Wereldkampioen Thor Hushovd moet ervan hebben opgekeken, in de nevelige straten van San Benedetto del Tronto aan de haast onzichtbare Adriatische Zee. Misschien is hij er zelfs even van geschrokken. Maar vervolgens heeft Hushovd waarschijnlijk zijn schouders opgehaald en dacht hij er het zijne van, net als Fabian Wegmann en Adam Hansen.

Het beeld van de laatste dag in de Tirreno-Adriatico 2011 is niet de verschroeiende snelheid waarmee Fabian Cancellara de afsluitende tijdrit over ruim 9 kilometer won. Ook niet de voorzichtige staat van opluchting waarin de wereldkampioen tijdrijden op het podium het applaus in ontvangst nam. Fabian zal er staan tijdens de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix, maar iedereen ziet dat deze Cancellara niet dezelfde is als de geweldenaar van 2010. Hijzelf nog het meest van iedereen, ondanks de optrekkende mist die in zijn flauwe glimlach weerspiegelt.

Opluchting bij Cancellara na de gewonnen tijdrit, maar ook twijfel © eyserbos.nl

Het beeld van dinsdag 15 maart 2011 is evenmin de gedrevenheid waarmee twee oranjeblauwe renners een uur voor het begin van hun tijdrit bezig waren met de nauwkeurige verkenning en voorbereiding, begeleid door hun ploegleider. Terwijl andere renners, toch ook met veronderstelde ambitie, op het oog dwangmatig hun rondjes over het parkoers klaarden als een corveetaak. Ook met oortjes, maar zonder ploegleider in de buurt. Het leverde beide Rabo-renners een tweede plaats op, de één in het dagklassement en de ander in de einduitslag.

Hushovd en zijn collega’s zullen hooguit geglimlacht hebben bij het beeld van het podium. Robert Gesink, op het schavotje behorend bij zijn welverdiende tweede plaats, stak daar alsnog centimeters uit boven winnaar Cadel Evans, die toch echt op een flink hogere trede stond. Misschien is het hen ook opgevallen dat Gesink op dat moment met zijn hoofd helemaal niet bij de podiumceremonie was. En dat zijn moeder, zijn vriendin en haar ouders van een afstandje trots toekeken en zeer goed snapten waar hun Robert op dat moment wél was met zijn gedachten.

Nee, hét onuitwisbare beeld van de laatste dag van deze boeiende Tirreno-Adriatico komt op naam van een Italiaan in Russische dienst. Verbazing, ongeloof en afschuw maakte zich meester van een kleine menigte op de kruising van heen- en terugweg van de tijdrit richting Porto d’Ascoli. Gillende sirenes, heftig gebarende motoragenten en een nietsontziende ploegleidersauto waren niet voldoende om de inrijdende Danilo di Luca duidelijk te maken dat de tijdrit in volle gang was en dat een renner in aantocht was. Di Luca hield echter onverschillig het meetkundige midden van de toch al niet brede boulevard, zodat eerst de motorbrigade links, vervolgens Thor Hushovd rechts en tenslotte de teamauto weer links moesten passeren.

Danilo di Luca houdt onverstoord het midden van de weg © eyserbos.nl

Danilo di Luca zal zich zijn terugkeer in de Tirreno-Adriatico, na een dopingschorsing van 2 jaar met strafkorting, anders hebben voorgesteld. Het publiek dat De Killer ooit op handen droeg, ziet hem nauwelijks nog staan. En dat nota bene aan de Adriatische kust, op 70 kilometer van zijn geboorteplaats Spoltore nabij Pescara. Hooguit een enkele vermetele waagt het uitdagend zijn voornaam te roepen als hij schichtig passeert, om zich vervolgens snel achter een Gazzetta te verschuilen. Alle aandacht gaat uit naar Lampre van Cunego, Scarponi en Petacchi en Liquigas van Nibali en Basso en in minder mate naar Visconti en Garzelli met hun kleinere Italiaanse ploegen.

Getuige de steun die de tifosi op de kruising bij het gebouw van het Italiaanse Rode Kruis bij elkaar zochten vanuit plaatsvervangende schaamte voor het gedrag van Di Luca, is het maar de vraag of het nog goed zal komen tussen hen en de kleine Italiaan met de grote ogen. Ook Danilo zal tijdens zijn degelijke Italiaanse opvoeding hebben meegekregen dat zijn vrijheid ophoudt, daar waar die van een ander begint. En niet andersom. Zelfs in het ruimdenkende en tolerante westen. En vooral als sprake is van gezamenlijke afspraken en fatsoensnormen. Bij iemand die dergelijke normen en waarden zo overduidelijk en onverschillig negeert, is het niet de vraag óf maar wannéér hij zichzelf opnieuw met rood in de kantlijn van de wielersport zal plaatsen.

Eyserbos doet voor Wielerflits.nl dagelijks verslag van de Tirreno-Adriatico 2011. Meer columns van Eyserbos en foto’s van o.a. de Tirreno-Adriatico zijn te vinden op www.eyserbos.nl.