Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Leif Hoste worstelt al jaren met alcoholprobleem: “Strijd op leven en dood”
Leif Hoste was in de jaren ’00 een van de meest toonaangevende renners van het klassieke voorjaar. De Belg werd onder andere drie keer tweede in de Ronde van Vlaanderen. Sinds zijn wielerpensioen worstelt Hoste echter met een alcoholprobleem. In gesprek met Het Laatste Nieuws doet hij zijn heftige verhaal.
“Ik kende geen dag en nacht meer. Alles werd gedreven door een constante drang naar drank”, vertelde Hoste openhartig. “Minstens tien keer ben ik opgenomen op de spoedafdeling van een ziekenhuis met meer dan 4,5 promille in mijn bloed. Wanneer ik weer een beetje aanspreekbaar was, zeiden de dokters: ‘Als je zo verder doet, is het over en uit.’ Ik wilde helemaal niet dood, maar anderhalf uur later trok ik mijn broek en schoenen aan, trok het infuus uit mijn arm en vluchtte uit het ziekenhuis. Onderweg naar huis kocht ik bij Colruyt twee flessen pure vodka. Zo krachtig was het.”
De nu 48-jarige oud-renner streed jarenlang om de prijzen in de kasseienklassiekers, maar die inspanning valt volgens hem in het niet bij de problemen waar hij nu mee worstelt. “Strijden voor een overwinning in de Ronde van Vlaanderen of Parijs-Roubaix? Dat komt nog niet aan de enkels van de strijd die ik nu lever. Een alcoholverslaving is een strijd tegen jezelf, maar wel op leven en dood. Als ik zo verder doe, overleef ik het niet.”
Leif Hoste (links) tijdens Kuurne-Brussel-Kuurne 2008 – foto: Fotopersburo Cor Vos
“Carrière voelde als mislukking”
“Niet alleen professioneel, ook privé is het leven niet eenvoudig geweest. Mijn jeugd, de manier waarop ik ben opgegroeid: dat was geen makkelijke tijd. Maar daar ga ik niet verder op in. Mijn carrière voelde op een bepaald moment ook als een mislukking”, zei Hoste, die ondanks vele ereplaatsen nooit een grote klassieker won. “Doe daar nog een scheiding bij en het contact met mijn dochter dat verwaterde… Ik kon alles niet meer op een gezonde manier verwerken. Het is raar om te zeggen, maar door de drank kreeg ik rust en controle. Ik vond troost in de fles. Voor je het weet, rol je erin en zit je er tot de neusgaten in. En dan krijg je geen adem meer.”
Het was uiteindelijk een vriend en oud-collega die Hoste ertoe aanzette om hulp te zoeken. “Mijn beste vrienden spraken me erover aan. ‘Zou je geen opname overwegen?’ Ik schudde het allemaal van me af. Op een avond stond mijn vriend Nico Mattan aan mijn deur. Hij was heel stellig. ‘Ik wil geen derde vriend verliezen aan verslaving’, zei hij. Hij doelde op profrenners Frank Vandenbroucke en Philippe Gaumont. Frank is er door dezelfde druk onderdoor gegaan. Ik heb hem niet meer tegengesproken, heb mijn valies gepakt en me laten opnemen.”
Hoste is niet de eerste renner die zich uitspreekt over zijn problematisch verhouding met alcohol na zijn loopbaan. Zo spraken Jan Ulrich en Lance Armstrong ook over hun alchoholprobleem. Volgens de drievoudig Belgisch kampioen tijdrijden zou er meer aandacht moeten zijn voor geestelijke begeleiding van oud-renners. “Niet alle ex-profwielrenners worden alcoholisten. Maar er zou veel meer aandacht voor psychische begeleiding mogen zijn. Die was er niet toen ik koerste en ook niet toen ik stopte. Er was geen plaats om verlies op een gezonde manier te verwerken”, aldus Hoste.
U heeft ervoor gestudeerd lees ik…
Het is een pijnlijke zin voor elke verslaafde, en ook elke zorgverlener en professional met enige kennis op dit vlak. Het stigma dat maar blijft bestaan, waardoor menig verslaafde wegkwijnt zonder hulp te ontvangen. Wegkwijnt terwijl de maatschappij hen/haar veroordeeld.
Het is inmiddels wetenschappelijk bewezen dat verslaving een ziekte is. Dat er daadwerkelijk een stofwisseling in de hersenen fout gaat. En nog zijn er mensen zoals u die schaamteloos, zonder kennis van zaken, het bordje ‘shame’ om de nek van de verslaafde hangt.
Het is knap dat Leif Hoste voor een opname kiest, hij doet er wat aan met andere woorden. En zouden er maar meer Nico Mattan’s zijn in de wereld, die inzien dat iemand het zonder hulp niet gaat redden.
Of je nu verslaafd bent aan alcohol, sex, drugs, geweld, eten of een van de vele andere verslavingen, jij bent degene die dat stofje heeft in jouw hersenen die jou ziek maakt.
En net als met de meeste ziektes zal er in het begin niet heel veel zichtbaar zijn aan symptomen.
Die eerste keer dat je jezelf ladderzat drinkt, ziek eet, je vingers in je keel steekt etcetera zal of door niemand gezien worden en/of gezien worden als een incident.
Misschien ook wel door jezelf, waardoor je dus nog niet doorhebt dat er iets mis is met je.
Als het dan structureel wordt dan zal je toch echt zelf aan de bel moeten trekken.
Want in de meeste gevallen ontdekken andere mensen het pas als het veel te laat is, want het zijn vaak niet dingen waarmee je te koop loopt.
Altijd maar doen alsof die mensen zo zielig zijn, helpt echt niet.
Die mensen hebben niks aan medelijden maar hebben hulp nodig.
Als je niet eens kunt inzien dat de persoon die "ziek" is het probleem is dan kun je het ook niet oplossen.
Met allerlei excuses verzinnen help je niemand.
Het gevoel van eigen verantwoordelijkheid lijkt bij een deel van de bevolking totaal verdwenen.
Het komt je niet aanwaaien (tenminste niet bij de meeste mensen) en dus zal je zelf je best moeten doen en als het tegenzit zelf aan de bel moeten trekken.
Niet iedereen heeft zo'n goede vriend als Mattan die zegt en nu is het afgelopen en ga je hulp zoeken.
Het is fijn als je die wel hebt maar als dat niet zo is, dan zal je het toch zelf moeten doen.