Opinie | De risicoanalyse van de Col de la Loze

Door , donderdag 17 september 2020 om 09:30
Opinie | De risicoanalyse van de Col de la Loze

Een fietspad, zo’n drie meter breed. Meer is het niet. Een weg naar het oneindige, geasfalteerd over wat ooit onderdeel van een blauwe skipiste was. De Col de la Loze, symbool voor de nieuwe toekomst van de wintersportoorden. Nu het sneeuwseizoen al jarenlang korter en korter wordt, is de roep om in zomerse outdoor-sporten te investeren groter dan ooit.

Twee stoeltjesliften leiden naar de top van La Loze. Het was het domein voor wandelaars in de zomer en skiërs in de winter. Totdat de beleidsbepalers van Les Trois Vallées inzagen dat je de toerist meer moet bieden. Naast de Alitport van Méribel verrees op zo’n 2.000 meter hoogte een 18-holes-golfbaan.

En voor de wielrenners werd een fietspad naar de 2.304 meter hoge Col de la Loze aangelegd. Niet zomaar een fietspad, maar het meest spectaculaire dat de Alpen kent. Met stijgingspercentages tot 24% is het een monster. Een combinatie tussen de Col du Galibier, de Alto de El Angliru en Passo del Mortirolo.

Op zo’n calvarietocht moet je de renners recht in de ogen kunnen kijken. Cijfers als 21,5 kilometer met een gemiddeld stijgingspercentage van 7,8 % bevestigen dat het een uitzonderlijke klim is. “Jamais vu”, bevestigde Bernard Hinault na een eerste kennismaking met de klim die pas vorig voorjaar werd geasfalteerd.

Nietig
Zelfs voor een journalist is de tocht naar boven tijdens de Tour de France een beproeving. Een steile grindweg, waar een 4 wheel-drive terreinwagen geen overbodige luxe is, leidt ons naar de laatste parkeerplaats voor de meeste volgers op vier kilometer van de top. Heel even missen we een afslag, waardoor we ineens midden op de landingsbaan van het plaatselijke vliegveld stonden. Helaas, of beter gelukkig, geen James Bond-taferelen.

Eenmaal boven realiseer je hoe nietig je als mens bent. Hoe klein je bent in het eeuwige bestaan van dit landschap. Maar ook dat de natuur hier geen rekening heeft gehouden met de komst van de Tour de France. Officieel is de col afgesloten voor publiek in deze Covid-19-periode, maar op dit kruispunt op vier kilometer van de top hebben toch genoeg supporters via omwegen het parcours weten te vinden. Een gems die op de vlucht slaat voor de ‘relatieve’ drukte en een marmot die vlak voor ons minutenlang verbaasd vanuit haar hol om haar heen kijkt, benadrukken de eeuwige rust die hier normaal 364 dagen per jaar heerst.

De favorieten op de Col de la Loze – foto: Raymond Kerckhoffs

Henri Desgrange
De wandeling naar boven doet me aan de Tour de France-oprichter Henri Desgrange denken. Je hebt bepaalde gebeurtenissen die de grootste wielerwedstrijd voor altijd kleuren. Zo nam Desgrange in Tour van 1911 voor het eerst de Col du Galibier op in het parcours.

“Oh! Sappey! Oh! Laffrey! Oh! Col Bayard! Oh! Tourmalet! Ik wil de waarheid geen geweld aandoen en verklaar dus dat, in vergelijking met de Galibier, jullie maar een flauw afkooksel zijn: voor die reus kan men alleen zijn hoed afnemen en ootmoedig groeten.”

Het zijn deze woorden van Desgrange die door mijn hoofd spoken wanneer ik meter voor meter deze belachelijk steile col bestijg. Iedere voetstap overvalt me meer het gevoel dat dit een historisch moment is. Dat hier een col wordt bedwongen die vanaf deze 16e september 2020 van apocalyptische waarde in de Tour-geschiedenis gaat zijn.

Deze klim is een voortvloeisel van de moderne wielersport. Dit is het monster waar de huidige wielervedetten tegen op vechten en kunnen uitgroeien tot aansprekende figuren voor vele generaties. Ik voel me een uitverkorene dat ik op deze klim tijdens deze bizarre pandemie de renners mag aanschouwen. Dat ik het summun van deze Tour met eigen ogen kan zien. Dat ik lopend richting het dak van deze Tour mijn eigen ademhaling voel branden in mijn longen.

Echtheid van de sport
Op een passage van zo’n 24% laat ik de coureurs passeren. De echtheid van de sport komt tot uitdrukking bij de renners die geen zonnebril dragen. Oh David Lappartient, oh Christian Prudhomme… Kun je op sommige momenten jullie hoofdrolspelers niet verplichten dat ze hun ogen moeten laten zien? Dat ze zich niet verstoppen achter donkere of nog erger spiegelende glazen?

Ik zie het lijden bij Richard Carapaz, die op drie kilometer van de streep nog als eerste passeert. Bij Tadej Pogačar merk ik dat hij in dit oneindige niemandsland oogcontact zoekt. In die twee à drie seconden dat we elkaar aankijken, ontdek ik nog frisheid in zijn ogen.

Primož Roglič heeft zijn ogen verborgen achter een spiegelende zonnebril en fietst als een RoboCop omhoog. Dat hij in de laatste driehonderd meter nog kan versnellen en vijftien zeer kostbare seconden op zijn jonge landgenoot kan pakken, tekent zijn taaiheid. Op het beslissende moment lijkt de ‘vader’ net iets meer pijn te kunnen lijden dan de ‘zoon’.

In het veld achter deze vier koplopers is vooral het lijden op de Col de la Loze te zien. Velen banen enigszins zigzaggend een weg omhoog om de snelheid erin te houden. De onttroonde bergkoning Benoît Cosnefroy heeft zijn mond wijdgeopend, omdat zijn longen om meer zuurstof schreeuwen. Wout Poels leeft in zijn eigen cocon. Waar hij normaal altijd iedereen herkent, ziet hij nu de enige persoon op deze honderd extreme meters niet. André Greipel pakt een bidon aan uit zijn ploegleiderswagen om zo weer op snelheid te worden getrokken.

Hier op de Col de la Loze stelt de mens niks voor in het natuurgeweld. Zijn de wielrenners in de grootsheid van rotspartijen slechts stipjes die zich langzaam een weg naar boven wanen.

Afvalrace
Klauterend tegen de bergwand met moeizame pedaalwentelingen zet Primož Roglič op deze geasfalteerde skipiste een belangrijke stap naar de Tour de France-zege. Een schansspringer in zijn vlucht naar de eeuwige roem. Het zijn slechts secondes die hij sprokkelt. In de wielersport van de wetenschap gaat het niet meer om minuten. Door de nivellering wordt de top immers ieder jaar een stukje breder.

De heroïek die de Tour de France in de bergen zo groot heeft gemaakt, is hierdoor als sneeuw voor de zon verdwenen. De Col de la Loze zou de kampioenen van 2020 met zijn gemene stroken moeten uitdagen tot aanvalspogingen. Het is echter de risicoanalyse van Jumbo-Visma en kopman Primož Roglič die alle tempoversnellingen tot mislukken gedoemd maakt.

Het geel-zwart is een geperfectioneerde versie van de Sky-trein die het tempo zo hoog opvoert, dat niemand de benen meer heeft om te versnellen. Het is geletruidrager Roglič die weet dat een lange aanval té veel gevaren kent. Daarom is deze Tour de France vooral een afvalrace, waar koersen in het defensief loont.

Gelukkig lukt het deze unieke klim in Les Trois Vallées om Roglič voor het eerst uit te dagen om al op 1,8 kilometer van de verlossende streep in de aanval te gaan. Voor het eerst pakt hij tijdwinst op zijn enige echt overgebleven rivaal Pogačar. Al moet hij in dat laatste deel ook vijftien seconden prijsgeven op de Colombiaan Miguel Ángel López. Nu lijkt ‘Superman’ in het klassement met bijna anderhalve minuut achterstand geen gevaar meer.

Dit was immers de enige dag dat de Tour de grens van de 2.000 meter slechtte. Het terrein van de Adelaars van de Andes. De laatste twee jaar werd 42% van de aankomsten van een wielerwedstrijd boven de 2.000 meter gewonnen door Colombianen. In de Tour waren Nairo Quintana in 2018 op de Col du Portet, Egan Bernal in 2019 op de Col d’Iseran en nu Miguel Ángel López op de Col de la Loze de renners die als eersten over het dak van de ronde reden.

Primož Roglič zal er niet wakker van liggen. In zijn risicoanalyse voor de Col de la Loze had hij rekening gehouden dat de Zuid-Amerikanen een handje vol seconden mochten terugwinnen.

Mijnheer Roglič, op het dak van deze Tour, neem ik toch voor u mijn hoed af.

Dit artikel delen:

30 Reacties

Verweggistan 17 september 2020 om 09:50

Mooi reisverslag.

Wheely 17 september 2020 om 10:02

+1
Mooi ooggetuigeverslag met ditto foto’s.

Ligthning 17 september 2020 om 09:56

Mooi stukje. Al wil ik toch enigszins relativeren. De “combinatie tussen de Col du Galibier, de Alto de El Angliru en Passo del Mortirolo”, lijkt het me niet. Deze laatste twee monsters, bevatten toch wat meer zware kilometers. De eerste 15 km van de Loze lijken me eerder een tempobeklimming te zijn. Slechts de laatste 6 km verdienen het predicaat “heel zwaar”. Door de steiltegraad en de hoogte. Slechts indien de strijd zou losbarsten op 20 km van de col, zou het totaalplaatje de Angliru en de Mortirolo evenaren of overtreffen. Maar dat zal nooit gebeuren. Ook in de toekomst, als de col nog zou beklommen worden, zullen de toppers wachten tot de laatste 6 steile kilometers, en in de praktijk zelfs tot de laatst 2 à 3 kilometers. Zoals gisteren. Dan heb ik liever de Italiaanse en Spaanse reuzen, toch als aankomstklim.

kleomantre 17 september 2020 om 10:30

De eerste 15km voelen meer aan als een Madeleine aan de noordzijde, idd niets spannends. Maarjah als je al 15km met stevig tempo omhoog hebt gereden, krijg je daarna toch een klap.
Ik ben maar een eenvoudig wielertoerist, maar heb me nog niet uitgewrongen gevoeld als bij deze. Op de plek waar Kuss even ervoor reed en Lopez het overnam, rotstuk, maakt ik door de steilte een te onhandig zwieper en moest ik met mn voetje aan de grond. Dat is me nog niet gebeurd bij cols als de Tourmalet, Semnoz, Izoard. Zelfs niet toen ik de Col des Tentes met Cirque de Troumouse combineerde. Tourmalet is ietwat korter met vergelijkbare steilte, maar die is zoveel beter te doen.

xistnc 17 september 2020 om 10:09

Knap hoor, om in één oogopslag van een marmot te zien dat het een vrouwtje is.

Romāns Vainšteins 17 september 2020 om 10:12

Het is toch LA Marmotte.

Dit is verder een leuk stukje meer dan opinie, wat is het nu? Ik zeg ja, een blijvertje. Meer van dit. Misschien wat eerder, zeg middenin de ronde.

MoveOn 17 september 2020 om 10:12

“Wout Poels leeft in zijn eigen cocon. Waar hij normaal altijd iedereen herkent, ziet hij nu de enige persoon op deze honderd extreme meters niet.” Dat valt me toch tegen van Wout. Misschien komt het door de fotocamera?

Verweggistan 17 september 2020 om 10:20

Hij werd zo te zien wel herkend door Cosnefroy, die roept hem nog wat toe.

Cyclinglife 17 september 2020 om 10:22

Een aardig stukje tekst.
Wat me gisteren tijdens de rit opviel was het vip gebouw met de vele mensen erbuiten schreeuwend en juichend de renners aanmo
aanmoedigen. En bedacht me dat ik dat eigenlijk schofteriger vindt dan de vele mensen die zelfstandig/op eigen gelegenheid omhoog klimmen om te kijken. Waarom, omdat de organisatie en Frankrijk oproept om niet te gaan voor ieders veiligheid. Maar zelf verdienen ze er wel aan om precies dat advies niet op te volgen. Ze zijn een even groot gevaar als al de mensen langs de kant. Maar om het geld mag het ineens wel. Ze worden waarschijnlijk ook naar hun vip locatie begeleid.
De anderen zoeken zelf hun weg om toch nog hun held aan te moedigen, ze willen de renners niet in gevaar brengen. Ze willen hun helden hun sport zien.
Ze zijn beiden een gevaar voor de sporters maar de beweegredenen maken wel een verschil.
Toch hoor je in de nieuwsberichten/verslagleggingen alleen wat over de mensen die er op eigen houtje heen gaan. Maar zeg eens iets over het hypocriete gedrag van de vip tenten e.d.
En waarom journalisten etc. de berg op laten gaan voor een mooier verhaal of foto’s? Ben je dan eigenlijk niet precies hetzelfde als al de mensen in de vip tenten en langs de kant? Zijn er niet genoeg officiële cameramannen van de tour? Zijn er nog niet genoeg mottards in de koers?

Mystery Rider 17 september 2020 om 11:34

Akkoord, wat doet deze man en zijn entourage die hem naar boven rijdt in de TDF? Hij kan toch ook mooi een opiniestukje schrijven vanuit zijn luie zetel voor de TV en hetzelfde betaald worden? Oh wacht, dit was zijn betaalde vakantie! Goed voor jou man!

Tof toch, iedereen moet zich aan de regels houden maar een journalist mag wat meer!

tdfan 17 september 2020 om 12:26

Dat de mens tegenwoordig wordt voorgeschreven om ieder ander mens als een gevaar te zien, stemt mij zeer droevig. Dat zovele mensen het daadwerkelijk doen, nog droeviger.

Massimo Bataille 17 september 2020 om 13:30

Op deze cols heb ik dan liever het VIP-gebeuren dan het ‘volkse’ publiek.
De organisatie verdient er nog wat geld aan ( nu niet per dat ASO het super nodig heeft, maar er is nooit teveel geld in het wielrennen ) en die sponsors zijn er ook gewoon voor de beleving.
VIPS ga je niet rijen dik op de weg zien staan (waardoor er nauwelijks plaats over blijft) en met de renners zien meelopen (en in gevaar brengen).

molovin 17 september 2020 om 10:22

Leuk stuk om te lezen, keep it up!

Limal 17 september 2020 om 10:26

Poeh, dat was diep graven in dit stukje ‘hindsight’ om de opinie te vinden.

Ligthning 17 september 2020 om 10:34

En de beelden van de wedstrijdwagen, met daarin president Macron. Waar, volledig geënsceneerd, mede door de Franse televisie, beide heren, te zien door het open raam, synchroon hun handen uitgebreid ontsmetten. Hilarisch. Maar inderdaad, afgespiegeld aan het grote gebrek aan effectief uitgevoerde veiligheidsmaatregelen door de organisatie, een propagandastunt van jewelste. En ondertussen zijn er geen besmettingen in de Tourkaravaan. O jeah !

Mystery Rider 17 september 2020 om 11:31

Hahaha! Dat gedacht had ik ook – gelukkige hebben we ons masker op en laten we nu snel even synchroon onze handen ontsmetten! Geweldige televisie!!!

peterwinnen 17 september 2020 om 10:53

Die gems en marmot heeft Raymond denk ik niet echt gezien ;-)

Limal 17 september 2020 om 11:16

Net zoals die “2 à 3 seconden” oogcontact met Poga…

Wheely 17 september 2020 om 11:58

Pics or it didn’t happen!

Lalsacien 17 september 2020 om 12:32

Strava or it didn’t happen…

Cochise 17 september 2020 om 11:13

Krijg ik ook wat betaald als ik mijn dochter haar opstel over haar schooluitstapje instuur?

xistnc 17 september 2020 om 11:19

Je hebt wat gemist? Dan moet je juist geld meebrengen.

Bianchista 17 september 2020 om 11:22

Wat iedereen er ook van vindt, ik heb genoten gisteren. En als iedere klassementsrenner in zijn eentje aan de streep komt, is het de meest eerlijke etappe in de Tour. Petje af voor Hinault en de organisatie die dit monster hebben opgenomen in het parcours.

Limal 17 september 2020 om 11:34

Ik vond het ook een fantastische rit. De organisatoren kunnen er trouwens niets aan doen dat Roglic en Pogacar nagenoeg even sterk zijn.

aartstyle 17 september 2020 om 11:36

Heerlijke col. En voor de mensen die bekend zijn in het gebied, er zijn plannen om ook een fietspad zoals deze aan te leggen tussen Meribel en les Menuires of Val Thorens. Vermoedelijk over de col du la chambre (ruim 2800 meter hoog).
Ik weet niet of ze ook een peleton naar beneden durven te sturen over zo’n steile klim (lijkt me wat gevaarlijk), maar anders heb je echt een mythische combinatie mogelijkheid aan klimmen erbij. Of het niet teveel van het goede is dat is natuurlijk de vraag.

Joaquim Agostinho 17 september 2020 om 11:46

Nou weet ik wie die gast in dat Pino pak was…

Klein Verzet 17 september 2020 om 11:59

“Primož Roglič heeft zijn ogen verborgen achter een spiegelende zonnebril en fietst als een RoboCop omhoog.” Deze zin van Kerckhoffs is kenmerkend voor de levenloze Tour de France: nul creativiteit, nul avontuur, nul verrassing, nul nada niks. Na 7 jaar “sank joe lans” en 8 jaar “sank joe Dr Freeman” zit de wielerliefhebber nu opgescheept met “de vraagtekens van Dr Schmidts H7379.”

RoboCop na iedere etappe “Uhh, I sank my teammates for zhee wonderful zjob zhey did today.”

Killing.

Pietspeed 17 september 2020 om 12:27

Risicoanalyse? Waar zitten de gevaren, de kritieke punten, etc. in vergelijking tot andere cols, of tot de genoemde? Kan er geen touw aan vastknopen hoe dit stukje nu te duiden is. Wat wil Raymond nu eigenlijk zeggen?

Verweggistan 17 september 2020 om 12:59

Mooie berg, mooi uitzicht en er kwamen wielrenners langs

jooprioolpijp 17 september 2020 om 14:10

Leuk verhaal. Krijg zin om die bult een keer op te rijden. Vermoedelijk op de mtb…

Reactie plaatsen

Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.

Headlines

Materiaalzone

Populair