De Grijze Trui: etappe 4
In maart dit jaar grapte Jens Voigt dat het tijd werd voor een Grijze Trui in de wielrennerij. Er zijn inmiddels zoveel ‘oudjes’ die rondrijden, dat er voor hen apart een rangschikking zou moeten komen. Wielerflits volgt de oudere renners deze Tour de France en geeft elke dag de uitslag van dit virtuele klassement. Alle renners van 1975 of daarvoor komen hiervoor in aanmerking. Vandaag etappe 4: Cambrai – Reims.
De eerste zuivere massasprint van deze Tour is een feit. Niet onverwacht en zeker ook niet zonder verrassend resultaat. Want waar de deskundige redactie van Wielerflits in de voorbeschouwing nog alle vertrouwen in Cavendish toonde, blijken de sterkste sprinters van deze Tour die van de vorige generatie topsprinters. Sterker nog, de strijd om de Grijze Trui heeft de heren 35-plussers geïnspireerd en dus stonden er vandaag oudjes op plek 1 én 2!
Grijze Trui Klasseringen
Uitslag rit 4: Cambrai – Reims (153,5 km.)
1. Alessandro Petacchi (Italië/Lampre) 3u34m55s
2. Julian Dean (Nieuw-Zeeland/Garmin-Transitions) z.t.
3. Robbie McEwen (Australië/Katusha) z.t.
4. Stuart O’Grady (Australië/Saxo Bank) z.t.
5. George Hincapie (VS/BMC) z.t.
Algemeen klassement na rit 4
1. Alexandre Vinokoerov (Kazakstan/Astana) 18u30m26s
2. Lance Armstrong (VS/Radioshack) +0’59”
3. Robbie McEwen (Australië/Team Katusha) + 1’21”
4. Levi Leipheimer (VS/Radioshack) +1’22”
5. Andreas Klöden (Duitsland/Radioshack) +1’30”
Renner van de dag: Julian Dean
Alessandro Petacchi was de winnaar van de dag, net als zondag. Verrassender was de tweede plek voor Julian Dean. De Nieuw-Zeelander werd ooit door Thor Hushovd de beste sprintaantrekker genoemd. In die functie is hij nu werkzaam voor Garmin-Transitions, waar Tyler Farrar de afmaker van dienst. Farrar kampt op dit moment met de nodige kwaaltjes, waardoor Dean ver voor zijn kopman eindigde in de sprint. Bovendien lonkte natuurlijk de eer van de grijze trui. Helaas voor Dean bleef Ale-Jet hem net voor.
Garmin is al de vijfde ploeg voor Dean. Dat hij altijd sprintaantrekker is geweest is gerechtvaardigd, want zelf winnen deed hij niet veel. Slechts in 2003 wist hij meer dan een handvol (kleine) zeges te boeken. Wel rijdt hij sinds enkele jaren met kampioensbandjes aan zijn mouwen, want hij was tweemaal de beste Nieuw-Zeelander.
Als beste sprintaantrekker is Dean een voorbeeld voor jongeren, al doen zij het eigenlijk beter. Zo weten Mark Renshaw en Gregory Henderson (landgenoot van Dean) buiten de sprints die zij voor grote renners moeten aantrekken ook zelf regelmatig te winnen. Ook generatiegenoot Hondo wist in zijn carrière vaak zelf de bloemen te pakken. Voor Dean is de rol van afmaker niet langer weggelegd. Hoezeer zijn rol een ondersteunende is blijkt uit het feit dat hij in 2009 alle drie de grote ronden reed. Hij reed ze wel alledrie uit, ondanks het feit dat hij tijdens de Tour werd beschoten door een luchtbuks. Nu Farrar niet in optimale vorm is, krijgt Dean wellicht vaker de kans om zelf te winnen, al heeft Garmin met Robert Hunter nóg een sprinter in huis. Die heeft één motivatie minder dan Dean: hij is te jong voor de Grijze Trui.