Magazine Het is vandaag (zaterdag 18 juli 2026) precies vijftig jaar geleden dat Lucien Van Impe de Tour de France won. Sinds die dag wacht België ongeduldig op een opvolger van de ‘Kleine van Mere’. Al een halve eeuw lang! “Met het jaar wordt duidelijker hoe bijzonder die Ronde van Frankrijk van 1976 was”, zegt de heel fit ogende pocketklimmer van weleer. “Soms denk ik dat die interesse voor mijn persoon wel zal wegtrekken, maar dat is niet waar. Dit blijft duren. Tot er een andere Belg de Tour wint. (Gniffelend) En dat is voorzeker nog niet voor dit jaar.”

Voor de Zomerspecial van Wielerflits Magazine ging Hugo Coorevits in Mere op bezoek bij Lucien van Impe voor een grote reportage van liefst acht pagina’s. Fotograaf Tonny Strouken dook in zijn archief en vond een aantal unieke beelden uit deze Tour van vijftig jaar geleden.

Van Impe herinnert zich nog goed de dag dat hij voor het eerst in zijn leven de gele trui veroverde. Het is op een klim die in deze Tour ook een hoofdrol speelt: l’Alpe d’Huez.

Van Impe: “Freddy Maertens was de ochtend van Alpe d’Huez nog geletruidrager. Uiteindelijk zou hij acht etappes winnen en het groen pakken in een ronde met 25 ritten, waarin de Belgen 12 keer aan het feest waren. Ik zei hem bij de start: ‘Fred, vandaag is dat geel van mij.’ Hij trok de trui omhoog en zei: ‘Ik zal hem nu al geven (lacht).’ Ik zei: ‘neen, wacht maar tot na de rit.’

Op l’Alpe d’Huez twijfelde ik nog of mijn ploeg Gitane-Campagnolo sterk genoeg zou zijn om de leidersplaats te verdedigen. Ik verloor die dag wel van Joop Zoetemelk, die ermee schermde dat Raymond Poulidor de kopman was en dat hij niet mocht overnemen. Toch had ik in die eerste bergetappe de tegenstand goed kunnen wegen.

Ik wist dat het moest gebeuren op Pla d’Adet. Zes dagen na l’Alpe d’Huez. Op de col in de Pyreneeën die uitstijgt boven Saint-Lary-Soulan. Ik kende die berg. Ik weet nog zeer goed de plaats waar ik versnelde. Je komt het dorp binnen, dan gaat het rechtsaf, over een bruggetje. Daar begon ik volle bak te rijden. Walter Riccomi, die derde stond, vloog er direct af. Luis Ocaña was tweehonderd meter verder al gelost.

Lucien van Impe in zijn strijd met Joop Zoetemelk in de Tour van 1976. Foto: Tonny Strouken

Via de luidsprekers op de motoren kon ik het tijdsverschil volgen. Ik hoorde altijd: Zoetemelk volgt op 3 minuten… Ik bleef hetzelfde tempo rijden. Op Pla d’Adet wist ik dat ik dat geel niet meer zou afgeven. Zoetemelk stond in de stand bijna drie en een halve minuut achter en Raymond Delisle, leider af, volgde daar al op een kleine tien minuten.”

Klopt het dat je gehuld in de gele trui in de slotweek alsnog vroegtijdig de strijd dreigde te staken?
“Zonder mijn vrouw Rita was ik niet meer gestart in de zestiende rit. Ook al was de Tour-zege in Parijs heel dichtbij. Ik had een onoplosbaar conflict met ploegleider Guimard. De aanleiding was mijn eigen bidon die hij geweigerd had te geven toen ik er in de koers om vroeg.

Elke dag maakte ik mijn eigen bidon. ’s Morgens kookte ik rijst. Ik voegde er rozijnen, havermout en babyvoeding aan toe. Een dertigtal kilometer voor een col vroeg ik mijn superknecht Dillen om de bidon te gaan ophalen. René kwam terug en zei dat hij de drinkbus niet kreeg van ploegleider Cyrille Guimard. Ik liet me uitzakken – wat ik nooit deed – maar Guimard hield voet bij stuk. ‘Het was te vroeg voor die pap.’ Ik heb hem dan maar in het Frans in duidelijke taal verweten dat dit niet mooi was. Ik zat nog niet helemaal opnieuw voorin of een ploegmaat bracht toch die bidon.

Na de rit eiste Guimard in het hotel dat ik me zou verontschuldigen. Deed ik het niet, dan zou de ploeg niet meer voor mij rijden en zou ik de Tour verliezen. Ik weigerde mij te excuseren. Ik zei tegen zowel hem als tegen mijn ploegmaten dat ik dan maar beter naar huis ging.

Onze tweede ploegleider was Maurice Champion, een doodbrave man. Hij belde Rita op en legde de patsituatie uit. Mijn vrouw stapte direct in de auto en reed de hele nacht door. ’s Ochtends kwam ze in Pau aan. Ik was nog altijd van plan om niet meer van start te gaan. Maar Rita overtuigde me. Ik zei tegen haar: ‘allez, ik doe dat alleen voor u.’

Ik riep Cyrille in de gang en zei: ‘Kom eens naar hier. Mijn excuses.’ Meer heb ik niet gezegd. Mijnheer was content en begon te dansen met Rita. Al flikte hij me wel zodat er na mijn Tourzege geen enkele ploeg interesse had om me voor 1977 te contracteren. Hij had rondgestrooid dat ik mijn contract al had verlengd bij Gitane-Campagnolo. Wat niet waar was. In de winter moest ik zelf nog op zoek naar een nieuw team. Stel je dat eens voor. Guimard liet me altijd vallen.”

Lees de hele reportage over de Tour de France van 1976 in Wielerflits Magazine.

Ik wil de Tourgids nu bestellen!