Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Sven Pijnenburg (23) verliest linkerbeen na aanrijding: “Ik heb helaas alles bewust meegemaakt”
Interview Drie maanden geleden kwam het leven van Sven Pijnenburg (23) even tot stilstand, toen hij dichtbij zijn huis in Raamsdonkveer werd aangereden door een vrachtauto. De jonge coureur brak zijn been op liefst negen plekken, verloor drie liter bloed en lag daarna zeven weken in het ziekenhuis. Na zeventien operaties en een amputatie van zijn linkerbeen is Pijnenburg weer thuis en doet hij bij WielerFlits zijn verhaal. “Wielrennen is de mooiste sport die er is, maar het heeft iets verschrikkelijks met mijn leven gedaan”, vertelt hij.
Mensen die het Nederlandse wielrennen een beetje volgen, zullen Pijnenburg wel kennen. De afgelopen jaren was hij een vaste waarde op de startlijst van JEGG-SKIL-DJR in de nationale klassiekers, in de Clubcompetitie en in de Holland Cup, waarin hij regelmatig zelf een uitslag wist te rijden. In 2024 eindigde hij als vierde in de loodzware Omloop van Simpelveld, terwijl hij in datzelfde jaar ook naar een negende plaats reed tussen het conti-geweld in de Omloop van de Houtse Linies.
In 2026 was Pijnenburg – die in 2025 zelfs nog een half jaar voor Deschacht-Hens-FSP reed – voornemens om weer te knallen voor JEGG-SKIL-DJR. De Brabander was begin februari net teruggekomen van een trainingskamp in Calpe, toen het op zijn eigen trainingswegen vreselijk misging. “Ik ben aangereden door een zandauto en daar ben ik vervolgens heel lelijk onder gekomen. Hij is voor een deel over mijn been gereden”, doet Pijnenburg zijn verhaal. “Het is heel heftig om te bedenken wat voor schade dit soort auto’s kunnen veroorzaken als ze een klein foutje maken… Toen ik daar lag, weet ik nog dat ik dacht dat het nóg veel erger had kunnen zijn.”
Toch waren de gevolgen van de aanrijding desastreus voor de jonge Nederlander. “Ik ben drie liter bloed verloren daar. Ik heb helaas alles bewust meegemaakt… Na de aanrijding heb ik zelf mijn moeder gebeld om haar op de hoogte te brengen, terwijl de bestuurder de ambulance heeft gebeld. In het ziekenhuis ben ik na aankomst direct geopereerd en naar de intensive care gegaan. In de eerste twee weken heb ik ongeveer zestien zakken bloed gekregen.”
Dit bericht op Instagram bekijken
Geamputeerd linkerbeen
Na een dag mocht Pijnenburg weer van de intensive care af, maar de schade was niet mis. Op liefst negen plekken had hij zijn linkerbeen gebroken en wat volgde was een lange periode van operatie op operatie in het ziekenhuis. “Ik heb in totaal zeven weken in het ziekenhuis gelegen en ben in totaal zeventien keer geopereerd. De eerste week hadden ze nog het doel om mijn been te repareren, maar uiteindelijk bleek dat er zoveel druk door die vrachtauto op mijn been is gekomen, dat ze mijn linkerbeen hebben moeten amputeren.”
“Echt, die eerste weken zijn er nog zoveel klappen geweest. Eerst zou er alleen een deel onder de knie worden geamputeerd, daarna weer een stuk naar boven, en nog een stuk naar boven. Er heeft veel tegengezeten”, gaat hij verder.
Zeventien keer geopereerd in het ziekenhuis
Bijna drie maanden later zijn er weer wat lichtpuntjes voor Pijnenburg. Inmiddels is hij vijf weken ontslagen uit het ziekenhuis en in de komende maanden krijgt hij een prothese. “Ik ben blij dat er eindelijk weer wat lichtpuntjes zijn. Qua pijn valt het nu wel mee, alleen in mijn hoofd is het even wennen. Soms denk ik dat mijn been er nog aan zit en dan probeer ik op dat been te steunen, maar dat kan natuurlijk helemaal niet. Maandag ben ik naar een revalidatiecentrum geweest, waar ze me hebben verteld dat ze verwachten dat ik over vijftien weken weer kan lopen met een prothese.”
Pijnenburg in actie in de Dorpenomloop Rucphen – foto: Herbert Huizer
“Natuurlijk blijft het wel heel zwaar. Ik slaap nog wel slecht, pieker veel en op sommige dagen als je wat minder te doen hebt, ben je er ook veel mee bezig. Maar ik heb fantastische mensen om mij heen. Mijn familie is er voor me en ik heb fantastische vrienden in het wielrennen. Het zijn er eigenlijk te veel om op te noemen, haha. Martijn Rasenberg, Marijn Maas, Roan Konings en Nino de Jong zijn allemaal goede vrienden van me waar ik veel aan heb. Sommige vrienden zeiden zelfs in het ziekenhuis: het liefst zou ik de hele nacht willen blijven om je te steunen.”
“Marijn heeft me laatst zelfs geholpen om weer de deur uit te gaan. Die zei: ‘laten we een koffietje gaan doen.’ Ik wist niet of ik dat wel wilde omdat iedereen dan naar me zou kijken, maar hij heeft me overtuigd om dat te doen. ‘Normaal boeit het je ook niet als je gek doet’, waren de woorden waarmee hij me heeft overgehaald. Dat was zo fijn om zoiets weer voor het eerst met een goede vriend te doen.”
Parawielrenner in wording?
Ook het wielrennen heeft Pijnenburg nog niet definitief vaarwel gezegd. Op Instagram zagen we hem alweer op Zwift zitten, terwijl hij begin mei ook aanwezig was in de Slag om Woensdrecht, waar hij Konings zag winnen. “Wielrennen is de mooiste sport die er is, maar het heeft iets verschrikkelijks gedaan met mijn leven. Ik houd er nog altijd van om wielrennen te kijken, dat is niet veranderd. En ik probeer zoveel als ik kan te blijven sporten en mezelf doelen te stellen. Dat is toch een beetje die wielrennersmentaliteit die er dan in blijft zitten.”
“Ik heb de afgelopen periode zeker wel even gekeken hoe het zit met parawielrennen”, eindigt hij. “Bizar eigenlijk hoe snel je daar dan alweer een doel van maakt in je hoofd. Met het oog op de toekomst kan dat wel iets voor me zijn. De KNWU mag me altijd bellen, haha.”
Reacties zijn gesloten.