Oude wielerwetten als wijze lessen voor Mathieu van der Poel en Wout van Aert

Oude wielerwetten als wijze lessen voor Mathieu van der Poel en Wout van Aert

foto: Cor Vos

maandag 5 april 2021 om 08:00
Analyse

We geloofden het allemaal. Mathieu van der Poel en Wout van Aert kwamen van een andere planeet. Zij waren boven al hun concurrenten verheven. Zes maanden geleden gingen ze met elkaar een millimetersprint in Oudenaarde aan, alsof het een moddercrossje in Ruddervoorde was. De concurrentie op grote achterstand, de twee veldrijders als de keizers van de kasseien.

Heel even spraken we vorige maand in de Tirreno-Adriatico over de Grote Drie. Wereldkampioen Julian Alaphilippe mocht dankzij zijn ritwinst in Chiudino even bij het Nederlands-Belgische tweetal aansluiten omdat de term ‘G3’ wel lekker vlot bekte in de media. Maar eigenlijk sprak iedereen alleen over het duel. De tweestrijd tussen Van der Poel en Van Aert, die al sinds het WK veldrijden voor junioren in Koksijde in 2012 de kop opsteekt.

In al die jaren hadden ze elkaar in die onderlinge concurrentie naar een hoger niveau gebracht. Beiden kemphanen erkennen dat ook. Vorig jaar na de Ronde van Vlaanderen postte Van Aert op Instagram: ‘Bedankt Mathieu van der Poel om me al die jaren tot mijn limiet te pushen. Dit was onze spannendste strijd ooit. Wordt vervolgd.’ Van der Poel reageerde op zijn beurt in het tijdschrift Knack: ‘Als Wout er niet was geweest, zou ik niet de Mathieu zijn die ik vandaag ben.’

In maart in Tirreno-Adriatico dreven ze elkaar opnieuw tot het uiterste. Van der Poel wist twee ritten te winnen, waarvan vooral zijn 51 kilometer lange solo in bar slechte weersomstandigheden richting Castelfidardo grote indruk maakte, al noemde hij dit stukje wielerhistorie ook een van zijn zwaarste beproevingen in zijn loopbaan.

Mathieu van der Poel en Kasper Asgreen in Ronde van Vlaanderen. foto: Cor Vos

Van Aert pakte in de Corsa dei Due Mari eveneens twee etappezeges, waarvan een in een massasprint en een in een tijdrit. Daarmee legde hij de basis voor een fraaie tweede plek in het klassement van de Italiaanse rittenkoers tussen de twee zeeën achter Tour de France-winnaar Tadej Pogačar.

Marginal gains
Natuurlijk heeft het moderne wielrennen met al zijn marginal gains het wielrennen veranderd, maar met sommige oude wielerwetten valt nog altijd niet te spotten. In de Tirreno, half maart, hebben beide kampioenen té diep in hun reserves getast. Er werd uit beide kampen wel geroepen dat hun kopmannen de zevendaagse met de kasseienklassiekers in hun achterhoofd reden, maar van krachten doseren was nauwelijks sprake.

Van Aert moest voor zijn klassement iedere dag tot het uiterste gaan. Sinds Tirreno-Adriatico zich het laatste decennium heeft geëvolueerd tot een koers voor de klimmers, kan zo’n inspanning nooit de perfecte voorbereiding richting de Vlaamse klassiekers zijn. En in de aanloop naar de Ronde van Vlaanderen erkende Van der Poel dat zijn vormpiek in dit voorjaar waarschijnlijk al in Italië had gelegen. Verstoppertje spelen doet de Nederlandse kampioen zelden, dus deze uitspraak was zeker oprecht.

Eigenlijk is het een enorm compliment hoe beide Laaglanders de afgelopen weken, ondanks die krachtsexplosie in de Tirreno, nog op de Vlaamse wegen hebben gepresteerd. Wout van Aert wist met Gent-Wevelgem zelfs zijn eerste klassieker op Belgisch grondgebied te winnen. Mathieu van der Poel werd derde in Harelbeke en dus tweede in de Ronde van Vlaanderen.

Hoe anders was de aanloop van de nieuwe Vlaamse koning, Kasper Asgreen. Zijn rituitslagen in de Tirreno waren: 146e, 35e, 124e, 104e, 57e, 85e en 8e in de afsluitende tijdrit. Een voorbereiding die deed denken aan de laatste stappen die Fabian Cancellara in zijn beste jaren in deze Italiaanse ronde richting de keienklassiekers zette. De Zwitser maakte in de achterhoede zijn wedstrijdkilometers en alleen de afsluitende tijdrit in San Benedetto del Tronto was een serieuze test. En ook Niki Terpstra reed richting zijn beste Vlaamse campagnes een volkomen anonieme Tirreno.

In de E3 Saxo Bank Classic stond Asgreen op. De tweede plek in de Ronde van Vlaanderen in 2019 achter Alberto Bettiol was zijn grote doorbraak. De winst in Kuurne-Brussel-Kuurne vorig jaar was het vervolg, maar de winst in Harelbeke in de zogenaamde ‘kleine’ Ronde van Vlaanderen wekte pas echt ontzag.

Asgreen klopt Van der Poel in de sprint – foto: Cor Vos

De laatste jaren geeft de uitslag in Harelbeke een vrij nauwkeurige indicatie voor de verhoudingen in de anderhalve week latere ‘Hoogmis’. Het nummer dat Asgreen met een dubbele solo aan de E3 opvoerde, was groots. Na een eerste aanval van 55 kilometer werd hij op 12 kilometer van de streep achterhaald. Om uiteindelijk op vijf kilometer van de streep zijn winnende demarrage te plaatsen.

Nationale kampioenen
In deze Ronde van Vlaanderen toonde Asgreen zich met Van der Poel veruit de sterkte in de wedstrijd. Op honderd kilometer van de streep zorgde de Deen uit The Wolfpack van Patrick Lefevere voor de eerste serieuze versnelling op de Molenberg. Op 67 kilometer moest hij in de achtervolging na een valpartij waar vier renners van zijn Elegant-Quick-Step-ploeg bij betrokken waren. En op de eerste beklimming van de Paterberg reden beide nationale kampioenen als sterksten zij aan zij omhoog.

Dit was een belangrijke aanwijzing voor de krachtverhoudingen. Op het laatste stuk van de finale beklimming van de Oude Kwaremont versnelde de kopman van Alpecin-Fenix op zijn bekende manier, vanuit het zadel. Asgreen was de laatste die kon aansluiten en Van Aert verloor hier definitief de aansluiting.

Het siert Asgreen dat hij in de finale nauwelijks gebruik heeft gemaakt van zijn tactisch recht om de linkeballen. In eerste instantie hoefde de Deen eigenlijk niet te werken, omdat zijn ploegmaat Julian Alaphilippe bij de achtervolgers zat. Later kon hij ook nog wijzen op Florian Sénéchal in de volgende groep. En in de resterende zestien kilometer na de Oude Kwaremont zat hij met de sneller geachte Van der Poel en hoefde zijn situatie eigenlijk niet slechter te zijn wanneer Van Aert was teruggekomen. Als een stoere Viking deed Asgreen echter netjes zijn werk. Alsof hij voelde dat er na 254,3 kilometer geen wetmatigheden meer gelden in het wielrennen.

Van der Poel en Asgreen hadden nog nooit eerder tegen elkaar gesprint. De Deen is in tegenstelling tot de Nederlander echter totaal geen sprinter, maar staat vooral als een tijdrijder te boek. Zijn mooiste overwinningen (Harelbeke 2021 en Kuurne 2020) realiseerde hij na lange solo’s. Al versloeg hij in rechtstreekse sprintduels in 2019 reeds Tejay van Garderen in de Ronde van Californië en de behoorlijk snelle Jasper Stuyven in de Ronde van Duitsland.

Het siert Van der Poel dat hij direct erkende dat hij Asgreen zeker niet onderschat had op de Minderbroedersstraat. Toen de Deen op 70 meter van de verlossende witte kalklijn naast hem kwam, schoten de krampen in zijn benen en wist hij dat het over en sluiten was. Daarmee werd op deze Paaszondag het Deense kruis op het palmares van ‘Vlaanderens Mooiste’ geplant.

Van der Poel en Asgreen naast elkaar – foto: Cor Vos

Met het uitstellen van Parijs-Roubaix naar 3 oktober kan de balans van het Vlaamse klassiekerwerk nu dan ook al worden gemaakt. Een aantal zaken vallen daar voor de drie onbetwiste smaakmakers Asgreen, Van der Poel en Van Aert zeker in op.

Uitzonderlijk talent
Door té diep te gaan in Tirreno-Adriatico hebben Van der Poel en Van Aert hun vormpiek vervroegd en was op de Vlaamse wegen het beste er al af. Dat ze alsnog op zo’n overtuigende wijze hoofdrollen konden opeisen, zegt veel over hun uitzonderlijke talent.

Voor Van Aert werd duidelijk dat de tweede lijn van de klassieke ploeg van Jumbo-Visma te zwak was. Natuurlijk was het ontbreken van Mike Teunissen een gemis, maar de ploeg is het aan hun kopman verschuldigd om op zoek te gaan naar versterkingen.

Ook mag de vraag opnieuw gesteld worden of een hoogtestage, zoals Van Aert op El Teide heeft gedaan, wel zin heeft richting deze wedstrijden. Asgreen en Van der Poel kozen voor een wedstrijdprogramma vanaf medio februari. Asgreen deed de Tour de La Provence en beide semi-klassiekers in het openingsweekeinde. Van der Poel kende door een positieve coronatest binnen zijn ploeg een eendaagse UAE Tour en kon zich vervolgens nog inschrijven voor Kuurne.

Deze wegen naar de eerste grote klassieke afspraken waren even succesvol dan de eenzame en langdurige beproeving op een bergtop, die vaak mentaal de nodige belasting kost. De moderne wetenschappelijke aanpak overtreft gelukkig nog lang niet alle oude wielerwetten…

Dit artikel delen:

85 Reacties

DonQuijote 5 april 2021 om 08:16

@romans
Was ook mijn eerste gedachte: Hoeveel dan? Want geld zal toch geen item zijn bij de vd Poels ( Alhoewel hoe meer je hebt, hoe meer je wil)

Tsja, het kan inderdaad heel goed, gewoon ietsje leger aan de meet en Asgreen die verrassend sterk sprint.

Dat laatste zal wel meevallen, hij is bepaald geen praatjesmaker. Misschien moet ik mijn comment ook maar gewoon deleten.

platteprijs 5 april 2021 om 08:48

@Don Quijote, druk op die knop!

Romāns Vainšteins 5 april 2021 om 09:00

Lijkt me niet, dit is hét discussieforum. Als het ergens moet staan dan hier.
Daarnaast is het uitstel van executie want deze gaat sowieso terugkeren.

Wheely 5 april 2021 om 09:03

Dit soort verhalen zullen er altijd zijn, werd ook gezegd over het schenken van de Tour door Roglič. (wat ik eigenlijk waarschijnlijker vond) VdP en Roglič moeten zich sowieso niks aantrekken van de bühne dus een verhaaltje meer of minder zal ze niet deren. Volgens mij maakt verliezen ze ook alleen maar sterker.

Gitan 5 april 2021 om 09:05

Het schenken van de Tour door Roglic… Waren er werkelijk mensen die dat zo zagen?

Thijs E 5 april 2021 om 09:12

De wielerwetten die hier bevestigd worden is dat sprinten na 250km anders is dan na 200km en dat achteraf je gelijk halen makkelijk is. Deze uitslag kun je ook verklaren door “vorm van de dag”.

Je kunt dhr. Wuyts de hand schudden, die op Sporza opmerkingen maakt over de voorbereiding van WvA. Die hij eerder deze week nog de hemel inprees als fantastisch, door de geboorte van junior icm een daardoor uitgestelde hoogtestage.

Opportunisme in chocoladeletters, leuk voor de Telegraaf, minder handig op een site voor liefhebbers.

FritsvanHoefelen 5 april 2021 om 16:10

Ah, Telegraaf is toch geen verboden woord

Adrianus 5 april 2021 om 09:18

Er was niks mis met de vorm van Mathieu. Om samen voorop te blijven na de laatste klim richting de finish lijkt Mathieu wat meer met de krachten gegooid te hebben, vergeleken met Asgreen, die ook wel zijn deel deed, maar toch wat zuiniger dan Mathieu. Het lijkt er achteraf op, dat dit mede de oorzaak was, dat in de beslissende sprint bij Mathieu de benen eerder deden vollopen.

platteprijs 5 april 2021 om 09:25

@RV ja, maar het ontslaat je niet van de plicht om na te denken voordat je iets schrijft. Als je het zelf niet gelooft moet je vooral geen voeding geven aan dit soort idiote geruchten.

Wheely 5 april 2021 om 09:36

@Gitan Ja, had ook te maken met het feit dat een hoop mensen centjes misliepen omdat Pogačar de Tour won en een aantal hier dik van profiteerden. Complotdenkerij.

jonglins 5 april 2021 om 09:45

Toch vind ik het plausibel dat VdP in Vlaanderen over zijn vormpiek heen was. Lijkt erop dat hij na de Strade eerder zwakker dan sterker is geworden.

assen 5 april 2021 om 09:50

MvdP bewees zijn klasse gisteren. Ondanks een mindere vorm toch nog tweede geworden! Wat een klasbak… in vorm had ie Asgreen allicht geklopt.

De columnist doet PRECIES wat een columnist moet doen; prikkelen. Chapeau.

Ik zie het als geen toeval dat Alaflip, WvA en MvdP na de Tirreno niet hun beste vorm meer haalden (al zijn ze niet slecht).

Tuubke 5 april 2021 om 11:33

Inderdaad, een columnist moet prikkelen. Liefst vooraf….

Gebruikersnaam 5 april 2021 om 10:10

Ach, goede renners kunnen niet meer gewoon goede renners zijn en we kunnen niet gewoon naar een fijne koers kijken. Nee, het moeten tegenwoordig meteen fenomenen zijn, legends in the making, ze zijn geschiedenis aan het schrijven en wij zijn erbij, we maken het bewust mee. En als deze dominante iconen dan al snel achter geraken op hun schema om de historische recordboeken in te gaan, omdat ze wel grote koersen winnen, maar eigenlijk niet genoeg om echt bijzonder te zijn in het heel grote wielergeschiedenis-plaatje, dan is iedereen teleurgesteld en moeten er excuses worden gezocht. Waarbij alles acceptabel is, behalve dat onze verwachtingen te hoog lagen en dat ze niet zo goddelijk zijn als we verhoopten.

Heb me al afgevraagd waar dat vandaan komt, die drang om bij overwinningen van jonge wielertalenten niet zozeer een extra streepje op het palmares te zetten, maar om eerder af te tellen in een meestal onrealistisch plan om zichzelf de mythe in te rijden.

Panache 5 april 2021 om 11:03

+1
De tijdgeest goed omschreven.

Panache 5 april 2021 om 10:57

We kijken de koe in de kont en maken er dan een hyperbool van. Indien je jezelf als kenner hoog hebt zitten dan plaats je zo’n opiniestuk vooraf. Door het achteraf te plaatsen is de enige impact die je maakt het aantal clicks, maar bouw je geen credibility op als analist. Gemiste kans.

kleomantre 5 april 2021 om 14:08

WF kan ook al niet tegen kritiek. Een uur of wat langer plaatste ik hier een reactie dat ik het eens ben met panache.

Hierbij nog eens de toevoeging dat ik niks leer van de schrijver van deze stukken.

De Siepel 5 april 2021 om 11:06

Achteraf is het makkelijk verklaren, maar ik deel de conclusie van RK volledig. Beide heren waren over hun top heen in de RVV. Tirreno heeft er gewoon flink ingehakt. De heren hadden daarbij ook al een crossseizoen erop zitten. Ze zijn beide heel diep in de reserves gegaan in Italie.
Natuurlijk, een puike prestatie van Asgreen, die ook de sterkste was in de RVV.
En zeker Mathieu wordt tweede en Wout wint Gent-Wevelgem, maar als de echte topvorm er was geweest dan hadden beiden weer samen naar de finish gereden. Daar doet de prestatie van Asgreen niets aan af, maar het was gewoon geen 100% bij WvA en MvdP.

Wheely 5 april 2021 om 11:19

Er wordt ook teveel van uitgegaan van dat de Ronde het heiligste der heilige is. Volgens mij had voor VdP de Strade prioriteit en voor Van Aert de Tirreno. In ieder geval hebben beide renners een fantastisch voorjaar gereden, ze prijken bovenaan in de rankings en voor VdP geldt dat hij dit jaar ook nog eens wereldkampioen veldrijden is geworden en een half jaar geleden al de Ronde heeft gewonnen. Kortom wat wil je nog meer.

Beer 5 april 2021 om 11:51

Klopt. Uiteindelijk hebben ze met de Strade Bianchi en Gent-Wevelgem beide een mooie uitbreiding gemaakt aan hun erelijst. Misschien hadden we allen iets meer verwacht, maar het is wat het is. Volgend jaar nemen ze de ervaring van dit jaar weer mee.

Romāns Vainšteins 5 april 2021 om 12:23

Het is ook een kwestie van het kunnen waarderen natuurlijk.

MSR en RvV zijn de monumenten maar Strade en GW koersen met even veel aanzien en allure mijns inziens. Daarnaast scheelde het niet heel veel gisteren richting een eenzelfde ontknoping als afgelopen oktober.

Tuubke 5 april 2021 om 11:26

Helemaal eens met Panache, hierboven. Het zou nóg knapper zijn als Kerckhoffs dit soort stukken zou schrijven vóór een wedstrijd, in plaats van wijsheid achteraf te verkondigen.

Gitan 5 april 2021 om 11:55

Raymonstradamus?

Adorni 5 april 2021 om 11:30

Ik begrijp Wielerflits niet.
De ene dag schrijven ze in de voorbeschouwing over de Grote 3 die topfavoriet zijn. Wielerflits gaat hierbij enorm af op de resultaten in de laatste paar wedstrijden.

Achteraf schrijven ze dan een analyse dat het logisch is, kloppen ze zich op de borst, dat de oude wielerwetten gerespecteerd zijn en dat TA slechts een voorbereidingswedstrijd is.

zietemgaan 5 april 2021 om 12:10

je zegt het, een getuigenis uit het verleden, maar dat conservatisme van zo was het vroeger, zo was het goed, is dat niet wat saai? Bestaat dat nog je de jaren ’90 en ’10 klassieke renner? Is de vrijbuiterij van Wout, Mathie en Poga niet veel en veel spannender? Waarom iets uit het verleden herdoen, beter toch zelf een en ander verkennen en dat ze doen wat ze willen en hoe ze het willen? En ja, dan mogen ze al eens falen he, wat heet …

yo-eddy 5 april 2021 om 12:44

achteraf beschouwing met “oude wielerwetten” …. zucht ……wederom bijzonder slecht stuk van RK. Als VdP, Alaphilippe en van Aert iets bewijzen is het wel dat “oude wielerwetten” in de prullenbak kunnen.

Of gaat hij straks ook beweren dat je pas na je dertigste een grote ronde kan winnen vanwege de inhoud ……

Klein Verzet 5 april 2021 om 13:02

Bij “oude wielerwetten” moet ik meteen aan Roger de Vlaeminck denken, die laatst z’n mening en ervaringen met de media mocht delen. Hij vertelde uiteraard niet zonder trots dat ie na afloop van een “voorbereidingskoers” voor de RVV nog even achter de auto wat extra kilometers trainde om in totaal zo’n 400km af te hebben gewerkt. In een onderhoud verder terug in de tijd vond Roger dat MvdP net als WvA volle bak elke dag mee had moeten strijden voor het eindklassement in de T-A.

Nog even en de biefstukken gaan weer in de broek.

Pedalo 5 april 2021 om 16:13

Inderdaad weer een waardeloos achterhaald stuk. Mathieu geeft voor de race al aan niet echt super meer te zijn, Wout weet niet waar hij staat en Alaphilippe hoopte beter te zijn dan in Dwars door Vlaanderen. Als je het stuk nu “ de G3 kan op 95% ook winnen “ had genoemd met je bevindingen was het al beter geweest.

Hans Baas 5 april 2021 om 23:46

Hebben we eindelijk een generatie wielrenners die meer met de koers bezig zijn dan met winst (er kan er immers maar 1 winnen op een pak van 200) en dan gaan de zuurpruimen lopen zeuren over vorm, over wielerwetten, over fouten. Ik vind het allemaal onzin. Prachtige races gezien dit jaar met vrijwel telkens zeer terechte winnaars, terwijl er ook telkens meerdere strijders waren tot de meet. Ik kan me nog mijn frustratie herinneren van de races waarin er 10 bloedzuigers in het wiel van Sagan hingen. Nu hebben we wel 10 Sagans.

Headlines

Materiaalzone

Populair