De eerste grote ronde van het jaar zit er op, en het is nu nog een goede vijf weken tot aan de start van de volgende. Denis Menchov slaagde er in de straten van Rome nog wel in om alle wielerfans een hartverzakking te bezorgen door in de laatste kilometer onderuit te gaan, maar de Rus had op de streep alsnog een ruime marge op zijn naaste concurrent Danilo di Luca. Menchov en Di Luca waren toch wel de twee sterkste renners van deze Giro, maar er waren ook een aantal mannen die tegenvielen.

Een kleine opmerking van te voren, ik heb zo veel mogelijk filmpjes bijgevoegd in deze nabeschouwing, als je een naam of woord onderstreept ziet staan, dan hoort daar vaak een filmpje bij. Het is de moeite waard om te klikken op die links, zo beleef je deze Giro d’Italia nog een keer. Ook kan het voor komen dat niet alles goed linkt, geef het maar door dan los ik het op.

De eerste week
De eerste etappes in de Giro leverden zeges op voor Team Columbia en LPR, de Amerikaanse ploeg wist de ploegentijdrit te winnen maar LPR pakte met Petacchi de winst in de eerste rit in lijn. Petacchi en Di Luca maakten daarna het feest helemaal compleet door ook nog te winenn. Deze zeges illusteren eigenlijk de hele Giro, namelijk een beperkt aantal ploegen wist maar een etappezege te behalen.

De eerste echte bergetappe, op de Alpe di Suisi, was degene die Denis Menchov met een imposante eindsprint won. Toen werd al duidelijk dat een aantal man niet zou meestrijden om de eindoverwinning. Het Lampre duo Damiano Cunego en Marzio Bruseghin verloor al meer dan twee minuten, net als Lance Armstong. De Amerikaan reed deze Giro slechts als voorbereiding op de Tour, maar de laatste week was hij wel sterk.

De eindsprint van Menchov

De volgende drie etappes waren voor de vluchters, eerst was daar Michele Scarponi die erin slaagde om als enige over te blijven na een lange vlucht. Achter de Italiaan werd Edvald Boasson Hagen, met een zeer sterke eindsprint tweede. Een dag later maakte de Noor zijn tweede plek goed door de zevende etappe te winnen, hij versloeg zijn vier medevluchters met gemak in de sprint. De achtste etappe was toch wel een aparte etappe, op een kort klimmetje op een goede dertig kilometer van de streep, sprong een groepje weg met daarbij onder andere Levi Leipheimer en Franco Pellizotti.

De sprint van Boasson Hagen

In het peloton bleef iedereen rustig en achteraf bleek het dan ook een zinloze poging. Door werk van Diquigiovanni, LPR en Rabobank werden de vluchters weer gepakt en kon de finale beginnen. Weer was het iemand van Team Columbia die opzien baarde, dit maal Kanstantin Sivtsov. De Wit-Rus demarreerde op twintig kilometer van de streep uit het uitgedunde peloton en kwam solo over de streep. Deze dag was er ook slecht nieuws te betreuren, Pedro Horrillo viel tachtig meter naar beneden in een ravijn, maar overleefde het gelukkig wel.

De ontsnapping van Leipheimer & co

De tweede week
De negende etappe zorgde weer voor een aantal verbaasde blikken, dit keer waren de renners het niet eens met het gevaarlijke parcours in Milaan. Na een keer stil te hebben gestaan werd de laatste veertig kilometer toch hard gereden en werd de massasprint geheel onverwacht door Mark Cavendish gewonnen. Danilo di Luca demonstreerde in de volgende etappe maar eens waarom hij een van de sterkste was deze Giro. In een hectische finale kwam hij solo over de streep met tien seconden voorsprong op Franco Pellizotto en Denis Menchov.

Di Luca demonstreert zijn klasse

Mark Cavendish bewees de topsprinter te zijn deze Giro, de elfde etappe eindigde in een massasprint en de winst was weer voor de Brit. Na deze vlakke etappe volgde de monsterlijke tijdriot van meer dan zestig kilometer, die een prooi werd voor de Rus Denis Menchov. Hier won hij eigenlijk de Giro door bijna twee minuten sneller te fietsen dan Danilo di Luca, die echter veel bonificatieseconden sprokkelde. Menchov leverde wel een uitzonderlijke prestatie, hij versloeg namelijk erkende tijdrijder Levi Leipheimer met twintig seconden.

Finish van Menchov

De dertiende etappe was de laatste massasprint van deze Giro d’Italia en Mark Cavendish demonstreerde weer eens zijn klasse door te winnen voor Alessandro Petacchi en Tyler Farrar, die beiden ook een sterke Giro reden. De volgende twee etappes waren gekenmerkt als heuvelachtige etappes, maar leverde een boel spektakel op. De veertiende etappe was Danilo di Luca vastbesloten de bonificatieseconden te pakken, er moest namelijk gefinisht worden op een korte steile klim, maar hij blies zijn hele ploeg op. De vluchters slaagden er in om vooraan te blijven en Simon Gerrans, die vorig jaar een Tour-etappe won, wist nu weer een mooie zege toe te voegen aan zijn erelijst.

De overwinning van Gerrans

De slotweek
De vijftiende etappe werd er gekoerst door de favorieten Ivan Basso en Stefano Garzelli. Op een goede 45 kilometer van de streep, aan de voet van de Monte Casale, sprongen de twee weg en pakten al snel een grote voorsprong. Doordat er een grote groep vooraan was gebleven zakte er zelfs nog helpers terug van de twee zodat zij snel een grote voorsprong kregen. Carlos Sastre werd zo wanhopig dat hij Serge Pauwels beval te stoppen, terwijl hij net vooraan reed met Leonardo Bertagnolli, de latere ritwinnaar.

Het stoppen van Pauwels was nergens voor nodig omdat Basso en Garzelli uiteindelijk toch werden gegrepen, de Belgische commentatoren van de VRT waren echter zeer boos en dat staken ze ook niet onder stoelen of banken. De vijftiende etappe leverde dus een behoorlijk schouwspel op, terwijl de echte bergetappes nog niet waren begonnen. De laatste week leverde een mooi schouwspel op in deze Giro, die van een ongekend hoog niveau was.

De overwinning van Bertagnolli

Van de drie zware bergetappes was daar eerst de rit naar Monte Petrano, de koninginnerit over 237 kilometer, die door Rabobank met angst en beven werd tegemoet gezien. Er moesten in de laatste negentig kilometer maar liefst drie zware cols worden beklommen door het peloton. Rabobank loste dat op met een zeer sterk tactisch spel, ze stuurden twee mannetje mee in de vroege vlucht en lieten De Groot, Stamsnijder en Van Emden het gat niet te groot worden. Bovenop de top van de eerste col kwam Maarten Tjallingii aansluiten bij het peloton, dat werd geleid door Kozontchuk en Ten Dam. Aan de voet van de tweede col kwam Ardila, die ook in de vroege vlucht zat, aansluiten en samen met Ten Dam bracht hij Menchov veilig naar de voet van de laatste col.

De laatste col, de Monte Petrano, zorgde voor een heleboel vuurwerk. Basso, Di Luca en Sastre bestookte Menchov met een heleboel aanvallen maar alleen Sastre en Basso kregen een klein gaatje van de Rus. Menchov bleef dicht in de buurt van zijn naaste concurrent Di Luca en gaf hem geen meter, Sastre wist de etappe te winnen en Menchov werd uiteindelijk nog tweede voor Di Luca. Na de rustdag kregen de renners weer een bergrit voor de kiezen, dit keer de etappe naar de Blockhaus.

De beklimming van de Monte Petrano

De etappe was vrij kort en de beklimming van de Blockhaus nam het grootste gedeelte in beslag, op die beklimming ging Franco Pellizotti er al vrij vroeg vandoor. De Italiaan bouwde zijn voorsprong gestaag uit tot een goede veertig seconden op de streep op Stefano Garzelli. Op de Blockhaus zagen we de eerste scheurtjes in het pantser van de tsaar, hij moest in de laatste tweehonderd meter vijf seconden + acht bonficatieseconden aan Di Luca laten.

De beklimming van de Blockhaus

In de achttiende etappe reed een groep van 25 man weg uit het peloton, en zij gingen strijden om de etappezege. Het was weer Michele Scarponi die aan het langste eind trok, voor de tweede maal rondde hij succesvol een vlucht af. De volgende dag werd een stuk pittiger met de rit naar de Vesuvius; Carlos Sastre, die een boel tijd had verloren op de Blockhaus, trok weer ten strijde en weer kreeg hij de ruimte van Di Luca en Menchov.

Beklimming Vesuvius

Di Luca bestookte Menchov maar liefst zes keer met een pittige demarrage maar de Rus kraakte niet, wel pakte Di Luca acht bonficatieseconden. Het werd al een stuk spannender voor Menchov want de voorsprong was nog maar achttien seconden en de voorlaatste rit leek er eentje voor Di Luca. De Tsaar deelde echter na ruim 150 kilometer in de etappe een gevoelige tik uit aan Di Luca, door hem in een tussensprint te verslaan en zijn voorsprong uit te bouwen. Philippe Gilbert bewees de sterkste te zijn door een imponerende laatste kilometer, waar je u tegen zegt, toch een opsteker voor Silence-Lotto, dat je bijna de hele Giro niet zag.

De overwinning van Gilbert

Nu volgde nog slechts een tijdrit waarin Menchov twintig seconden moest verdedigen op Di Luca. De Italiaan liet zich meteen van zijn beste kant zien door in het eerste gedeelte een voorsprong te pakken van vijf seconden op Menchov. De Rus bleef echter rustig en pakte tijd terug en bouwde een grote voorsprong op, maar toen was daar de laatste kilometer. Op een goede zeshonderd meter van de streep gleed hij uit en werd het toch spannend, door een goed optreden van mecanicien Vincent Hendriks, kon hij snel zijn weg vervolgen en was zijn eerste Giro-zege binnen.

Hoe was het in de bus van Rabobank tijdens de tijdrit?

De meevallers
Denis Menchov en Danilo di Luca waren de twee meest constante renners van deze hele Giro, alle andere favorieten hadden wel eens een slechte dag of konden gewoon weg niet volgen. De Rus en de Italiaan verdienen dan ook deze eerste en tweede plek in het eindklassement. Di Luca en Menchov maakte er in de bergen een interessant schouwspel, de Italiaan bleef Menchov maar aanvallen maar de Rus kraakte niet. Zeker Di Luca verdient een compliment voor zijn aanvalslust, want dat was toch wel bewonderenswaardig.

Carlos Sastre en Franco Pellizotti verdienen ook een compliment, zij leken dan wel hun zeges kado te krijgen van de favorieten maar zij durfden tenminste wel aan te vallen. Jammer genoeg kende zij allebei ook zo hun slechte dagen of verloren ze teveel tijd in de tijdrit, waardoor ze al snel op een grote achterstand kwamen. In de laatste week vielen ze allebei een aantal keer aan en dat zorgde ervoor dat deze Giro gelijk een stuk leuker werd.

Bij de jonkies werd in de laatste week ook een gevecht uitgevochten tussen de zuiderbuur Kevin Seeldraeyers en de Italiaan Francesco Masciarelli. Masciarelli verloor in de etappe die Bertagnolli won, helaas een goede vijf minuten op Seeldraeyers anders had de Italiaan de witte trui gewonnen. Dat doet echter niets af aan de prestatie van Kevin Seeldraeyers, die een zeer goede Giro d’Italia reed en het meeste constant was van de twee. Het is te hopen voor de Belgen dat dit ook geen eendagsvlieg is zoals Wim van Huffel en in mindere mate Jurgen Vandenbroeck.

In het sprintersgeweld stak Mark Cavendish er samen met Alessandro Petacchi boven uit, de Brit wist drie etappes te winnen en de Italiaan twee. Achter de twee liet de Amerikaan Tyler Farrar zien dat hij ook steeds beter wordt, hij haalde deze Giro vijf top vijf plaasten eentje minder dan de Australiër Allan Davis. Davis viel vooral op omdat hij zich vaak goed wist te positioneren, zo zorgde hij er met duwwerk voor dat hij in het wiel van Cavendish kwam, dat hij alleen kon volgen.

De tegenvallers
Natuurlijk waren er naast de opvallende namen ook een aantal mannen die toch zwaar tegenviel. Eerst was daar Levi Leipheimer, door iedereen voor de Giro als favoriet aangewezen, maar toch wist hij het niet af te maken. In de laatste week verloor hij veel tijd en dat is toch wel jammer voor de Amerikaan die toch al een aantal keer dichtbij is geweest met het winnen van een grote ronde. Wie heel zwaar tegen vielen was toch wel het duo Damiano Cunego en Marzio Bruseghin, alhoewel die laatste het in de laatste week weer een beetje goed maakte.

Het Lampre-duo faalde al in de eerste echte bergetappe waar er gekoerst werd, door ruim twee minuten te verliezen. De rest van de Giro liepen ze een beetje achter de feiten aan, Bruseghin wist dan nog tiende te worden op meer dan 11 minuten, maar dat valt toch in het niet bij zijn derde plek van vorig jaar. Gilberto Simoni bewees over zijn top heen te zijn en speelde geen enkele rol meer in het algemeen klassement hij eindigde op een 24e plek op meer dan driekwartier van Menchov.

Conclusie
Je kan zeggen wat je wilt over deze Giro, maar het is een hele mooie grote ronde geworden, voor mij zelfs een van de mooiste die ik ooit gezien heb (ik heb er dan ook niet zoveel gezien :p). Menchov heeft zich deze Giro bewezen als één van de beste Ronderenners ter wereld, niet veel renners kunnen zeggen dat ze en de Giro en de Vuelta hebben gewonnen. Slechts één ronde ontbreekt nog op de erelijst en dat is de Tour de France, misschien kan hij hem dit jaar wel winne, maar dat wordt afwachten.