Syd Barrett kreeg niet de tweede kans, die Thomas Dekker wel krijgt. Zelfs niet na aandringen en smeken. Ook niet na twee jaar. De oprichter van de legendarische band Pink Floyd was al op jonge leeftijd gezwicht voor LSD en andere destructieve middelen. Roger Waters en de andere leden van de band konden niet anders dan hem de deur wijzen. Niet voor slechts twee jaar, maar voor goed.

Na een kortstondige maar vooral schrijnende solocarrière verdween Barrett in de anonimiteit, om zijn zelfverkozen aftakeling verder te ondergaan. Toen hij na 10 jaar een incognito bezoek bracht aan de muziekstudio van Pink Flloyd, waren zijn vroegere vrienden net bezig om het nummer ‘Shine on You crazy Diamond’ op te nemen, een nostalgische ode aan de man die ze de deur hadden gewezen en die ze 10 jaar laten niet herkenden.

‘Shine on You crazy Diamond’ was het muzikale thema van de indrukwekkende maar weinig onthullende EO-documentaire ‘Niemand kent mij’ van Geertjan Lassche, over de nog altijd jonge wielrenner Thomas Dekker tijdens zijn twee jaar durende dopingschorsing. In die documentaire laat Dekker zich kennen als een verwende puber, die zijn brood laat smeren en zijn koffer laat dragen. Zijn vrienden zijn kennelijk alleen diegenen, die met hem weglopen. Voor echte vrienden voldoende reden om zonder hem weg te lopen en allicht ook weg te blijven?

Vader Bart en vriend Kees maken de fiets in orde (foto: Eyserbos.nl)

Gespannen in afwachting van wat komen gaat (foto: Eyserbos.nl)

Ook bij zijn veelbesproken rentree in de kermiskoers van Sint Niklaas laat Thomas Dekker zijn vrienden voor zich lopen. Vader Bart en Kees Sengers, een andere figurant uit de documentaire, sleutelen aan zijn fiets. Zus Floor wordt opgetrommeld om de juiste licentie naar de jurykamer aan de andere kant van de Grote Markt te brengen, bij het standbeeld van Sint Nicolaas. Men neemt geen genoegen met een multitankpas als identificatie. Manager Eelco Berkhout vertelt de omstanders wat ze al weten of wat ze willen horen over de hoofdrolspeler. Camera’s zoemen en klikken. Slechts Mies Bouwman ontbreekt.

Moeder Marja en vader Bart met Karien Sengers (foto: Eyserbos.nl)

Manager Eelco Berkhout en zus Floor, beide met zonnebril (foto: Eyserbos.nl)

Fietsenmaker Math Salden, één zomermaand lang goedheiligman voor Dekker, is in hoogsteigen persoon vanuit Zuid-Limburg onderweg naar Sint-Niklaas om een neutraal shirtje zonder sponsornaam te brengen. Zijn zoon Ralf rijdt de bestelbus, die allicht groot genoeg is voor dat ene shirtje. Ze staan in de file bij Antwerpen en het is maar de vraag of het shirt er op tijd is. Moeder Marja houdt wat afstand van de drukte bij de grote zwarte Mercedes en zoekt steun bij Karien, de vrouw van Kees. De Porsche hebben ze vandaag toch maar thuisgelaten. Als hij de tubes van de Carrera met een handpomp op spanning heeft gebracht, holt vader Bart naar de weg om op het shirtje te wachten. Het shirtje komt maar net op tijd. Karien brengt de spelden waarmee Thomas zelf rugnummer 41 bevestigt.

Het sponsorloze shirt van Math Salden arriveert op de valreep (foto: Eyserbos.nl)

Dekker mag zijn eerste rugnummer sinds 2 jaar opspelden (foto: Eyserbos.nl)

Na een minuut stilte voor Wouter Weylandt, de in de Giro verongelukte winnaar van vorig jaar, worden de 83 renners weggeschoten voor ruim 14 rondjes van 11 kilometer. De relatieve rust keert terug op de Grote Markt, waar de met vrienden en kennissen uitgebreide entourage van Thomas Dekker de luwte van het terras opzoeken. Het publiek kiest voor draaimolen, botsauto’s of schiettent en de journalisten zoeken een geschikte plek met draadloos internet. Elk kwartier passeren de kermiscoureurs bij het stadhuis, waar op grote schermen de touretappe is te volgen. Iedereen is halfkoers getuige van de valpartij van Robert Gesink, voormalig ploeggenoot van Thomas Dekker bij Rabobank. Ook hij draagt nummer 41.

De eerste meters van Thomas Dekker in de Grote Prijs Sint Niklaas (foto: Eyserbos.nl)

Een gretige Dekker handhaaft zich voorin het peloton (foto: Eyserbos.nl)

Bij die ploeg, bij Rabobank, begon vier jaar geleden alle ellende. Dekker sukkelde met een heupblessure en probeerde de onmogelijke maar noodzakelijke trainingskilometers te compenseren met EPO: spuitjes met de omvang van een dobbelsteen. Een grote gok, die verkeerd uitpakte. Inmiddels heeft Thomas Dekker ‘schoon genoeg’ van doping, zo schrijft hij in zijn recente autobiografie met die titel. Zijn dopingstraf duurde weliswaar twee jaar, maar het zelfgekozen juk van ‘dopingzondaar’ zal hij levenslang met zich meedragen. De documentaire brengt het treffend in beeld, als hij tijdens zijn schorsing wordt geopereerd aan een knieblessure. “Het is belangrijk, dat hij schoon blijft”, aldus de door zijn Italiaanse trainer (en vriend) Luigi Cecchini geritselde chirurg. Een waarheid als een knie.

Het podium, met winnaar Eeckhout in het midden (foto: Eyserbos.nl)

Voor Thomas Dekker voelt de 70e plaats als een overwinning (foto: Eyserbos.nl)

De 40-jarige Nico Eeckhout, alias Rambo, wint de niet bijster boeiende kermiskoers van Sint-Niklaas in een massasprint. Thomas Dekker mengt zich niet in het gedrang en bolt binnen op de zeventigste plaats. Hij reed langdurig in de voorste gelederen van het peloton, dat jacht maakte op een vroege kopgroep van 11 en later 6 renners. De gespannen gelatenheid op het gezicht van Dekker maakt gedurende de koers geleidelijk plaats voor gretige grimassen. Na afloop opnieuw zoemende en klikkende camera’s. Dekker wordt gefeliciteerd, want hij heeft de wedstrijd uitgereden. Gekieteld door de omstanders hervindt hij heel even wat van de bravoure van voor zijn dopingschorsing. Hij is weer wielrenner.

Felicitaties van een opgeluchte manager Eelco Berkhout (foto: Eyserbos.nl)

Hervonden bravoure bij vertrek uit Sint-Niklaas (foto: Eyserbos.nl)

‘Shine on You crazy Diamond’, twitterde Jonathan Vaughters nadat hij aanwezig was bij de voorvertoning van de EO-documentaire. Geeft deze excentrieke ploegbaas van Garmin-Cervélo, die bekend staat om zijn idealistische en wellicht ook naïeve streven naar een schone wielersport, de verloren zoon Thomas Dekker de tweede kans, die Syd Barrett nooit kreeg? Het is voor diamant Dekker te hopen, dat de parallel met Syd Barret beperkt blijft tot het verlangen van velen om hem opnieuw te zien schitteren.