Als je Cadel Evans heet en je bent in vorm, dan is wielrennen heel simpel. Cadel kiest een wiel en volgt dat wiel. Het volgsysteem van Cadel is elke keer anders en hangt af van zijn vorm en de rust in zijn hoofd. Hij hoeft niet eens super te zijn, zoals deze week in de Tirreno-Adriatico. En het systeem hangt af van de ploeg die hij heeft. Die heeft hij dit jaar. Voor het eerst. Het klinkt simpel, maar als je Cadel Evans heet en je bent in vorm, dan is wielrennen ook heel simpel.

Cadel wist dat hij zich gisteren in de zesde etappe loodzware rit naar Macerata niet op het wiel van Robert Gesink moest richten. De jonge Nederlander had immers twee etappes op rij kostbare seconden verspeeld. Het wiel van Gesink had Evans in Parijs-Nice van 2008 een mooie ritzege op de Mont Ventoux opgeleverd. De laatste keer dat hij voor het wiel van Gesink had gekozen, in de Vuelta van 2009, was Cadel overigens toch al niet zo heel goed bevallen.

Nee, deze keer waren de uitverkorenen felgroen en felroze van kleur. Vier wielen waarvan hij te allen tijde de voorste zou kiezen. Desnoods springen van wiel naar wiel of een gat toe rijden naar één van die vier achterwielen. Maar dat zou waarschijnlijk alleen in de laatste drie kilometer nodig zijn. Tot de voet van de laatste klim zou hij kunnen rekenen op zijn uitstekend presterende ploegmaats Van Avermaet, Burghardt, Ballan en Hincapie en hun wielen.

Cadel Evans neemt in een felgroen wiel de bocht naar de aankomst in Macerata © eyserbos.nl

Want Evans beschikt voor het eerst over een ploeg, althans voor het soort parkoersen als in de Tirreno-Adriatico. Als een ervaren regisseur was hij op de boulevard van Carrara bezig om, als uitbreiding op zijn volgsysteem, de BMC-formatie te finetunen voor de ploegentijdrit. Nog een keer de bochten vanuit de start, nog een keer een paar lange rechte stukken langs de kust. BMC won de ploegentijdrit niet, maar arriveerde als één van de weinige teams compleet aan de finish. Cadel Evans verloor nog nooit zo weinig tijd in een ploegentijdrit.

Evans regisseert het BMC-werkoverleg in de straten van Carrara voorafgaand aan de ploegentijdrit © eyserbos.nl

Mede dankzij zijn uitgebreide volgsysteem wint Cadel Evans vandaag de Tirreno-Adriatico. De Giro-organisatie, ook hier de baas, juicht. Zij hebben hem sinds vorig jaar in hun hart gesloten, na zijn zege in de historische Giro-etappe naar Montalcino over deels onverharde wegen. Evans lanceerde zich die regenachtige dag op juiste moment vanuit het wiel van Alexandre Vinokourov.

Na de Ronde van Romandië in 2006 is deze Tirreno-Adriatico de tweede aansprekende etappekoers op zijn palmares. En dat is toch eigenlijk bijzonder mager voor een renner van het kaliber Evans, die het verder moet doen met overwinningen in voornamelijk Oostenrijkse rondjes. Hij stond weliswaar drie keer op het podium van een grote ronde (twee keer Tour, één keer Vuelta), maar de twee mooiste overwinningen boekte Evans toch in eendagskoersen waar zijn volgsysteem geen rol speelde. Zonder zijn volgsysteem werd hij in 2009 wereldkampioen in Mendrisio en in 2010 was hij de sterkste in de Waalse Pijl, waar volgsystemen geen rol spelen.

Cadel Evans zegt zich dit jaar volledig op de Tour de France te richten en laat met de overwinning in de Tirreno-Adriatico zien dat zijn houdbaarheidsdatum nog niet verstreken is. Voor het eerst kan hij bovendien rekenen op een volwaardige ploeg, al is het de vraag in hoeverre BMC dezelfde steun kan bieden in geval van elkaar opeenvolgende cols. Maar om eind juli daadwerkelijk op het hoogste treetje van het podium in Parijs te kunnen staan, doet Cadel Evans er vooral goed aan te overwegen de knop ‘uitschakelen’ een meer zichtbare plaats in zijn volgsysteem te geven.

Eyserbos doet voor Wielerflits.nl dagelijks verslag van de Tirreno-Adriatico 2011. Meer columns van Eyserbos en foto’s van o.a. de Tirreno-Adriatico zijn te vinden op www.eyserbos.nl.