveau.

Brabander 30 december 2019 om 13:10

Gilbert op 6 dan. Heb hem al toegevoegd ;)
Vooral in de Vuelta van hem genoten, dus die stek verdient-ie wel

Schollekop 30 december 2019 om 12:48

De beste renner van 2019 is appels met peren vergelijken. Waar hecht je persoonlijk het meest waarde aan? Aan resultaten in grote rondes of aan overwinningen in klassiekers? Nog zo één: wie is de beste allrounder tov wie heeft het beste eindresultaat geboekt in grote rondes of wie heeft wie in belangrijke wedstrijden verslagen? Ik kan daardoor onmogelijk aan iemand het predicaat ‘beste renner 2019’ toewijzen.

Brabander 30 december 2019 om 13:13

Het is altijd nog vele malen beter dan een sportman/sportvrouw-verkiezing.
Maar je hebt wel gelijk. Het blijft appels met peren vergelijken. Maar dat doen ‘we’ blijkbaar graag

Groningen 30 december 2019 om 13:02

Hiervoor komt Mathieu natuurlijk überhaupt niet in aanmerking, kan alleen Roglic, Alaphilippe of Bernal zijn ( wat mij betreft in de volgorde).

girardengo 30 december 2019 om 18:01

De vraag is wie de beste wielrenner was. Dan komt Van der Poel juist wel in aanmerking. Inderdaad niet als het gaat om de beste wegrenner. Verwarrende titel.

Groningen 31 december 2019 om 08:32

Wielrenner betekent voor mij wegwielrennen. Anders kunnen we nog wel wat disciplines met tweewielers erbij pakken, dat Van der Poel meerdere van die disciplines beheerst is buitengewoon en maakt hem zeker één van de besten, maar wielrennen is echt wat anders dan mountainbiken of veldrijden (of bmx of baanwielrennen), anders waren er veel meer die in alle disciplines uitblonken.

Gelei 30 december 2019 om 14:25

Hoe je Roglic boven Bernal plaatst is mij een raadsel.

Groningen 31 december 2019 om 08:38

Ze hebben helaas niet echt tegen elkaar gereden, wie dus dit jaat de betere was is moeilijk te zeggen, maar Roglic wint vrijwel iedere ronde waar hij aan de start staat en eindigt twee keer op het podium van een grote ronde. Bernal doet daar niet heel veel voor onder, maar Bernal en Roglic laten zich.beter met elkaar vergelijken dan met klassieke types en dan is de erelijst van Roglic toch net dat beetje indrukwekkender.

rahimns 30 december 2019 om 16:18

Heb je gezien wat Roglic allemaal gepresteerd heeft afgelopen jaar… Bernal krijgt de touroverwinning in zijn schoot geworpen.

Gelei 30 december 2019 om 17:20

Tuurlijk

Pietspeed 30 december 2019 om 16:58

Appels met peren idd. Neemt niet weg, dat Roglic overduidelijk met kop en schouders de beste wegrenner van dit jaar is, gelet op resultaten gedurende hele seizoen. Hoe men bij Flip komt is me een raadsel!! Zijn (klim)punch is aansprekend, en zijn vastberadenheid. Zijn resultaten komen mi na Roglic, Bernal en Fulgsang. Als Sagan niet zit te slapen wint Flip niet en onderling verliest hij alles van ene MVDP.

MVDP s de beste allrounder, sinds vandaag 46x winst in 70 koersdagen. Valt hij niet, rijdt hij waarschijnlijk ook podium in Nokere en RVV; wordt hij niet 2x door Naesen gehinderd, dan waarschijnlijk wellicht ook podium Gent WEVELGEM… en een paar repen meer, dan ook WK. Niet in de laatste plaats spreekt zijn manier van koersen zeker het meest aan.

Viktrodriguez 30 december 2019 om 17:26

Primoz Roglic, zonder twijfel. Wint een grote ronde en eindigt podium op een ander met ritzeges in allebei, wint nog drie andere WT-rondes (waaronder TA en Romandië) met 4 ritzeges, voegt daar voor de balans nog wat semiklassiekers met stevige concurrentie aan toe. Is goed van februari (Abu Dhabi) tot oktober (Emilia en Varesini).

Cochise 30 december 2019 om 20:39

Grappig dat Gilbert hier af en toe ter sprake komt terwijl hij in Vlaanderen zelf het moet afleggen tegen Evenepoel en Van Aert als beste Belgische rijder.
Geeft ook aan hoe gekleurd elke mening is. Denk dat Jumbo-minnend Nederland sneller voor Roglic zal kiezen dan voor Bernal. Quickstep-minnend Vlaanderen dan weer eerder voor Alaphilippe.

Ik ga voor Bernal. Tourzege is me pak meer waard dan Vuelta gezien de bezetting. In de Giro vond ik die nipte 3e plek als topfavoriet niet meteen een adelbrief.

rahimns 30 december 2019 om 20:51

Hij pakt dit jaar 28 podiumplaatsen waarvan 25 op WT niveau en eerste in de WT stand. Was de beste renner van dit jaar.

Cochise 30 december 2019 om 21:16

Oke, sorry, ik pas mijn stem aan.

Ik neem aan dat er dan ook Valverde in de poll moet staan ipv MVDP want die staat maar ergens tussen 12 en 16 op de rankings?

Japsie 30 december 2019 om 22:39

@ Cochise, Valverde staat 5e.

Voor mij Alaflip. Compleet en klasse. Monument gewonnen, klassiekers gekleurd, succesvol in de Tour. Bernal wint rondjes en de Tour, maar wint eigenlijk te weinig, hoe gek het ook klinkt. Roglic fantastisch, de meeste stemmen ook, maar zonder Jumbo Visma-tricot ongetwijfeld zoveel minder stemmen.
Enige die nog in de buurt komt is Fuglsang. MvdP, Gilbert en consorten komen, wat mij betreft, niet in aanmerking.

toke 31 december 2019 om 02:18

Annemiek van Vleuten was de beste van het afgelopen jaar.

Panache 31 december 2019 om 08:45

Omdat ze in een niche rijdt waar je niet zo maar toegang toe krijgt. Ze hoort niet bij de beste 100 renners op aarde.

heuvelcolombia 31 december 2019 om 02:18

Moeilijk om de twee heuvelspecialist met de twee ronderenner te vergelijken.
Dit jaar ga ik de voorkeur geven aan de heuvelspecialisten. Juju pakt toch een monument en rijdt de Tour als een boegbeeld voor het wielrennen. Fuglsang als troostprijs de sympathie-prijs. Bernál wint van Roglic, omdat hij simpelweg de Tour wint en Roglic de GIro "verliest". Beiden waren goed in de kleinere rondes dit jaar.
1. Alaphillipe
2. Fuglsang
3. Bernál
4. Roglic
5. Valverde

Apemantus 31 december 2019 om 07:40

Te moeilijk om hier een keuze te maken. Als ik mijn oranje bril op zet MvdP. Als je pure scorebordjournalistiek hanteert dan is het wellicht Roglic. Maar daar zit nog een grijs middengebied tussen dat er net zo makkelijk aanspraak op kan maken met Bernal en Alaphilippe. Onmogelijk om een keuze tussen deze vier renners te maken in mijn optiek. Fuglsang een monsterlijk voorjaar gedraaid maar komt net te kort om zich te mogen meten met de andere vier kleppers. Ik laat deze poll dan ook aan mij voorbijgaan en stem niet.

Headlines

Materiaalzone

Populair