Ook hier heeft de liesslagaderblessure toegeslagen in deze carriere. ik begrijp inmiddels dat 1 op de 5 profs hiermee te maken krijgt . Dit lijkt me voor de sport toch niet aanvaardbaar. moeten we de fiets niet opnieuw uitvinden. Ik zie bij de triathlon dat men steeds meer een 90 graden positie op de fiets heeft. zouden we dit ook niet bij de racefiets moeten aan doorontwikkelen. (zo gek was de zadelpen van Jan Willem van het Schip nog niet). Triatlonfietsen hebben een veel steilere zitbuis (vaak 78 tot 80+ graden) dan gewone racefietsen (circa 72 graden). Hierdoor zit de atleet verder naar voren boven de trapas, wat helpt om de heuphoek "open" te houden, zelfs als het bovenlichaam diep en aerodynamisch gebogen is. Ik denk dat we naar een dergelijke ontwikkeling toemoeten als ik zie aan het aantal blessures en al gesneuvelde carrieres. Volgens mij is het veel gezonder om de fiets aan te passen dan dit chirurgisch aan het lichaam te doen, met alle risico's van dien. regelwijzigingen van de fiets zijn van alle tijden. zie maar naar de bredere sturen die weer sinds 1 januari verplicht zijn. ik zie geen reden waarom we de geometrie van de fiets niet aanpassen. ik zou de aanpassing wel organisch laten verlopen. ik snap ook dat een abrupte overgang naar een andere zitpositie ook weer andere blessures kunnen opleveren. Maar 20% (tijdelijke) uitval lijkt mij niet gewenst in welke beroepsgroep dan ook.