Terugblik 2010: Maart

donderdag 9 december 2010 om 08:32

Traditioneel blikt WielerFlits tijdens de donkere winterperiode terug op het voorbije wielerjaar. Naar aanleiding hiervan is het vandaag de beurt aan de maand maart. Nadat menig stel koersbenen na de voorbereidingwedstrijden van januari en februari in het zuiden opnieuw gerodeerd is, is het vanaf nu tijd voor het echte werk. Vooral de klassieke types komen in maart aan hun trekken, al staan ook de eerste belangrijke rittenkoersen op het programma.

Tour de Langkawi
Al op de eerste dag van maart werd in Maleisië de Ronde van Langkawi op gang geschoten, een één week durende etappekoers die als 2.HC-wedstrijd te boek staat. Het eindklassement bleek een prooi voor José Rujano, de Venezolaanse berggeit die de zege én de leiderstrui pakte in de koninginnerit en die daarna niet meer afstond. Een andere smaakmaker in de wedstrijd was Michael Matthews: de Australiër, die volgend jaar zijn profdebuut maakt in het shirt van Rabobank, zette de eerste twee massasprints naar zijn hand.

Jens Keukeleire
De eerste weken van maart vormden ook de periode waarin Jens Keukeleire helemaal tot ontbolstering kwam. De Belgische neoprof boekte in het shirt van Cofidis op twee weken tijd niet minder dan vier sprintzeges: eerst pakte hij de bloemen in de GP Samyn, enkele dagen later triomfeerde hij in de openingsetappe van de Driedaagse van West-Vlaanderen, waarin hij zich ook de eindzege toe-eigende, en midden maart pakte hij misschien wel zijn mooiste zege, door Kris Boeckmans en Bobbie Traksel te kloppen in de eindsprint van Nokere Koerse.

Keukeleire juicht op de kasseitjes van de Nokereberg

Montepaschi Strade Bianche Eroica Toscane
De spectaculairste beelden van de maand werden ongetwijfeld in Toscane geschoten. Op 6 maart vond daar de Montepaschi Strade Bianche plaats, een eendagskoers die de renners deels over onverharde wegen leidt. Michael Rogers deed de finale helemaal losbarsten door in de slotfase solo op zoek te gaan naar de zege. Even verderop kreeg hij het gezelschap van Thomas Löfkvist en Maxim Iglinsky, waardoor zij met z’n drieën mochten uitmaken wie de bloemen zou krijgen. In een veredelde sprint bergop bleek Iglinsky de snelste; hij boekte zijn eerste en enige seizoenszege.

Iglinsky is de handigste in de slotfase

Vuelta a Murcia
Eén dag na de Montepaschi eindigde in Spanje de vijfdaagse Ronde van Murcia. Die werd beslist in de individuele tijdrit op de voorlaatste dag. Rabobank-kopman Denis Menchov leek op weg naar de zege in de race tegen de klok, maar het was Frantisek Rabon die als enige de omloop sneller kon afleggen dan de Rus. De Tsjech pakte meteen ook het eindklassement, Menchov werd tweede. Met Stef Clement (zesde) en Pieter Weening (achtste) eindigden twee Nederlanders in de top-tien. De mooiste Nederlandse prestatie kwam echter op naam van Theo Bos, die de slotrit won.

Theo Bos aan het feest in de slotetappe Murcia

Paris-Nice
Op de slotdag van de Ronde van Murcia ging met Parijs-Nice de eerste wedstrijd van de Historische Kalender van 2010 van start. Begonnen werd er met een proloog van net geen acht kilometer in Montfort-l’Amaury. Daarin imponeerde Lars Boom: de voor Rabobank uitkomende Nederlander opteerde voor een vroege start, en tot veler verrassing slaagde niemand er nog in om zijn tijd te verbeteren. Onder andere Jens Voigt, Levi Leipheimer, Alberto Contador, David Millar en Luis Leon Sanchez beten hun tanden stuk op de tijd van de voormalige veldrijder.

De eerste twee ritten in lijn, waarin Boom zonder al te veel moeite zijn gele leiderstrui verdedigde, werden gewonnen door Greg Henderson en William Bonnet. In de derde etappe bleek de slotfase te lastig voor de sprinters, en zes renners scheidden zich af na een helling op drie kilometer van de streep: Joaquin Rodriguez, Nicolas Roche, Jens Voigt, Tony Martin, Alberto Contador en Peter Sagan. Rodriguez leek zijn eindschot succesvol te gaan uitspelen, maar het de pas 20-jarige Sagan die met machtige halen over de Spanjaard heen ging en het zegegebaar mocht maken.

Aangename kennismaking met Peter Sagan
YouTube

Na etappe drie moest Boom het gele kleinood afstaan aan Voigt, maar die raakte het na één dag zelf ook weer kwijt. De slotfase van de vierde etappe, met aankomst in Mende, leidde de renners namelijk over de Montée Laurent Jalabert. Die bleek een kolfje naar de hand van Alberto Contador: de Spanjaard reed een tiental seconden weg van zijn landgenoten Alejandro Valverde, Samuel Sanchez en Joaquin Rodriguez. Contador eigende zich in één slag ook de leiderstrui toe en had toen al een vrij geruststellende voorsprong van een halve minuut in het klassement.

‘El Pistolero’ schiet raak in Mende
YouTube

Ook het slot van rit vijf bood spektakel. Op twee kilometer van de streep waagde Christophe Le Mével zijn kans, maar de Fransman vormde zo een ideale springplank voor Peter Sagan, die gebruik maakte van de versnippering in het peloton om solo naar de aankomst te rijden. Hoewel hij in de slotkilometer leek te verzwakken, bezorgde hij zijn ploeg Liquigas toch een tweede ritoverwinning in drie dagen. Ook in etappe zes ging de zege naar een solist: Xavier Tondo bleef als laatste over van een lange vlucht en wist nog net uit de greep van het peloton te blijven.

Sagan doet succesnummer nog eens over

In de traditionele lastige slotetappe klopte de Fransman Amaël Moinard zijn landgenoot Thomas Voeckler, met wie hij als enige overbleef van de kopgroep, in een sprint-à-deux. In het klassement veranderde niets meer: Alberto Contador won de ‘Koers naar de zon’ voor de tweede maal uit zijn carrière. Alejandro Valverde eindigde tweede, maar werd later uit de uitslag geschrapt doordat hij in mei met terugwerkende kracht vanaf 1 januari werd geschorst. Daardoor bezetten uiteindelijk de Spanjaard Luis Leon Sanchez en de Tsjech Roman Kreuziger de overige podiumplaatsen.

Tirreno-Adriatico
In de periode van Parijs-Nice wordt traditioneel ook Tirreno-Adriatico verreden. De ‘Koers van de twee zeeën’ begon op 10 maart met een etappe die een klimmetje naar Rosignano Marittimo als scherprechter had. Op de laatste beklimming van deze heuvel scheidden Matti Breschel, Luca Paolini, Linus Gerdemann en Pablo Lastras zich af van het peloton. In de laatste rechte lijn kwam het peloton zelfs even terug tot op het wiel van het kwartet, maar toch mochten de vier het uitmaken voor de zege. Uiteindelijk beschikte Gerdemann over het snelste eindschot.

Gerdemann verschalkt het weifelende peloton
YouTube

Na twee sprintersetappes, gewonnen door Tom Boonen en Daniele Bennati, vonden de klimmers en de punchers in de volgende etappes parcoursen op hun maat. In de vierde etappe naar Chieti was de zege voor Michele Scarponi, die door zijn voorgift van een kwart minuut en de bonificaties de nieuwe leider werd. In de vijfde etappe viel de beslissing op en na de Muur van Murano: Enrico Gasparotto klopte Stefano Garzelli, Maxim Iglinksy en wereldkampioen Cadel Evans in een sprint met vier. Leider Scarponi kwam onderweg ten val, maar wist toch zijn leiderstrui te behouden.

Gasparotto laat zijn medevluchters geen kans

In de zesde en voorlaatste rit pakte Mikhail Ignatiev voor de zoveelste keer uit met zijn handelsmerk: aanvallen. De immer attractieve Rus liet op de slotklim zijn vluchtmakkers uit een wel zeer omvangrijke kopgroep ter plekke en hield uiteindelijk welgeteld vijf tellen over op de net te laat komende groep der favorieten. Die werd aangevoerd door veteraan Stefano Garzelli, die door de bonificaties tot op amper twee seconden naderde van leider Scarponi. Die leek met nog één etappe voor de boeg echter zo goed als zeker van zijn tweede opeenvolgende eindzege.

Ignatiev ziet aanvalslust beloond worden

In de slotetappe gebeurde echter nog het ondenkbare: de lepe Garzelli sprokkelde in het begin van de rit een bonificatieseconde en deed dat nog eens over bij de laatste tussensprint. Hij kwam daardoor in dezelfde tijd als Scarponi te staan, maar had in de voorgaande etappes de betere ereplaatsen behaald en mocht zich zo alsnog eindwinnaar noemen. Cadel Evans eindigde Tirreno-Adriatico als derde, een regelmatig voor de dag komende Robert Gesink werd vijfde. Dat Edvald Boasson Hagen na een gecontesteerde massasprint de rit won, was niet meer dan bijzaak.

Boasson Hagen neemt Petacchi in de tang

Milano-Sanremo
Vier dagen na de verrassende ontknoping in Tirreno-Adriatico stond een ander wielermonument op de kalender: Milaan-Sanremo. Titelverdediger Mark Cavendish kwam allerminst in topvorm afzakken naar Italië, waardoor maar weinigen echt geloofden dat de Brit zijn prestatie van 2009 zou kunnen herhalen. Tot overmaat van ramp verzeilde hij halverwege de koers in een tweede peloton na de altijd nerveuze en gevaarlijke afdaling van de Passo del Turchino. Zijn ploeg moest een vol uur aan de bak om hem weer terug te brengen.

Door het moordende tempo dat de Liquigas-ploeg op de Cipressa oplegde, moest Cavendish uiteindelijk toch voor de bijl. Op de Poggio waagde Philippe Gilbert zich aan zijn jaarlijkse uitval, maar ook dit keer kon hij geen kloof slaan. Ook pogingen van Filippo Pozzato en Vincenzo Nibali draaiden op niets uit, waardoor een massasprint besliste over wint. Topfavorieten Tom Boonen, Alessandro Petacchi en Daniele Bennati moesten daarin de duimen leggen voor de in Sanremo onvermijdelijke Oscar Freire, die zo voor de derde maal in zijn loopbaan de ‘Primavera’ won.

‘Oscarito’ is opnieuw op de afspraak in Sanremo

Ronde van het Groene Hart
Een dag later werd in het westen van Nederland de vierde Ronde van het Groene Hart verreden. Een sterk Nederlands getinte groep van ruim 30 renners, die later gereduceerd werd tot vijftien, kleurde de wedstrijd en leek te gaan sprinten voor de bloemen, maar dat was buiten Jens Mouris gerekend: de Hollander ging er in de slotfase solo van door en werd door de rest van de groep pas aan de aankomst teruggezien. Het was zijn eerste zege in het shirt van Vacansoleil. Een dag later won Leonarde Duque in Frankrijk de GP Cholet na een sprint met een omvangrijke groep.

Mouris soleert naar zijn enige seizoenszege

Volta a Catalunya
Op 22 maart begon met een proloog in Lloret de Mar de Ronde van Catalonië, een zevendaagse rittenkoers in het oosten van Spanje. De zege daarin ging verrassend naar de 24-jarige Paul Voss, die na 3,6 kilometer onder andere gepatenteerde hardrijders als Levi Leipheimer en Andreas Klöden wist af te houden en de eerste leiderstrui mocht aantrekken. Een dag later boekte Mark Cavendish eindelijk zijn eerste overwinning van het seizoen: in de straten van Banyoles klopte de zichtbaar opgeluchte Manx onder andere Juan José Haedo.

Cavendish breekt de ban in Catalonië

De tweede etappe in lijn was al meteen de koninginnerit, met aankomst bergop in La Seu d’Urgell. In de slotfase bleken Xavier Tondo en Joaquin Rodriguez de sterksten bergop, en beide Spanjaarden verdeelden netjes de buit: Tondo de etappezege, Rodriguez de leiderstrui. In de overige ritten kwam de Katusha-kopman niet meer in de problemen: Jens Voigt en Davide Malacarne rondden in de heuvelachtige etappes een lange vlucht succesvol af, en Samuel Dumoulin en José Haedo wonnen elk een massasprint. Rodriguez werd eindwinnaar, voor Tondo en Rein Taaramae.

Tondo en Rodriguez verdelen de buit

Settimana Coppi e Bartali
Op hetzelfde moment van de Ronde van Catalonië vond ook de Internationale Wielerweek Coppi-Bartali plaats, en die werd nagenoeg volledig gedomineerd door Liquigas-Doimo. Op de eerste dag won Francesco Chicchi de openingsetappe na een massasprint en was de ploeg succesvol in de ploegentijdrit, en op de derde dag veroverde Ivan Santaromita de leiderstrui na een geslaagde duo-aanval met Przemyslaw Niemiec, die de rit won. De overige ritten werden gewonnen door José Serpa, toptalent Marko Kump en Bartosz Huzarski; de eindzege was voor Santaromita.

Dwars door Vlaanderen
Met Dwars door Vlaanderen kon de periode van de kasseiklassiekers definitief beginnen. Een erg gemotiveerde Tom Boonen was bij het ingaan van de finale alomtegenwoordig: door zijn speldeprikken op de heuveltjes scheidde zich een elitegroep af, waarin Fabian Cancellara zich al snel resoluut op kop zette. Op het moment dat die van de kop af ging en het tempo stokte, ging zijn ploegmakker Matti Breschel er op kousevoeten aan de andere kant van de weg van door. In geen tijd sloeg hij een onoverbrugbare kloof, waardoor hij solo over de streep bolde.

Breschel juicht na ware zegetocht

E3 Prijs Harelbeke
Drie dagen later mochten de kasseivreters zich opmaken voor de E3 Prijs Harelbeke. Opnieuw was het Tom Boonen die de koers deed openbreken: op de Paterberg ging hij op de trappers staan, en enkel Fabian Cancellara en Juan Antonio Flecha konden hem volgen. Het drietal kon niet meer bijgehaald worden door Filippo Pozzato en de verenigde troepen van Rabobank en Vacansoleil. Een sprint leek uitsluitsel te moeten gaan brengen over de zege, maar dat was buiten Cancellara gerekend: in de laatste kilometer voorkwam hij een sprint met een machtige demarrage.

Cancellara verschalkt Boonen en Flecha

Critérium International
Op diezelfde dag begon ook het Internationaal Wegcriterium, dat gereduceerd was naar twee dagen en op Corsica werd verreden. In de openingsetappe profiteerde Pierrick Fédrigo van het feit dat Alberto Contador een offday kende, door samen met Tiago Machado te ontsnappen op de Col de l’Ospedale, deze even later ter plekke te laten en naar de zege te soleren. De korte etappe ’s anderendaags was een prooi voor de Russell Downing, en in de afsluitende tijdrit had Fédrigo genoeg aan een 13e plek om zich eindwinnaar te kunnen noemen van de Franse 2.HC-koers.

Fédrigo viert, Contador ziet af

Gent-Wevelgem
Op 28 maart werd met Gent-Wevelgem de laatste ProTour-koers van de maand verreden. Het vernieuwde, heuvelachtige parcours kon onder andere Cancellara en Boonen, die al vroeg in een achterliggende waaier verzeilden, niet inspireren: zij stapten al vroeg van de fiets. Nog voor de fase met de heuvels aan de Noord-Franse grens is de chaos compleet: toppers als Philippe Gilbert, Enrico Gasparotto en Oscar Freire zijn het slachtoffer van alweer nieuwe waaiers. De situatie wordt nog wel rechtgetrokken, maar dat is meteen het sein voor nieuwe aanvallen.

Na de laatste van twee beklimmingen van de Kemmelberg ontstaat eindelijk een definitieve kopgroep, waaruit in de slotfase nog Matti Breschel door pech en Oscar Freire en Aleksandr Kuschynski door een onderlinge vete wegvallen. Zeven renners rijden uiteindelijk samen naar Wevelgem: Philippe Gilbert, Jürgen Roelandts, Bernhard Eisel, Daniel Oss, George Hincapie en Sep Vanmarcke. Laatst genoemde onderneemt nog een poging in de slotkilometers, maar alles komt weer samen. In de sprint blijkt Eisel weinig verrassend de snelste, voor Vanmarcke en Gilbert.

Eisel boekt eerste klassieke zege in zijn carrière

Driedaagse De Panne-Koksijde
In de week voor de Ronde van Vlaanderen werd traditioneel de Driedaagse De Panne-Koksijde verreden. Voor zowel de Nederlanders als de Belgen was er slechts een bijrol weggelegd. Na ritzeges voor Steve Chainel en Sébastien Turgot, die elk de snelste waren van een kleine groep, en een sprintzege van Tyler Farrar, greep David Millar de macht in de slottijdrit. De Brit, die na de openingsrit al een goede uitgangspositie had verworven, won zowel de rit als het eindklassement. Lieuwe Westra hield aan zijn tweede plaats tegen de klok een vijfde stek over in de eindstand.

Settimana Lombarda
De laatste wedstrijd van maart was de Lombardische Wielerweek. Michele Scarponi greep al in de eerste rit, een klimtijdrit over 6,5 kilometer, de macht door meteen de leiderstrui te grijpen. De meeste aandacht ging echter uit naar Riccardo Riccò: in de derde etappe boekte hij zijn eerste zege sinds zijn terugkeer van zijn dopingschorsing. Nadat Vacansoleil-renner Matteo Carrara nog de zege in de vierde etappe werd ontnomen na een onreglementaire sprint, was Ricco in de slotrit opnieuw aan het feest. Scarponi bedreigen voor de eindzege lukte ook hem echter niet meer.

‘Il Cobra’ proeft weer van de overwinning

Aanstaande vrijdag volgt deel 3: April 2010

Eerdere terugblikken
Januari & februari

Lees ook:
Overzicht: mooiste Nederlandse zeges van 2010

Dit artikel delen:

Headlines

Populair

Materiaalzone