In maart dit jaar grapte Jens Voigt dat het tijd werd voor een Grijze Trui in de wielrennerij. Er zijn inmiddels zoveel ‘oudjes’ die rondrijden, dat er voor hen apart een rangschikking zou moeten komen. Wielerflits volgt de oudere renners deze Tour de France en geeft elke dag de uitslag van dit virtuele klassement. Alle renners van 1975 of daarvoor komen hiervoor in aanmerking. Vandaag etappe 16: Bagnères-de-Luchon – Pau.

Dat de favorieten niet zouden strijden om de etappezege was vooraf nog wel te voorspellen, maar dat ze zich wel lieten zien – nota bene in de beginfase van de koers – was verrassend en spectaculair te noemen. Toen de status quo eenmaal hersteld was onttrok zich het verwachtte, klassieke koersbeeld: een behoorlijke groep vluchters met enkele sterke klimmers zingt het uit tot aan de streep, terwijl een uitgedund peloton met daarin de klassementsmannen op gepaste afstand deze monsterrit uitrijdt.

Interessant voor onze rubriek: liefst drie grijze renners maakten deel uit van het uiteindelijke groepje van negen dat in Pau voor de zege streed. Onder hen de oudste van de Tour, Christophe Moreau, die al eerder meezat in een vlucht, en de Amerikaanse ploeggenoten Horner en Armstrong. Zij hadden vooraf misschien gehoopt mee te kunnen doen voor prijzen, maar geel en grijs bleken onhaalbaar voor Radioshack. Zevenvoudig Tourwinnaar Armstrong sprintte, wellicht tegen beter weten in, nog voor de zege, maar het mocht niet zo zijn. Voor de derde dag op rij was een Franse aanvaller de sterkste in een heuse bergrit. De grijze bloemen gingen nu eens niet naar Kazakstan, maar naar superknecht Horner – die een sprong maakt in het klassement en nu derde staat.

En The Boss? Die bleef zonder zege – maar het moet gezegd worden dat hij het absoluut heeft geprobeerd. Zijn tenue is al behoorlijk grijs, zijn haar wordt het, maar zijn laatste Tour blijft voorlopig nog zonder feestelijke accolade. Al was hij onder de grijze renners deze etappe absoluut de meest strijdlustige.

Uitslag rit 16: Bagnères-de-Luchon – Pau (199,5 km)
1. Christopher Horner (VS/Radioshack) 5u31m43s
2. Lance Armstrong (VS/Radioshack) z.t.
3. Christophe Moreau (Frankrijk/Caisse d’Epargne) z.t.
4. Alexandre Vinokoerov (Kazakstan/Astana) + 6’45”
5. George Hincapie (VS/BMC) z.t.

Algemeen klassement na rit 16:
1. Levi Leipheimer (VS/Radioshack) 78u34m35s
2. Alexandre Vinokoerov (Kazakstan/Astana) + 1’47”
3. Christopher Horner (VS/Radioshack) + 3’27”
4. Carlos Sastre (Spanje/Cervélo) + 3’37”
5. Andréas Klöden (Duitsland/Radioshack) + 5’49”

Renner van de dag: Lance Armstrong
Eindelijk was-ie daar. Vaak aangekondigd, nog vaker voorspeld: de aanval van Lance Armstrong. De man die een legendarisch record – door vier grootheden uit het verleden gedeeld – verbrak door op rij zeven Tours te winnen. De man die twee spraakmakende comebacks maakte in zijn lange carrière. De man die zeventien jaar ná zijn eerste Tour opnieuw aan de start stond, en wel met de ambitie om mee te doen om de hoofdprijzen.

Dat laatste zat er niet in. Armstrong kan het hoge niveau van Contador en Schleck niet meer aan, en dag na dag moesten wielervolgers toezien hoe The Boss op minuten achterstand binnenkwam. Het waren ongekende beelden. Niet alleen het beeld van Lance in de grupetto, rustig over de finish rollend, maar vooral de expressie op zijn gezicht. Gelatenheid, rust, onverschilligheid. Je hoeft je niet eens als amateurpsycholoog voor te doen om vast te stellen dat Armstrong zich had neergelegd bij deze voor hem onbekende rol. Die van dagelijks geloste, van anonieme middenmotor. Slechts de kleurtjes onderaan zijn mouwen herinneren aan zijn grootse prestaties uit het verleden.

En toen kwam de, op papier, meest heroïsche etappe van deze Tour. Vier megacols uit de jarige Pyreneeën, waaronder de moeder aller Tourcols, de Tourmalet. 199,5 kilometer afzien in de hitte, met een finish in vaste Tourstad Pau. Armstrong had zich de afgelopen dagen bewust niet gemengd in de gevechten van de kopgroep, zo liet hij doen geloven. Na het zoveelste beeld van een geloste Armstrong begon het zelfs gewoon te worden. Nog niet zo gewoon om de cameramotor die hem volgde terug naar de koers te halen, maar niemand keek er meer van op. Jarenlang zou het bericht ‘Lance Armstrong moet passen’ schokkend zijn geweest. Een tijdperk is voorbij. Gisteren was een kans, nee dé kans, om nog éénmaal te laten zien wie de baas is. Hij had zich ingehouden, stond op grote achterstand, niemand zou hem terughalen. Helaas voor LA rijden er nog zo’n 170 renners rond, waarvan een groot deel denkt in een vluchtpoging een mooie bergrit te kunnen winnen. Armstrong kreeg een fraai groepje baroudeurs mee – eigenlijk ontbrak alleen Chavanel als beroepsaanvaller. Een groepje met jongere, frissere, sterkere renners. Niet veel sterker, maar sterk genoeg.

In de straten van Pau probeerde Armstrong het nog, sprinten voor de zege. Het beeld was aandoenlijk en dramatisch, ironisch eigenlijk. Nooit had hij zo hard hoeven knokken voor een etappezege. Vierentwintig maal was hij met overmacht de sterkste geweest. Nu liet hij zich, op z’n oude dag, piloteren door een niet veel jongere Chris Horner. Zouden we willen overdrijven dan noemden we het een wanhoopspoging. TV-commentatoren begonnen hem zelfs aan te moedigen. De ongenaakbare werd nu de publieksfavoriet, en de ritzege werd hem gegund alsof het een dappere neoprof was die stoutmoedig in de aanval was gegaan voor een eerste succes. Het zou een mooie afsluiting van een glansrijke carrière zijn. Het was ook te veel gevraagd. Lance The Boss is van Planet Armstrong gedaald op aarde, en op die planeet zijn 38-jarige ronderenners zelden opgewassen tegen veel jongere Franse aanvallers van Bbox.

Wat houdt Armstrong over aan deze etappe? Hij steeg naar de 25e plek in het klassement. In de nevenklassementen doet hij ook niet mee om de topposities. Zelfs de top vijf van de grijze trui is te hoog gegrepen. Hij helpt zijn ploeg wel dagelijks aan het gele rugnummer voor beste ploeg, maar that’s it. Voldoening, dat is Armstrong’s beloning. Voldoening en respect van en voor hemzelf, van vele anderen. Omdat hij het nog één keer geprobeerd heeft. Zich nog éénmaal liet zien, en niet op een lullige manier, niet door te vallen of achterop te raken. We zullen misschien niet veel meer zien van Armstrong deze Tour. We zullen nog wel veel van en over hem horen. En we zullen nog vele jaren aan hem terugdenken. Of je nou fan was of tegenstander, hem gelooft of wantrouwt. Een grote naam gaat afscheid nemen van het wielrennen en gisteren nam hij een voorschot op de afscheidstournee, over vier mythische beklimmingen in Zuid Frankrijk.