La Laguna Negra: Adembenemend meer met sinister verhaal
foto: Anguel A. Molina

La Laguna Negra: Adembenemend meer met sinister verhaal

Fietstoerisme Woensdag 6 september klimt het Vuelta-peloton naar het hooggelegen bergmeer La Laguna Negra. De ‘zwarte lagune’ is een van de best bezochte bezienswaardigheden in de Spaanse provincie Soria, maar koestert een sinister verhaal.

De organisatie van de Vuelta a España zoekt de afgelopen jaren beklimmingen op die het in zich hebben om Spaans wielererfgoed te worden. Waar grote rondes als de Giro d’Italia en Tour de France al decennialang bergen in het parcours opnemen die inmiddels Tour- of Giro-meubilair genoemd mogen worden, is de Vuelta nog zoekende. Ja, de Alto de l’Angliru is sinds een aantal jaar een klassieker. En de Cumbre del Sol omdat Tom Dumoulin er won. Maar daarna houdt het snel op.

In 2023 heeft de parcoursbouwer een aantal beklimmingen voor de tweede keer in de ronde opgenomen, in de hoop dat deze in de loop van de jaren Vuelta-identiteit worden. De Pico del Buitre, naar de sterrenwacht in Javalambre, is zo’n klim bijvoorbeeld. Afgelopen donderdag stond deze berg vier jaar na de tweede plaats van Jetse Bol en overwinning van ploegmaat Ángel Madrazo weer op het menu in de Vuelta.

Verdronken vader en zonen
Hetzelfde geldt voor de klim naar La Laguna Negra, die na een knappe zege van Dan Martin in 2020 voor Primoz Roglic en Richard Carapaz dit jaar opnieuw in het parcours is opgenomen. De lagune kent een sinister verhaal: de legende gaat dat een vader hier door zijn twee jaloerse zonen met een bijl werd vermoord en daarna het meer ingegooid. Jaren later meenden de twee zonen hun vader opnieuw gezien te hebben bij het meer, waarna ze een kijkje bij het water namen.

“Vader, vader, ben jij daar”, zouden ze volgens Antonio Muchado (1912) gezegd hebben, waarna ze hun evenwicht verloren en hun vader achterna gingen in het water de verdrinkingsdood in. Nog steeds zouden mensen die woonachtig zijn in de provincie Soria La Laguna Negra vermijden vanwege het huiveringwekkende verhaal, al is de vraag hoe serieus we dat moeten nemen. La Laguna Negra is namelijk een van de drukst bezochte plekken in de provincie tegenwoordig.

foto: José Luis Filpo Cabana

Vanwege de steile rotwanden langs de lagune en de fraaie loofbomen in het Picos de Urbino-gebergte is La Laguna Negra tegenwoordig een geliefde plek bij wandelaars. Om er te komen rijd je vanaf het Spaanse dorpje Vinuesa in 6,5 kilometer naar de dichtst bijzijnde parkeerplaats bij de Lagune. Dat is precies de klim die de renners in de elfde rit voor de kiezen krijgen, als het peloton na 156 kilometer koers aankomt in Vinuesa.

Vanuit Vinuesa rijden de renners door een loofbos naar het meer. De stijgingspercentages lijken op papier mee te vallen, maar in de praktijk kan het nog wel eens gaan tegenvallen. Alhoewel de klim een gemiddeld stijgingspercentage heeft van slechts 6,8 procent, wordt de klim steiler en steiler naarmate de top nadert. De laatste kilometer is het stijgingspercentage dik boven de 10 procent, met uitschieters naar 15 procent.

Met minuten zal er deze rit niet gestrooid worden, maar als je op weg naar La Laguna Negra geen goede dag hebt dan kun je zomaar eens een minuut aan de broek krijgen. Het gebeurde Alejandro Valverde in 2020.

De zonen van Alvargonzález (1912)
Gedicht van Antonio Muchado, vertaling door sprokenbxl

Er was eens een familie die in een dorp vlakbij de Zwarte Lagune leefde: een vader, een moeder en drie zonen. De oudste zoon, Juan, was niet erg knap. Hij had maar één wenkbrauw. Zijn vader dacht: laten we hem op het veld aan het werk zetten. De tweede zoon, Martín, was ook niet zo knap. Hij keek scheel. Zijn vader dacht: hij kan de schapen hoeden. De derde zoon, Miguel, was wel knap. ‘Hij moet priester worden,’ zei de vader. Hij stuurde de jongen naar een priesterschool. Daarbij gaf hij hem zijn deel van de erfenis mee, want het was zeer goed mogelijk dat ze elkaar nooit meer zouden terugzien.

Op een dag was de vader vlakbij de Zwarte Lagune. Hij was moe van het vele werk op het veld en besloot om even te gaan liggen. Al snel viel hij in een diepe slaap en had een vreemde droom. In die droom verschenen drie jonge kinderen voor hem. Boven twee van hen cirkelde een zwarte kraai. Het derde kind, het jongste, had geen kraai boven zijn hoofd, maar een soort van helder licht dat om hem scheen. De vader nam het jongste kind in zijn armen en zei: ‘Ook al ben je de jongste van mijn zonen, van jou houd ik het meest.’ Terwijl hij dat zei, keken de twee andere kinderen jaloers toe. Boven hun hoofden zag hij toen plots een ijzeren bijl verschijnen. Vervolgens zag hij hoe hij in zijn droom door deze twee kinderen werd gedood.

De vader werd wakker uit zijn droom. Hij opende de ogen, en wat zag hij? Zijn twee oudste zonen stonden voor hem. Voor hij goed en wel besefte wat hem overkwam, sloegen ze hem met een bijl het hoofd in. Ze waren jaloers op hun jongere broer en wilden ook hun deel van de erfenis krijgen. Daarom doodden ze hun vader. De twee zonen gooiden zijn lijk in de Zwarte Lagune. Die was zo diep dat niemand er ooit bij zou kunnen. Vervolgens beschuldigden ze een arme man uit het dorp ervan hun vader te hebben vermoord.

Hun moeder stierf enkele maanden later van verdriet. De twee zonen erfden het veld en de schapen. In het begin ging alles goed. Maar na een jaar was het land niet meer vruchtbaar. Niets groeide nog, de oogst mislukte en de schapen werden ziek. Alles ging fout. De twee zonen werden erg arm. Op een koude winternacht, verkleumd door de kou, stelden ze vast dat er bijna geen hout meer was om vuur te maken. De wind was zo hevig dat de deur ervan openvloog en tegen hen aan sloeg. Ze waren bang om dood te vriezen en raakten in paniek.

De tweede zoon zei: ‘We zijn heel erg fout geweest tegenover onze vader. Nu betalen we er vast de rekening voor.’ ‘Vergeet het,’ zei de oudste zoon. ‘Wat gebeurd is, is gebeurd.’

Het was nog steeds winter en zeer koud toen op een dag een reiziger in het dorp aankwam. Hij was groot en knap. Alles aan hem was zwart: hij had zwarte haren, zwarte ogen, en was helemaal in het zwart gekleed. Hij ging meteen naar het huis van de twee zonen. De man in het zwart bleek de jongste zoon te zijn. Hij vertelde over zijn leven aan zijn twee broers. Nadat hij was gestopt met zijn priesteropleiding, was hij naar Amerika getrokken. Hij had daar enkele jaren doorgebracht, en nu was hij naar huis teruggekeerd. Hij was geschokt omdat hij gehoord had dat zijn vader was vermoord en zijn moeder van verdriet was overleden.

Met het geld dat hij in Amerika had verdiend, kocht hij een stuk grond van zijn twee broers. Op een dag ging hij wandelen in het bos. Daar hoorde hij stemmen. Het was alsof er mensen aan het zingen waren. Het lied ging over iemand wiens graf niet onder de grond was, maar ergens anders. Het ging over een lichaam dat in de Zwarte Lagune was gegooid.

Enkele dagen later waren zijn twee broers op het land met hun schapen. In de verte zagen ze opeens een man met wit haar. Hij was het land aan het bewerken. ‘Het lijkt wel onze vader,’ zeiden ze. ‘Maar dat kan toch niet!’ Ze wilden zeker zijn van hun zaak. Daarom gingen ze naar de Zwarte Lagune. Ze keken gespannen naar de diepte beneden hen. ‘Vader, vader!’ riepen ze. ‘Ben jij daar?’

Om beter te kunnen zien, bogen ze zo ver over de rand dat ze hun evenwicht verloren en in het water vielen, hun vader achterna. Niemand weet hoe diep de Zwarte Lagune precies is. In elk geval is ze heel diep, want terwijl ze naar beneden vielen, echoden de woorden ‘Vader, vader!’ van de twee broers door de vallei en kon men de stemmen tot in Soria horen. Ze zijn allebei verdronken.

2 Reacties
5 september 2023 09:27
Gelukkig heb ik knappe zonen :-)
5 september 2023 21:45
Ik wou schrijven 'leuk verhaal' maar dat zou wat macaber zijn. Ik hou het bij 'bedankt voor dit interessante achtergrondverhaal', gemeend!

Om te reageren moet je ingelogd zijn.