Wout van Aert na E3: “Winnen kan, maar dan moet echt álles meezitten”

Door , zaterdag 30 maart 2019 om 07:30
Wout van Aert na E3: “Winnen kan, maar dan moet echt álles meezitten”

©Cor Vos

Derde in de Strade Bianche, zesde in Milaan-San Remo en gisteren tweede in de E3 BinckBank Classic. Wout van Aert is aan een sterk voorjaar bezig. “Toch sta ik nog net een trapje onder bijvoorbeeld Greg Van Avermaet”, klinkt het. “Toen hij op de Tiegemberg versnelde, hing ik tussen mijn kader.”


Van Aert nam na zijn tweede plaats in Harelbeke uitvoerig de tijd om de media te woord te staan. Ook aan WielerFlits deed hij zijn verhaal van de wedstrijd. Dat het de eerste koershelft voor geen meter liep, begon hij zijn relaas. “Ik snapte het amper”, vertelt hij. “Ik kon me maar niet positioneren. Het was voortdurend wringen om je positie te behouden. Er werd heel nerveus gekoerst. Pas richting de Taaienberg begon het beter te vlotten. Er trad wat vermoeidheid op in het peloton, waardoor je je toch al wat makkelijker voorin kon handhaven.”

Slijtage
Eenmaal op de Paterberg, die de finale inluidde, kwam het vertrouwen bij de drievoudige wereldkampioen veldrijden helemaal terug. “Daar zag je pas echt dat de eerste koershelft er al bij velen had ingehakt. Ik verbruikte daar maar de helft van de energie die ik op de Taaienberg nodig had om vooraan te zitten. Dat zegt genoeg over de slijtage in het peloton op dat moment. Vanaf toen zat ik goed in de wedstrijd.”

Alleen reed toen ene Bob Jungels een eind voor het groepje der favorieten uit. “Voor mij was de Luxemburger de sterkste man in koers”, stelde de drievoudige veldritwereldkampioen. “Ik zag hem wegrijden, maar ik kon niet reageren. Niemand, blijkbaar. Ook in de achtervolging slaagden we er in eerste instantie niet in om veel van zijn voorsprong af te doen. Logisch: als je op kop komt en je rijdt aan 350 Watt, dan weet je dat je Bob Jungels niet terugpakt. Hoe dat komt? Omdat er in die groep van tien een stuk of vijf waren die redeneerden: laat hem maar rijden, ik ben al blij dat ik in de top tien eindig.”

De frisheid van Štybar
“Dus wilde ik op de Tiegemberg een situatie creëren waarin wél gekoerst werd. Dat was de enige manier om Jungels nog terug te pakken. Alleen heb ik daar nooit de kans gekregen om iets te forceren. Greg Van Avermaet was me voor. Vanaf de voet vloog hij er vol in. Geloof me, ik hing echt tussen mijn kader, maar ik kon aanpikken. Natuurlijk nam ik daarna zo snel mogelijk mijn verantwoordelijkheid om mee te werken met Greg. Bettiol deed dat ook. Het was nodig. Om het gat met het tweede groepje uit te diepen én om Jungels terug te halen. Jammer genoeg hadden we Štybar als een blok aan ons been mee.”

In de oorspronkelijke achtervolgende groep ging niet snel genoeg voor Van Aert – foto: Cor Vos

In de sprint had ook Van Aert geen verhaal tegen die andere drievoudige veldritwereldkampioen. “Styby haalde het vlot. Nochtans ben ik zelf niet de traagste. En dat is Van Avermaet ook niet. Dan kom je toch bij die frisheid, hé. Zdeněk heeft twintig kilometer of meer in de wielen meegereden. Hij pakte het dan ook nog eens slim aan door ons extra af te matten met die aanval in volle finale. Dat deed pijn. De conclusie is dan ook eenvoudig: Štybar is de verdiende winnaar en ik moet blij zijn met die tweede plaats. Het was in de gegeven omstandigheden het hoogst haalbare. Ik denk niet dat ik vandaag ergens fouten gemaakt heb.”

Zeespiegel
Dé vraag: kan Van Aert dit seizoen al een klassieker op zijn naam schrijven? “Als je tweede kan eindigen op een fietslengte, dan moet je ook kunnen winnen. Maar dan moet écht alles meezitten. Vandaag zat veel mee, maar niet alles. Maar tezelfdertijd moet ik eerlijk blijven: ik sta nog een trapje onder de gevestigde waarden. Zoals Greg Van Avermaet de Tiegemberg oprijdt, dat kan ik nog niet. Dat is het verschil tussen mee zijn en zelf aanvallen. Als je de koers echt naar je hand wil zetten, moet je dat ook kunnen.”

Van Aert geniet van de positieve aandacht rond zijn persoon. De kritiek van de voorbije winter heeft plaats gemaakt voor lof aan zijn adres. Hij glimlacht als we er hem mee confronteren. “Tijdens het veldritseizoen ben ik drie meter diep de grond ingeboord. Nu geraak ik stilaan weer boven de zeespiegel… Het kan verkeren, hé. In februari, tijdens mijn stage in Girona, voelde ik me al goed. Ik had op training benen die ik de hele winter niet heb gehad. Bijna onverklaarbaar hoe goed het daar liep. Dat gaf me al vertrouwen. Als je dat dan ook bevestigd ziet met een paar mooie resultaten, dan wordt dat vertrouwen nog versterkt.”

De vier die uiteindelijk voor de zege zouden sprinten – foto: Cor Vos

Grøndahl Jansen
Dat Van Aert ondertussen kopman is bij Jumbo-Visma, daar bestaat ondertussen geen twijfel meer over. Maar is zijn team sterk genoeg om hem in de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix lang genoeg bij te staan? Van Aert zelf klaagt in elk geval niet. “Bij de eerste schifting was de ploeg nog goed vertegenwoordigd, vond ik. Van Poppel en Mike Teunissen waren in orde. Pascal Eenkhoorn is lang bij mij gebleven. Amund Grøndahl Jansen miste maar net de aansluiting toen Jungels aanzette… Dat ik op de Paterberg geïsoleerd zat? Wie had daar wel nog ploegmaats aan zijn zijde? Alleen Quick-Step had nog meer dan één iemand voorin, voor de rest zaten alle kopmannen alleen.”

Dit artikel delen:

20 Reacties

Thijs E 30 maart 2019 om 08:25

Mooi interview, klare taal, de geest is echt uit de fles bij WvA

Fish-180 30 maart 2019 om 08:51

Wout doet het prima. Nu al kopman en bij Jumbo gaan ze echt wel na dit seizoen evalueren en kijken wat Wout nog nodig heeft aan knechten volgend seizoen. Jumbo wil een goede ploeg hebben voor de klassiekers en de rest van de ploeg moet de klassementsrijders en Dylan ondersteunen. Nu hebben ze al een geweldig seizoen en als Wout erin slaagt om een keer alleen weg te komen kan ie best weleens verrassen.

Mwielerfan 30 maart 2019 om 22:21

Ooh dus ze doen alle specialisaties en hebben geen beperkingen qua budget enzo? Handig

horsm 30 maart 2019 om 09:11

Hij heeft veel koersinzicht, Wout.

Javier 30 maart 2019 om 09:12

Wat een fenomeen is deze vent. Afgelopen winter heb ik Mathieu gesupport, maar wat Wout de afgelopen koersen laat zien is toch wel grotesk. Genieten geblazen. Een absolute wereldtopper in wording.

assen 30 maart 2019 om 12:42

Supporter voor allebei – hebben ze verdiend. ;-)

Mwielerfan 30 maart 2019 om 22:22

Grotesk is niet groots

ebl 30 maart 2019 om 09:18

Ik vond ‘m altijd een bal gehakt, maar wat ontwikkeld hij zich tot een leuke renner en mooi mens
Hele goede keuze om naar Jumbo te gaan, volgens mij ligt het Nederlandse hem vele malen beter dan de zachte Lotto/Soudal handschoen of het Keurslijf van Lefevre ( overigens beiden wel fantastische teams hoor)

peervaneynthoven 30 maart 2019 om 16:30

Het is niet zo ingewikkeld. “Bal gehakt” is met een t inderdaad en de 3e persoon enkelvoud van “ontwikkelen” ook. Ik verbaas me steeds weer over het gebrek aan Nederlandse (schrijf) taal vaardigheid ( t/dt vooral) in veel reacties. Zal wel door de leeftijd en het “vroegere” onderwijs komen.
OT Ik vond Wout nooit een bal gehakt, prettige vent die andere keuzes maakte die bij anderen kennelijk niet goed vielen. Klasbak ook, maar dat zei ik ook al 3 jaar geleden en niet pas nu, nu dat wat makkelijker is.
Dat hij moeilijk van Mathieu kon winnen ligt alleen aan de uitzonderlijke klasse van dit “fenomeen”, of is dat ook te voorbarig?. Benieuwd daarom ook naar zijn presteren morgen.

AZH 30 maart 2019 om 12:11

De nieuwe Sep Vanmarcke

assen 30 maart 2019 om 12:42

Mmm, Sep won vroeg zijn eerste klassieker, en daarna niets meer. Wout is een stuk beter, zie MSR

the student 30 maart 2019 om 12:46

Sep vanmarcke rijdt geen deuk in een pakkie boter sinds hij weg is bij jumbo.

AZH 30 maart 2019 om 13:04

Ik bedoel vooral: heel hard kunnen fietsen maar ook heel moeilijk kunnen winnen.

vlek 30 maart 2019 om 13:17

Grasping at straws..

Rendo 30 maart 2019 om 19:11

Haha geweldig, heb je Wout niet zien sprinten dan? En die kan tenmiste op zijn fiets blijven zitten.
Trouwens winnen is voor iedereen moeilijk in klassiekers, en hij steekt nog maar pas neus aan venster…

Mwielerfan 30 maart 2019 om 22:26

Vanmarcke had ook goede resultaten, podia en ereplaatsen buiten die ene omloop. Wva heeft nog niks gewonnen. Doordat hij relatief nieuw is verwacht iedereen dat hij nog groeit, maar als dit zijn niveau is en blijft gaat wva niet automatisch een grote klassieker pakken. Misschien wel ooit maar hij wint meestal geen sprints en heeft nu het niveau niet laten zien om alleen aan te komen.

Jacco van Stierop 30 maart 2019 om 14:24

“Dat is het verschil tussen mee zijn en zelf aanvallen. Als je de koers echt naar je hand wil zetten, moet je dat ook kunnen.”
Cruciale zin die getuigt van de nodige zelfkennis. Van Aert rijdt prachtige uitslagen maar in de Strade, San Remo en de E3 was hij – weliswaar op zeer alerte wijze- slechts reactief. Ben benieuwd of het hem dit seizoen al lukt zelf initiatief te nemen en de koers naar zijn hand weet te plooien.

Jeff 30 maart 2019 om 17:29

Klopt. Dat is de stap die hij nog moeten zetten. Maar ik geloof zeker dat het er in zit.

peervaneynthoven 30 maart 2019 om 16:52

?? Jungels was de actiefste, maar de “reactivist” Stybar wint de koers. Zoals ook in de Strade Bianche (“activist” Fuglsang) en in MSR (“activisten” Bettiol en Trentin) de “reactivist” Alaphilippe won. Initiatiefrijk koersen is niet vaak lonend. Slim koersen vaker.

Jacco van Stierop 30 maart 2019 om 20:50

Het gaat om koersbepalend te zijn teneinde de eigen winstkansen, of die van een ploeggenoot, te vergroten. Het verschaft zelfvertrouwen, ontzag bij de concurrentie en kijkplezier bij het publiek. Of de winst daadwerkelijk wordt behaald hangt uiteraard ook nog af van andere factoren. De status van een renner wordt niet uitsluitend door resultaten bepaald.

Reactie plaatsen

Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.

Headlines

Materiaalzone

Populair