“Vendita!”, staat groot op het bord waar de renners na 60 kilometer langsrijden tijdens de tweede etappe van de Tirreno-Adriatico 2011. Lars Boom in de foeilelijke lichtblauwe leiderstrui en Robert Gesink in de witte jongerentrui. Hun ploegmaats van Rabobank rijden op kop, ter controle van een ongevaarlijke kopgroep van drie man. Het peloton is onderweg van de Tyrreense kust naar de wijnstreek ten zuiden van Florence, bekend van de Chianti Classico.

“Te koop!”. Geheel volgens afspraak staat het appartement van Thomas Dekker in Lucca te koop. Een afspraak met zijn ouders en vrienden om een streep te zetten onder zijn losbandige Italiaanse leven. Een afspraak ook met zijn management, maar vooral een belofte aan zichzelf. Punt erachter, regel overslaan, nog een regel overslaan, volgend hoofdstuk. Weer een regel overslaan, nieuwe zin. In 2006 was Thomas Dekker de laatste Nederlandse winnaar van de Tirreno-Adriatico, toen in dienst van Rabobank. Hij nam de leiderstrui na de tijdrit over van ploeggenoot Oscar Freire en hield stand tot in San Benedetto del Tronto. Het was zijn eerste grote overwinning.

Thomas Dekker in Den Bosch (2004) aan de start van de proloog van Olympia’s Tour © eyserbos.nl

Diezelfde Thomas Dekker verliet de Rabobank twee jaar later door een duistere achterdeur, om het seizoen erna bij de Belgische Lotto-ploeg aan een tweede leven te beginnen. Een tweede leven dat aan de vooravond van de Tour de France abrupt werd beëindigd, vanwege een positieve hertest van een in december 2008 afgenomen bloedstaal. EPO, Dynepo om precies te zijn, de tweede generatie.

Nog eens twee jaar later staat Thomas Dekker -nog altijd maar 26 jaar oud- op het punt om zijn vroegtijdig afgebroken tweede carrière te hervatten. Maar bij welke ploeg? Welke weldenkende ploegleider zit te wachten op een herintreder als Thomas Dekker? Hij wordt in de wielerwereld toch vooral beschouwd als een temperamentvol ‘mannetje’. Zoals dat bijvoorbeeld ook geldt voor de Italiaan Riccardo Ricco, die zichzelf voorgoed uitschakelde (letterlijk en figuurlijk) door een onzorgvuldig uitgevoerde bloedtransfusie.

Thomas Dekker is de Verloren Zoon van het Nederlandse wielerpeloton. Welke Vader staat op om hem met open armen te ontvangen? Welke Vader neemt het risico dat andere zoons, die hem niet teleurgesteld hebben, hun conclusies zouden kunnen trekken? Het zou vooraanstaande Rabobank-broers als Robert Gesink en Lars Boom sieren, als juist zij er bij het management van hun ploeg op aandringen om Thomas Dekker een nieuwe kans te geven. Juist nu het zo crescendo gaat met hen en met de ploeg.

Het zou ploegleider Erik Dekker sieren, als hij in staat is om over zijn eigen schaduw heen te springen. Ondanks alle pijnlijke aanvaringen die de oude Dekker met zijn jonge naamgenoot in diens eerste leven heeft meegemaakt. Juist Erik Dekker, die tijdens de hoogconjunctuur van de eerste generatie EPO in staat was om meerdere etappes in de Tour de France en aansprekende klassiekers te winnen. Dezelfde Erik Dekker, die ooit om zogenaamde gezondheidsredenen niet mocht starten in het Wereldkampioenschap waar hij één van de kanshebbers was.

Veel Nederlandse wielervolgers hebben Thomas Dekker echter voorgoed uitgekotst, niet in het minst door enkele stuitende media-optredens vlak na het ingaan van de dopingschorsing. Nederland ontbeert het Zuid-Europese temperament, dat wielertifosi in staat stelt om een teruggekeerde dopingzondaar na een enkele overwinning al diens jeugdzonden te vergeven. Het is daarom maar de vraag of in de Nederlandse wielergemeenschap ruimte is voor Bijbelse romantiek, zoals in de gelijkenis van de Verloren Zoon.

Wat is er nodig om Thomas Dekker tijdens de komende Tour de France optimaal gemotiveerd in een oranjeblauw tenue aan de start te krijgen van, ook leuk, de ooit door hem vervloekte Sachsen Tour? Wat is er nodig om Rabobank zo gek te krijgen, dat in de gelederen van die succesvolle ploeg Vaders opstaan die hun Verloren Zoon de nieuwe kans willen geven, waar elk mens recht op heeft? Wat is er nodig om Thomas Dekker zo gek te krijgen, dat hij voor zo’n nieuwe kans nederig het hoofd buigt alvorens ontroerd, maar hartgrondig ‘Ja graag’ te zeggen?

De kans is groot, dat Thomas Dekker in een marginaal team moet proberen om weer wielerprof te worden. Met alle risico’s van dien. Terwijl waarschijnlijk toch ook een deel, misschien een klein deel, van de Nederlandse wielerfamilie wel degelijk bereid is om Thomas Dekker liefdevol in de armen te sluiten. En eigenlijk is er dan toch maar één ploeg waar deze Verloren Zoon zijn carrière behoort voort te zetten?

Eyserbos doet voor Wielerflits.nl dagelijks verslag van de Tirreno-Adriatico 2011. Meer columns van Eyserbos en foto’s van o.a. de Tirreno-Adriatico zijn te vinden op www.eyserbos.nl.