Als de eerste klassiekers achter de rug zijn en de monumenten voor de deur staan, is het eerst nog tijd voor Tirreno-Adriatico. De Koers van de Twee Zeeën staat traditioneel tegelijk met de Franse tegenhanger Parijs-Nice op het programma en kan dit jaar rekenen op een heel sterk deelnemersveld. WielerFlits blikt dan ook uitgebreid vooruit!

Historie

• 

  1 mrt

  Lees ook Klimmers maken steeds vaker de dienst uit in Tirreno-Adriatico

  1 mrt

---

Laatste editie

De zestigste editie van Tirreno-Adriatico begon meteen met een belangrijke dag voor de klassementsrenners. In Lido di Camaiore was immers een biljartvlakke 11,5 kilometer lange individuele tijdrit uitgetekend. Spek naar de bek van Filippo Ganna, die zijn favorietenrol ook in de verf wist te zetten, door met een gemiddelde van 56,1 kilometer per uur over het parcours te razen.

In de schaduw van de tweevoudig wereldkampioen tegen de klok, deed Juan Ayuso zeer goede zaken met het oog op een eventuele eindzege. De Spanjaard moest aan de streep weliswaar 22 seconden prijsgeven op een ontketende Ganna, maar boekte op zijn beurt behoorlijk veel tijdswinst op zijn overige concurrenten. De kopman van (toen nog) UAE Emirates XRG zette daarmee de toon voor de rest van de week.

In de daaropvolgende etappes hield Ayuso zich echter nog gedeisd en zag hij vanop de eerste rij hoe Jonathan Milan de eerste sprintrit naar zijn hand wist te zetten, Andrea Vendrame in de gietende regen de eerste ‘punchetappe’ won en Olav Kooij in al even slechte weersomstandigheden een felbevochten sprintzege kon vieren. In deze ritten wist een andere Nederlander zich eveneens te onderscheiden: Mathieu van der Poel.

De klassiekerspecialist van (toen nog) Alpecin-Deceuninck kwam enkele keren dicht bij de overwinning, maar strandde telkens op een ereplaats. Dat was ook het geval in de verraderlijke vijfde etappe naar Pergola. Van der Poel won er de sprint van een uitgedunde groep der favorieten, maar dat was voor hem helaas wel enkele seconden achter de eerder ontsnapte Deense rasaanvaller Fredrik Dversnes.

Een dag later was het moment daar voor de klimmers om toe te slaan; de finishstreep was immers getrokken op de slotklim naar Frontignano. Ayuso liet zich dit geen twee keer zeggen, haalde zijn beste klimmersbenen boven, won de rit én sloeg een dubbelslag. De Spanjaard wist de sterke Ganna – die pas in de laatste kilometers kraakte – uit de leiderstrui te rijden. Het bleek voor Ayuso vervolgens een koud kunstje om zijn leiderstrui in de door Milan gewonnen slotrit met verve te verdedigen.

• 

  16 mrt

  Lees ook Milan wint weer in Tirreno-Adriatico, Van der Poel test de benen en Ayuso boekt eindzege

  16 mrt

Parcours

De 61e editie van Tirreno-Adriatico, die tussen 9 en 15 maart op de planning staat, wordt er eentje met heel wat hoogtemeters. Opvallend genoeg ontbreekt er wel een lastige aankomst bergop, iets wat de afgelopen jaren wel steeds het geval was.

De WorldTour-ronde begint met een korte, individuele tijdrit van 11,4 kilometer in Lido di Camaiore en is daarmee een exacte kopie van 2025. De tweede rit trekt naar de Toscaanse heuvels en eindigt met een korte klim van 15% in San Gimignano. In etappes drie en vier zijn er verschillende koersscenario’s mogelijk. Een sprint behoort tot de mogelijkheden, maar aanvallers zullen ongetwijfeld ook hun kans wagen.

Op dag vijf wacht een etappe met heel wat muurtjes, die eindigt in Mombaroccio. In de finale volgt een helling van zes kilometer, die twee keer moet worden beklommen. De top ligt anderhalve kilometer na de laatste passage. Daags nadien gaat de etappe over de Sassotetto in de eerste fase van de etappe, maar de scherprechter is een drievoudige beklimming van veel de kortere Camerino (met stukken tot 18%). Daar zal het klassement in een definitieve plooi vallen.

---

De 61ste uitgave van Tirreno-Adriatico gaat van start langs de Tyrreense kust, met een vrij traditionele opener: een individuele tijdrit van 11,5 kilometer in Lido di Camaiore. Dat is de laatste jaren steevast het geval, maar de organisatie houdt graag vast aan een beproefd recept. De renners rijden in de eerste kilometers noordwaarts naar het aangrenzende Fiumetto, waar het tussentijdse meet- en keerpunt is gelegen.

De coureurs vlammen vervolgens aan een dollemansvaart (met snelheden tot wel zestig kilometer per uur) over dezelfde wegen terug naar Lido di Camaiore, waar de finishstreep is getrokken, na een tijdrit zonder al te veel bochten of andere obstakels. Dat het een tijdrit voor de pure specialisten is, bewijzen de laatste winnaars: Filippo Ganna won drie van de laatste vier tijdritconfrontaties in en rond de Tyrreense plaats.

Op dag één kwamen de tijdrijders aan bod, in rit twee kunnen de puncheurs zich naar hartenlust uitleven. Daar ziet het in de eerste pakweg 120 kilometer nog niet naar uit, daar valt verder weinig over te vertellen, maar in de laatste 75 kilometer gaat het eigenlijk de hele tijd op en af. Dat is aanvankelijk nog tegen bescheiden stijgingspercentages, maar gaandeweg worden de klimmetjes steeds langer en bovenal steiler.

De beklimming naar Castelnuovo Val di Cecna (met pieken tot 9%) en de daaropvolgende niet gecategoriseerde hindernissen zijn wellicht opwarmertjes voor de uitdagende finale, die begint op ongeveer acht kilometer van de finish. Het peloton krijgt dan nog een deels hellende gravelstrook van 5,5 kilometer voor de kiezen, gevolgd door een pittige slotklim (1,2 km à 7,1%) over de smalle tegelstraten van het middeleeuwse centrum van San Gimignano.

Is het in de derde etappe dan eindelijk tijd voor een eerste sprintclash op Italiaanse bodem? Dat is nog maar de vraag, want als we een blik werpen op het parcours, zien we een rit met onderweg toch weer de nodige hoogtemeters. In de langste etappe van Tirreno-Adriatico worden er een slordige 1.850 hoogtemeters opgediend, al ogen de beklimmingen (op papier) ook weer niet al te lastig.

De langste beklimming is die naar Petrella del Salto (7 km à 4%) en is in zekere zin de poort tot de finale, met de top op iets minder dan veertig kilometer van de streep. Helemaal vlak is het daarna zeker niet, maar dit moet voor doorgewinterde sprinters toch geen problemen opleveren. Of worden de sprintersteams onderweg toch verrast door een sterke vluchtgroep, op weg naar finishplaats Magliano de’ Marsi?

Er ontbreekt dit jaar een echte bergetappe in het parcours, maar dit wil niet zeggen dat klimmers niet aan hun trekken komen. In de vierde etappe is het ook weer klimmen geblazen. In de eerste honderd kilometer staan er zelfs twee langere beklimmingen op het menu, met die naar Ovindoli (11,9 km à 4,9%) en de Valico delle Capannelle (12,9 km à 4,5%). Het venijn zit hem echter vooral in de staart.

Na een langere afdaling en vlakke tussenfase zal de finale wellicht al losbarsten op de flanken van de klim naar Castellalto (7,6 km à 4,5%). En mocht deze klim een muis baren, dan zien we wellicht spektakel op de helling naar Mosciano Sant’Angelo (3,1 km à 3,8%), een ongecategoriseerd klimmetje (2 kilometer à 5,3%) of de klim naar Tortoreto (1,5 km à 8,4%). Na deze helling, volgt nog een vlakke finale van twaalf kilometer richting Martinsicuro.

Akkoord, in de eerste dagen van Tirreno-Adriatico volgen al enkele verraderlijke heuvelritten, maar op dag vijf zal het kaf pas echt van het koren worden gescheiden. Deze rit kunnen we wel omdopen tot een mini-Luik-Bastenaken-Luik, met liefst 3.900 hoogtemeters en ontelbare pittige hellingen. Na een vlakke(re) aanloopbase volgen er in een kort tijdsbestek al meteen enkele punchy beklimmingen.

Dit is echter nog kinderspel vergeleken met wat er daarna op het menu staat. Zo doemt na bijna negentig kilometer de Monte delle Cesane (7,2 km à 7%) op en daarna volgen al gauw de muur van Montefeldno (800 meter à 11,3%), de klim naar het heiligdom San Pietro e Paolo (2,4 km à 6,5%), de Monte della Mattera (6,5 km à 5%) en – na de afdaling – een eerste passage door finishplaats Mombaroccio.

Er volgen op dat moment nog twee lokale rondes van 21,6 kilometer in de buurt van Mombaroccio, met één kritieke passage: de beklimming naar het heiligdom van Beato Sante (4,2 km à 6,2%). Op de flanken van deze klim (met uitschieters tot 9%) moet het gebeuren, in de wetenschap dat de top op slechts twee kilometer van de streep is gesitueerd.

Voor de renners die denken dat de buit binnen is na de lastige vijfde etappe, komen bedrogen uit. Op de voorlaatste dag zal het klassement nogmaals op de schop gaan. Althans, dat is toch de verwachting als we kijken naar het parcours. In de eerste wedstrijdfase zal de aandacht vooral uitgaan naar de beklimming naar Sassotetto (13,1 km à 7,3%), een bekende scherprechter in de ‘Koers van de Twee Zeeën’.

De klim lijkt nu niet meer dan een voetnoot, met zijn ongunstige ligging in de etappe en gezien de lastigheidsgraad van de finale. Na een lange afdaling van de Sassotetto volgt al een eerste passage door finishplaats Camerino, maar de renners draaien pas na 103 kilometer het afsluitende circuit op. Deze lokale wordt gekruid door de beklimming naar Camerino (3,2 km à 8,9%), waar ook de finishstreep is getrokken.

In de traditionele slotetappe zal er waarschijnlijk weinig meer gebeuren in de strijd om de blauwe leiderstrui, want de slotrit is op maat van de sprinters. Alhoewel: in de openingsfase volgen nog wel twee obstakels – met de klim richting Montefiore dell’Aso (10,9 km à 3,4%) en die naar Ripatransone (8,5 km à 4,6%) – waar aanvallers wellicht een gevaarlijke vlucht op poten kunnen zetten.

Het inspireerde Mathieu van der Poel vorig jaar om de boel in vuur en vlam te zetten, maar de Nederlander slaagde er niet in om de sprintersploegen af te houden. Dat was niet zo verwonderlijk, want ook vorig jaar moesten de renners nog vijf biljartvlakke lokale ronden in en rond in San Benedetto del Tronto, de traditionele eindbestemming voor Tirreno-Adriatico, afwerken. Dit speelt de rappe mannen alleen maar in de kaart.

---

Favorieten

De voorbije seizoenen was Tirreno-Adriatico nog het ideale speelterrein van Tadej Pogacar of Jonas Vingegaard in aanloop naar de eerste, echte hoofddoelen van het seizoen. De Sloveen kroonde zich in 2021 en 2022 tot eindwinnaar, zijn Deense ronde-concurrent schreef in 2024 het eindklassement op zijn naam. Dit jaar ontbreken de twee tenoren echter (net als in ’25) op de deelnemerslijst. Vingegaard geeft de voorkeur aan Parijs-Nice, terwijl Pogacar opteert voor een alternatieve, wedstrijdloze aanloop richting de topklassiekers.

Dit mag de pret echter niet drukken en biedt wellicht zelfs de ruimte voor een nóg spectaculairder koersverloop, waarin meer renners ook daadwerkelijk kans maken op de eindoverwinning. Het parcours lijkt een dergelijk scenario ook in de hand te werken, gezien het ontbreken van een echte bergrit en meerdere onvoorspelbare etappes voor de aanvallers/puncheurs. Al is er één renner, die uitermate goed uit de voeten kan op dergelijk terrein.

Zijn naam? Isaac Del Toro. Klimmer van beroep en in alles de natuurlijk opvolger van Tadej Pogacar. Niet alleen omdat de nog altijd maar 22-jarige Mexicaan voor dezelfde UAE Emirates-ploeg rijdt, maar ook vanwege het feit dat hij bulkt van de klasse en het intrinsieke talent. Er zijn maar weinig renners die in hun tweede profjaar achttien (!) overwinningen boeken en tot het bittere eind meestrijden om eindwinst in een grote ronde. Del Toro maakt in relatief korte tijd een stormachtige ontwikkeling door en is inmiddels een gearriveerde vedette.

Dat liet hij dit seizoen al zien in de tot nog toe enige rittenkoers waar hij aan de start verscheen. In de UAE Tour trok hij na een prachtige tweestrijd met Antonio Tiberi aan het langste eind en greep hij de eindzege. Het zal hem ongetwijfeld een flinke dosis zelfvertrouwen geven richting zijn volgende wedstrijden, te beginnen met Tirreno-Adriatico, waar hij een parcours op maat zal vinden. Met zijn explosiviteit, klimvermogen én tijdritcapaciteiten lijkt Del Toro de te kloppen man, maar de concurrentie zal zich niet zomaar neerleggen bij diens suprematie.

Zijn misschien wel grootste concurrent heeft er al een heel wielerleven opzitten, maar is zeker nog niet uitgereden: Primoz Roglic. Voor de Sloveen is het pas zijn eerste koers van het seizoen en dus is het nog een beetje koffiedik kijken naar zijn vormpeil, maar de ervaren Roglic weet natuurlijk als geen ander hoe je je moet klaarstomen voor een belangrijke wedstrijd. De tweevoudig eindwinnaar zal bovendien zijn spaarzame kansen op het volledige kopmanschap – Remco Evenepoel is er komende week niet bij – met beide handen willen aangrijpen.

• 

  8 mrt

  Lees ook Primoz Roglic geniet van nieuwe generatie: “Leeftijd zegt niets in de koers”

  8 mrt

Het kwam eerder al ter sprake in deze voorbeschouwing: de UAE Tour. Isaac Del Toro kwam er als winnaar uit de strijd, maar werd er wel tot het uiterste gedreven door Antonio Tiberi. De Italiaan zal ook in Tirreno-Adriatico weer de degens kruisen met de Mexicaan en krijgt voor eigen volk dus een uitgelezen kans op sportieve revanche. We noteren zijn naam niet met potlood, maar viltstift als een van de grote favorieten voor de eindzege, want vorig jaar eindigde de kopman van Bahrain Victorious (als de nummer drie) al op het eindpodium.

Tiberi moest twaalf maanden geleden zijn meerdere erkennen in eindwinnaar Juan Ayuso en Filippo Ganna. De Spanjaard doet dit jaar een gooi naar de eindzege in Parijs-Nice, maar Ganna tekent wel weer acte de présence. De vraag is alleen: hoe ver reiken de ambities van de tempobeul uit Verbania? Richt hij zich ‘alleen’ maar op de tijdrit en het verder aanscherpen van zijn vorm richting de voorjaarsklassiekers, of heeft hij stiekem ook klassementsambities? Binnen zijn ploeg INEOS Grenadiers zien we met Thymen Arensman en Egan Bernal nog twee potentiële mannen voor het klassement.

Wie zich wel zal richten op een goede eindklassering, is Matteo Jorgenson. De Amerikaan is bij afwezigheid van Vingegaard de uitgesproken klassementsrenner van Visma | Lease a Bike en krijgt een op het eerste oog ideaal parcours voor de wielen geschoven. Jorgenson kan in de lastige finales rekenen op steun van Steven Kruijswijk en Wout van Aert. Die laatste stond al eens op het eindpodium van Tirreno-Adriatico en kan op dit parcours wellicht verrassend sterk uit de hoek komen, al is hij hier vooral om zijn vorm verder op te krikken.

We stonden eerder al stil bij de winstkansen van Primoz Roglic, maar we mogen ook zeker zijn ploeggenoten Jai Hindley en Giulio Pellizzari niet uitvlakken. Hindley is en blijft een oud-winnaar van de Giro d’Italia, terwijl toptalent Pellizzari dit seizoen al indruk wist te maken in de Ronde van Valencia. Tudor Pro Cycling heeft met Michael Storer een interessante schaduwfavoriet in de ploeg.

Vanuit Belgisch oogpunt kijken we met name uit naar de verrichtingen van Lennert Van Eetvelt (goed op dreef in de voorbije UAE Tour) en Ilan Van Wilder in dienst van respectievelijk Lotto-Intermarché en Soudal Quick-Step. Andere renners die we met een schuin oog zullen volgen, zijn Santiago Buitrago, Pello Bilbao (Bahrain Victorious), Richard Carapaz (EF Education-EasyPost), Tobias Halland Johannessen (Uno-X Mobility) en Jan Christen (UAE Emirates XRG).

---

Sprinters/puncheurs

Ondanks de vele hoogtemeters is Tirreno-Adriatico niet bepaald een ronde voor de pure klimmers, maar de sprinters komen er ook maar bekaaid vanaf. Met een beetje goede wil tellen we twee sprintkansen, al is dit allerminst in steen gebeiteld. Desondanks staan er aardig wat rappe mannen aan het vertrek. Jonathan Milan is op papier de snelste man, maar de concurrentie mag er wezen voor de sprinttroef van Lidl-Trek.

Decathlon CMA CGM brengt Tobias Lund Andresen aan de start, Red Bull-BORA-hansgrohe rekent op Nederlands kampioen Danny van Poppel, EF Education-EasyPost mikt met Madis Mihkels op dagsucces en dan hebben we het nog niet eens gehad over de razendsnelle Fransman Paul Magnier van Soudal Quick-Step.

Daar komen nog de namen van Arnaud De Lie (Lotto-Intermarché), Pavel Bittner (Picnic PostNL), Jasper Philipsen (Alpecin-Premier Tech), Sam Welsford (INEOS Grenadiers), Fernando Gaviria (Caja Rural-Seguros RGA) en – wie weet – Wout van Aert (Visma | Lease a Bike) bij.

Van Aert zal vooral de heuveletappes aankruisen, maar de concurrentie in deze ritten is moordend. Hij moet niet alleen afrekenen met zijn eeuwige rivaal Mathieu van der Poel – die we zeker verwachten in enkele punchy-ritten – maar ook de eerder genoemde Filippo Ganna, Julian Alaphilippe (Tudor), Ben Healy (EF Education-EasyPost), Jan Christen, Benoît Cosnefroy (UAE Emirates XRG), Paul Lapeira (Decathlon CMA CGM), Andrea Vendrame (Jayco AlUla), Alberto Bettiol (XDS Astana) en Jenno Berckmoes (Lotto-Intermarché).

---

Weer en TV

De inleidende tijdrit wordt verreden onder zonnige omstandigheden en daarbij is het een graad of 16 in Lido di Camaiore, zo meldt Weeronline. Dinsdag trekken buien over het parcours naar San Gimignano, maar tussendoor schijnt ook de zon. Het wordt een graad of 15. Ook woensdag komt het tot buien en daarbij is ook onweer mogelijk in de rit naar Magliano dé Marsi.

Donderdag is weer een droge dag met volop zon als richting Martinsicuro wordt gekoerst. Het is dan 15 graden. Vrijdag en in het weekend is een bui mogelijk, maar over het algemeen zal het droog zijn met geregeld zonneschijn. De temperatuur schommelt dan ook rond de vijftien graden.

Tirreno-Adriatico is vanaf maandag live te volgen op Eurosport 1 of online via HBO Max. Bekijk alle tv-zenders en uitzendtijden in onze tv-gids Wielrennen op TV.

---

---

---

De Zomergids 2026 van Wielerflits Magazine is maar liefst 220 pagina's dik en staat barstensvol mooie wielerverhalen. Een van de verhalen gaat over de band tussen Mathieu van der Poel en zijn opa Raymond Poulidor. Wat zijn hun gelijkenissen? Welke invloed heeft Poulidor gehad op de wielrenner en de mens Mathieu? En hoe wordt in Frankrijk aangekeken tegen MVDP? In de Zomergids lees je verder alles over de Tour de France en de Tour Femmes, Jonas Vingegaard over de knechten van Tadej Pogačar, Lucien Van Impe, Nienke Vinke en nog veel meer!

---

Bestel nu de nieuwe Wielerflits Magazine Zomergids