Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Bram Welten had vorig jaar een sleutelrol in de Giro, nu hangt zijn carrière aan zijden draadje
Interview Bram Welten gaf op 16 mei 2025 op in de zevende etappe van de Giro d’Italia naar Tagliacozzo. Hoewel hij uit bittere noodzaak nog startte in Dwars door het Hageland en de Copenhagen Sprint omdat Picnic PostNL Raisin destijds niet genoeg renners beschikbaar had, staat de lead out al een jaar langs de kant. Een onduidelijke rugblessure ligt daaraan ten grondslag. En het einde is nog lang niet in zicht. Bij Wielerflits doet Welten zijn verhaal.
Eventjes terug naar vorig jaar. Toen speelde Welten een cruciale rol in de sprintzege van Casper van Uden in de derde rit van de Ronde van Italië. “Dat was helemaal geweldig en supermooi om mee te maken. Maar even daarvoor tijdens de voorbereiding op de Giro toen ik alleen op trainingskamp in Spanje was, kreeg ik een beetje last van mijn linker onderrug. Zoals ik wel vaker doe als ik ergens last van heb, ging ik gewoon even naar de osteopaat. Dan was het vast zo gefixt. Maar daarna ging het niet over. Het bleef een beetje zeuren. Terug thuis ben ik naar mijn vaste osteopaat gegaan. Even losmaken en weer verder. Alleen ook toen bleef het probleem.”
Desondanks trok Welten daarna naar de Ronde van Turkije, om de puntjes op de i te zetten richting de Giro. “De pijn in mijn rug was niet zodanig dat ik er echt hinder van ondervond. Gewoon een beetje een vervelend gevoel. In de eerste week – en ook in die winnende sprint met Casper – bleef dat onveranderd. Tot de eerste echte bergrit naar Tagliacozzo. Op de eerste klim van de dag kreeg ik een gevoel in mijn linkerbeen dat ik niet herkende. Alsof mijn been sliep, weet je wel. Dat ging niet weg, ook niet als ik rustiger fietste. Daardoor haalde ik de finish uiteindelijk niet. Thuis ben ik dat gelijk gaan onderzoeken. Ik dacht natuurlijk meteen aan een vaatprobleem.”
Van Uden won in Lecce – foto: Cor Vos
Onderzoek na onderzoek
Hoewel er op scans wel een lichte afwijking te zien was in zijn bekkenslagader, kan dat volgens specialisten niet de oorzaak van Weltens probleem zijn. “Dan moet je verder zoeken. Ik ben vervolgens bij een hele rits specialisten en artsen geweest. Eerst moest ik terug naar de osteopaat, toen naar een therapeut, naar een manueel therapeut en daarna een orthopedisch manueel therapeut. Allemaal zagen ze wel iets op de vier à vijf MRI-scans die ik heb gedaan. Op een gegeven moment heb ik een epidurale injectie gehad. Voordat je aan de beurt bent, ben je zo’n twee weken verder. En dan moet je vier weken wachten om het resultaat te beoordelen.”
In totaal kreeg Welten vijf van dat soort injecties. “Eigenlijk had ik daar geen profijt van. In het begin heb ik geprobeerd mijn conditie te onderhouden, omdat ik in de veronderstelling was dat het een klein probleem was. Dat ik vorig seizoen alweer wedstrijden kon rijden. Het eerste plan was om terug te keren in de Ronde van Polen. Maar het bleef maar duren. Elke keer bleven we het plan bijstellen. En dat werd uiteindelijk afstellen. Ik besloot rust te nemen. Maar toen ik in november terugkwam van een fietsrit en ik weer zo veel last had, heb ik besloten dat ik eerst een oplossing moest vinden. Pas daarna mag ik van mezelf weer verder en aan trainen gaan denken.”
Geen ijsje halen op de fiets
Welten stelt dat je als wielerprof dertig uur per week op de fiets moet kunnen zitten, zonder dat dit problemen veroorzaakt. “Ik ben op een gegeven moment bij een orthopedische arts geweest in Amsterdam. Hij zag hetzelfde als de specialisten. Maar met alle behandelingen die ik al had gehad en die niet hielpen, wilde hij me eigenlijk naar een neurologisch chirurg sturen. Een operatie was namelijk ook een risico. Ze weten niet wat ze tegenkomen. En omdat ik er in het dagelijks leven verder nauwelijks last van heb… Het is echt puur en alleen op het moment dat ik ga fietsen.”
foto: fotopersburo Cor Vos
En daar zit hem de crux. “Er zit geen beterschap in”, spreekt Welten met harde, kille woorden. “Om een voorbeeld te noemen: als ik twee uur ga wandelen, dan heb ik nergens last van. Maar als ik met mijn vriendin samen op de fiets een ijsje ga halen als het mooi weer is, dan word ik er al heel snel aan herinnerd dat dát niet zo’n goed idee was. Dan keert vrijwel onmiddellijk dat slapende, prikkelende gevoel weer terug. Wat ze zien op de scans is een soort bulging in een van de ruggenwervels. Vergelijk het met een mini-hernia. Alleen zien ze dan geen compressie op de MRI. Uit de beelden blijkt dat de pijn en het rare gevoel niet daaruit voort kunnen komen.”
Tot het gaatje
Momenteel is Welten in afwachting van de resultaten van een volgende test bij hem thuis. Daar heeft hij een EMR (Endoscopische Mucosale Resectie) ondergaan. “De eerste keer deed ik die in rust, in het ziekenhuis. Maar mijn klachten heb ik natuurlijk alleen als ik op de fiets zit. We hebben toen een geïmproviseerde hometrainer in mijn kamer gezet, zodat ik hier een EMR kon afnemen. Dat ik dus de klachten opwekte en dan de test deed. Dat heb ik vorige week gedaan en daar krijg ik zo snel mogelijk de uitslag van, of ze daar dan bijzonderheden zien. Mocht dat nu niet zo zijn, dan moet ik op een andere manier verder op zoek naar eventuele oplossingen. Totdat ik die heb.”
Toch zit in dat woordje ‘eventuele’ een diepere betekenis. Een rotvraag volgt: hoe lang blijf je zoeken? “Nou, ik zeg wel dat ik er in het dagelijks leven geen last van heb… Maar ieder normaal persoon moet kunnen zeggen dat hij een rondje gaat fietsen om een ijsje te halen. Zonder erbij na te denken. Ik blijf zoeken tot ik een oplossing heb gevonden. Dit is niet normaal. Misschien kom ik dan tot de conclusie dat hiervoor geen oplossing is. Dat het iets is waar ze de vinger niet op kunnen leggen. Dan moet ik daar op een andere manier mee leren leven. En dan zien we wel weer verder. Maar momenteel bekijk ik het stap voor stap, om zo mijn weg hier doorheen te vinden.”
foto: fotopersburo Cor Vos
Koersen (te?) ver weg
De goede verstaander heeft aan dit verhaal genoeg. Wielrenner zijn zit nu even niet in het ritme van Welten. “Ik kan dat echter niet loslaten. Alleen kan ik nog zo veel hopen als dat ik wil, maar dan moet je wel eerst fatsoenlijk op de fiets kunnen zitten en een ritje kunnen maken. Nog voordat je kunt trainen. Pas daarna kan je weer denken aan wedstrijden fietsen. Ik ben er nu een jaar uit. De eerste maanden was ik steeds mijn plan aan het uitstellen. Daar sta ik nu wel iets anders in. Ik ben meer bezig met het feit dat ik zonder klachten wil fietsen. Of het nu een wedstrijd of een plezierritje is: klachtenvrij kunnen fietsen is het allerbelangrijkste. Dat moet opgelost worden.”
“Het allerliefste wil ik natuurlijk terug koersen”, vervolgt Welten. “Alleen op dit moment is dat gewoon niet realistisch. Dat is heel hard, maar wel de werkelijkheid”, vertelt hij met enige emotie in zijn stem. “En dat is absoluut niet makkelijk. Stel je voor dat je werk- en privéleven voor 90% uit fietsen bestaat en plots ben je meer bezig met het probleem op te lossen… Dat is gewoon een heel grote verandering waar de nodige frustratie bij komt kijken. Daarnaast loopt ook mijn contract af. Daar maak ik me heel erg zorgen over. Ik heb geen blad voor mijn kop en weet ook wel hoe de sportwereld werkt. Als iemand niet presteert, dan is daar gewoon geen ruimte voor.”
Doorzettingsvermogen
Volgens Welten staan er dan tien anderen in de rij te wachten. “Nu sta ik gelukkig wel in nauw contact met de ploeg en hebben we eerlijke gesprekken met elkaar”, vertelt hij over de relatie met Picnic PostNL Raisin. “Niet dat het nu ophoudt voor mij, maar we moeten misschien wel verder gaan kijken dan aan het einde van dit jaar. Stel dat de oplossing volgende week ineens gevonden is, je zit weer terug op de fiets en je laat zien dat je weer op een redelijk niveau kan komen – koersen uitrijden en van meerwaarde zijn, heb ik het dan over – dan zie ik niet veel beren op de weg. Maar duurt dit nog vijf maanden, dan moet ik me misschien wel eens achter mijn oren gaan krabben.”
Maar die andere keuze heeft hij nog lang niet gemaakt. “Ik weiger me daar bij neer te leggen. Om nu te zeggen dat ik de stekker eruit trek, dat gaat er bij mij gewoon niet in. Stel je nou voor dat het niet goed komt. Dan wil ik mezelf over tien jaar wel in de spiegel kunnen aankijken en zeggen: ‘Bram, je hebt er echt alles aan gedaan’. Dan is het zoals het is. En dan kan ik het van mezelf ook accepteren. Maar tot die tijd is dat niet het geval. Op dit moment heb ik daar geen vrede mee.”
foto: fotopersburo Cor Vos
Teams Bram Welten
| Jaar | Team |
|---|---|
| 2026 | (WTT) |
| 2025 | (WTT) |
| 2024 | |
| 2023 | (WTT) |
| 2022 | (WTT) |
Dat het niet goed ging met Welten wisten we natuurlijk al wel, maar dat het zo ernstig was? Het is natuurlijk voor die jongen een groot persoonlijk drama, je krijgt ergens last van maar niemand kan je vertellen waardoor het komt en nog belangrijker: hoe je er vanaf komt. Het moet toch om gek van de worden zijn als je gewend bent te koersen dat je nu niet eens meer op de fiets naar de stad kan zonder pijn te hebben? En dan als bonus nog het feit dat je een aflopend contract hebt en je dus waarschijnlijk aan het einde van het jaar zonder werk zit. Want laten we even reeel zijn: zelfs al zouden ze vandaag de oorzaak vinden dan is het probleem nog niet verholpen. Bovendien moet hij dan weer van 0 beginnen met opbouwen dus nog kunnen koersen en tonen dat je nog van waarde bent gaat heel lastig worden. Uiteraard snap ik dat hij zich aan die strohalm vastklampt en ik hoop van harte dat het zo gaat uitpakken maar het ziet er niet best uit natuurlijk. We kunnen alleen maar voor hem hopen dat het goed gaat komen. Sterkte Bram!
Zijn ploeg heb ik opgegeven, maar dat staat los van dit verhaal eigenlijk.
Wat ik las, denk ik dat dit het einde van de carrière betekent