Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Robbe Dhondt ziet in Tour Auvergne na enorm veel ellende licht aan einde van de tunnel
Interview Robbe Dhondt is één van de Belgische ontdekkingen van de voorbije Tour Auvergne-Rhône-Alpes. Vrijdag eindigde hij in de eerste Alpen-rit naar Crest-Voland vanuit de vlucht in het spoor van Juan Ayuso. Ook een dag eerder schoof hij al mee in de aanval. Hoewel het niet in een knap resultaat voor de renner van Picnic-PostNL-Raisin resulteerde, sloot de 21-jarige Oost-Vlaming de ‘kleine Tour’ best tevreden af.
“Ik heb al ongelofelijk veel ellende gekend. Dit is echt wel een opsteker. Het is de grootste WorldTour-koers die ik tot nog toe als prof reed”, zei hij boven op de klim die ook in de Tour de France een finishplaats is.
Amper drie renners van Picnic-PostNL-Raisin haalden het Plateau de Solaison, waar de ‘Tour de France van één week’ eindigde. De rest was naar huis met een maag- en darmontsteking die in het peloton rondwaarde.
“Zaterdagmorgen verloren we in één klap ook Gijs Leemreize, Dillon Corkery en Alexy Faure-Prost. Ik heb er geen last van gehad. Wel van vermoeide benen”, stelde Robbe Dhondt.
Het was leuk om je zowel in de etappe naar Villars-les-Dombes als naar Crest-Voland vol in de aanval te zien. Leg uit waarom je als tweedejaarsprof zo laat op de radar bent gekomen?
“Ik heb gewoon al ongelofelijk veel pech gehad in mijn profcarrière. Door een crash in de Vierdaagse van Duinkerke in mei vorig jaar lag ik er met een hersenschudding ongeveer één seizoen uit. Tot op vandaag heb ik daar soms nog een beetje last van en moet ik het hier en daar rustig aan doen.”
Wat bedoel je met last aan het hoofd? Hoofdpijn, duizeligheid?
“Het is vooral een constante pijn. Eerder een druk in mijn hoofd en soms ook een beetje concentratieverlies. En het was vooral daarom dat de ploeg zei: ‘We moeten echt wel zorgen dat we al die dingen goed krijgen vooraleer je gaat koersen. Anders ben je een gevaar voor jezelf, maar ook voor je ploegmaats en voor het hele peloton.’ Alles gaat al zo snel en je moet voortdurend geconcentreerd blijven. Als je dan problemen hebt met je concentratie, is het niet verstandig om te koersen.”
Robbe Dhondt in de Tour Auvergne – Rhône-Alpes. Foto: Raymond Kerckhoffs
Je bent helaas al een ervaringsdeskundige in hersenschuddingen.
“In de Ronde van Aosta van twee jaar geleden raakte ik met mijn hoofd een vangrail. We reden zeventig kilometer per uur in een afdaling. We merkten gelijk: ‘Dat zit hier niet goed.’ Ik ben toen meteen gestopt. Het duurde destijds ook een paar maanden om terug te keren.”
“Het probleem in Duinkerke vorig jaar was dat ik de etappe daarna nog helemaal heb uitgereden. Ik dacht bij mezelf: ‘Ik heb een beetje hoofdpijn, maar dat kan best wel. Ik heb voor de rest niks gebroken.’ Dat heeft me waarschijnlijk genekt. Ik denk dat dit de reden is waarom het allemaal zo lang heeft aangesleept. Vandaar dat ik me nooit echt kon tonen. Als ik aan de start kwam van een wedstrijd, had ik nooit de ideale voorbereiding achter de rug. Soms hoor ik renners of ploegleiders zeggen dat je nooit ideaal aan de start komt, maar als je maanden niet hebt getraind, is er echt wel werk aan de winkel.”
Ik zie dat je het in augustus opnieuw probeerde in de Arctic Race of Norway, maar dat je 2025 afsloot met drie DNF’s. Hoezo?
“Het was gewoon een traject van trial and error. Een stapje vooruit doen om er vervolgens weer twee achteruit te zetten. Het was echt een leerproces. Voor mij, voor het team en voor de dokters, omdat elke hersenschudding ergens heel persoonlijk is. Het is veel gemakkelijker om een breuk op te lopen. Een sleutelbeen bijvoorbeeld. Dan zeggen ze: ‘We opereren, twee weken dit, twee weken dat.’
Een hersenschudding is moeilijk. Je kan niet in dat hoofd kijken wat er precies nodig is. In het begin heb je veel rust nodig. Daarna was het proberen om opnieuw op niveau te komen en wedstrijden te rijden. Dat heeft ongelofelijk lang geduurd. We moesten zelfs begin dit jaar de seizoensstart uitstellen. Uiteindelijk herbegon ik in de Strade Bianche, maar dat was toen nog te vroeg. Ik ben er meteen uitgestapt en merkte dat dit niet het slimste plan was geweest. Ik ben dan herbegonnen in Milaan-San Remo, wat meteen een serieuze herstart was.”
Ik stel vast dat je dit seizoen alleen al 536 kilometer voorop reed. Zowel in de Tour Auvergne-Rhône-Alpes, de Vierdaagse van Duinkerke als de Ronde van Romandië was je een dag in de aanval. Ambieer je de titel van ontsnappingskoning?
“Vrijdag was het de tweede dag op rij. Ik dacht bij mezelf: verdomme, het is een mooie dag om in de ontsnapping te zitten. Alleen had ik donderdag al met mijn krachten gewoekerd, maar ik voelde me nog steeds goed. Vandaar dat ik er gewoon opnieuw voor ging. En dan zien we wel op de laatste klim. Maar toen merkte ik toch dat er nog een paar sterkere jongens mee zaten. Ik was goed, alleen miste ik net dat tikje frisheid. Maar al bij al was het oké.”
“Ik wil ook niet in de ontsnapping van de dag zitten om er louter in te zitten en er vervolgens genadeloos uit te worden gereden. Nee, ik wil de finale rijden. Door mijn leeftijd — deze maand word ik nog 22 — kan ik in zulke zware rittenkoersen als deze ook niet met mijn energie blijven smijten.”
“Toch ben ik tevreden, ook al was het zondag de Muur Classic. Ik ben van Geraardsbergen en woon op twee kilometer van de Muur. Ik was ook te zien in het vooraf opgenomen promotiefilmpje van de wedstrijd, deed een interview en heb een beetje de verkenning gedaan met de organisatie. Ik vond het wel jammer om er niet bij te kunnen zijn. Aan de andere kant: als je de Dauphiné kunt rijden, is dat ook niet slecht. Je moet nu eenmaal keuzes maken.”
Foto: Fotoburo Cor Vos
Welk type renner ben je eigenlijk?
“Ik weet dat nog niet. Het wordt eerst nog een paar jaar ontdekken hoe alles zit. Door de omstandigheden heb ik nog nooit een voorbereiding kunnen afwerken die een profrenner normaal heeft. Ik ging nog nooit op hoogtestage. Ik heb nog nooit een grote ronde gereden. Dit was de grootste rittenkoers waaraan ik als prof deelnam. Ik hoor van iedereen dat je na een grote ronde nog sterker wordt. Het zijn allemaal dingen die progressie kunnen opleveren en die ik wil proberen vooraleer ik kan zeggen wat ik de rest van mijn profcarrière ga doen. Ik heb wel al gemerkt dat ik niet meer die pure klimmer ben die ik bij de junioren iets meer was. Ik heb een beetje body. Niet heel veel. Ik moet het meer hebben van de kortere klimmetjes. Meer een puncher dus. Ik heb ook nog een redelijk goede sprint, zeker aan het einde van een lastige koers. Ik moet het meer op die geaccidenteerde omlopen gaan zoeken dan in de pure klimritten. Maar als je in een mooie kopgroep zit in een mooie klimetappe, dan zijn er altijd kansen.”
Wordt het straks je eerste Tour?
“Ik sta op de longlist, maar die bevat veel renners. Ik denk dat dit nog iets te vroeg is. Net iets te hoog gegrepen. De Dauphiné is de grootste rittenkoers die ik tot nu toe reed. Hiervoor was Duinkerke met zes dagen de langste. Langer dan dat koerste ik nog niet. Dus zou het meer steek houden om eerst dit een beetje te evalueren. Ik denk dat het ook iets verstandiger zou serieuze optie is om op het einde van het jaar een Vuelta te doen. Ik ben nog altijd maar 21. Normaal gezien komen er nog wel kansen om de Tour de France te rijden.”
Picnic-PostNL staat dichter bij de dertigste plaats dan bij de twintigste in de WorldTour. Voel je bij de ploeg druk om die UCI-punten te behalen?
“Goh, druk… Eigenlijk niet. Ik zou niet zeggen dat er druk komt vanuit het team, maar als renner begin je jezelf na een tijdje die druk op te leggen. Je wilt gewoon resultaten. Het probleem is ook dat de top in deze sport zo smal is. Er zijn slechts enkele teams en renners die de belangrijkste koersen onder elkaar verdelen. Zowel in de eendagskoersen als in de rondes. Het is enorm moeilijk om daar tegenop te boksen.”
Wielerflits Magazine is jouw Tourgids!
De Zomergids 2026 van Wielerflits Magazine is maar liefst 220 pagina's dik en staat barstensvol mooie wielerverhalen. En het is niet voor niets De Meest Complete Tour de France Gids. In onze Zomergids lees je alles over de Tour de France en de Tour Femmes, van etappes tot favorieten en indrukwekkende achtergronden over de teams en de bergen. Je leest over Jonas Vingegaard, de knechten van Tadej Pogačar, Lucien Van Impe, Mathieu van der Poel, Raymond Poulidor, Rick Pluimers en nog veel meer!
Om te reageren moet je ingelogd zijn.