Pidcock viel me toch ook wat tegen, in die mate dat ik mij begin af te vragen of hij ooit tot dat kransje absolute toppers gaat behoren. Nu niet dat ik ‘m zag meebikkelen voor eindwinst maar het was toch erg bleek allemaal. Hij blijft nu toch al even hangen onder dat niveau van de absolute top. Sterke renner natuurlijk maar hij wist hier eigenlijk op geen enkel moment te shinen in een niet al te zwaar deelnemersveld.

Verder voor mij vooral Del Toro als dé man van deze Giro, al is het roze avontuur wel een beetje vreemd geëindigd. Maar wat een klasseflitsen. Carapaz heeft natuurlijk ook nog eens echt weten uit te blinken. En Pedersen uiteraard, 4x bingo. 1 van de mannen van het seizoen.

Van Aert bewijst nog maar eens dat hij eigenlijk een ronderenner is met het gabarit van een klassiek coureur. Sterke Giro gereden met een memorabele etappewinst.

Verder erg genoten van nog eens een onvoorspelbare koers, zonder aliens. Al moet ik toegeven dat ik verre van alles heb gezien. De Giro beleef ik altijd wat minder intensief dan de klassiekers en de Tour. Leuk na een voorjaar dat telkens voorspelbare winnaars opleverde in ieder geval.

Knap van Yates en Visma-Lab dat ze het laken naar zich toe wisten te trekken. Nog eens gekeken bij de voorbeschouwing op het klassement en daar kreeg Yates geen ster en werd hij ook niet vaak genoemd in de reacties. Behoorlijke verrassing dus, mooi dat dat nog kan in deze wielertijden.