Klimmen op de Utrechtse Heuvelrug

Klimmen op de Utrechtse Heuvelrug

foto: RBT Heuvelrug & Vallei

dinsdag 30 maart 2021 om 14:33

De gemiddelde wielrenner zal bij Nederland waarschijnlijk niet denken aan klimmen. Zuid-Limburg heeft een paar steile beklimmingen in petto, maar daar houdt het wel op, toch? Niks is minder waar. Het zijn misschien geen hoge toppen, maar de weg kan ook in Midden Nederland af en toe behoorlijk omhooglopen. Bijvoorbeeld op de Utrechtse Heuvelrug.

Het is met ongeveer 23.000 hectare na de Veluwe het grootste bosgebied van Nederland. De Utrechtse Heuvelrug is een stuwwal uit de voorlaatste ijstijd die vele wielrenners tegenwoordig een hoop lol bezorgd. Het hoogteverschil is tienduizenden jaren terug veroorzaakt door rivierafzettingen van zand en grind, die door ijs werden opgestuwd tot een maximale hoogte van 69,2 meter.

Afgaande op de MyCols app zijn er tien beklimmingen om op te fietsen. Vijf daarvan fiets ik vandaag, in een route die vooral over het zuidelijke deel van de Heuvelrug gaat. De rit start op de top van de Amerongse Berg. Na een paar trappen rol ik al met bijna 60 kilometer per uur bergafwaarts, dus de eerste kilometers voelen gratis. Ik draai de regionale weg op richting Elst en krijg met een paar nagenoeg vlakke kilometers de kans om even op te warmen.

Als ik Elst uitfiets loopt de weg voor het eerst zichtbaar omhoog. Na een kleine kilometer vals plat sla ik rechtsaf de Defensieweg in. De weg loopt hier trapsgewijs naar boven, in twee knikjes. Even aanzetten en je bent al boven in de bosrijke, rustige omgeving. Gelijk volgt een van de mooiste stukken van de route. Over een brede maar rustige weg slinger je door het bos naar beneden. Aan mijn rechterzijde zie ik twee mountainbikers gaan. Met een beetje geluk zie je hier ’s ochtends misschien zelfs een groep reeën de weg kruisen.

In de kilometers die volgen kan de weg af en toe vies steil omhooglopen, maar lang duurt het nergens. Als ik boven Rhenen langs fiets word ik beloond met een bijna on-Nederlands uitzicht. Over een weide waar enkele schapen grazen kijk ik naar beneden, het Binnenveld in. Even waan ik me op de Franse Campagne. Met een oversteek over een drukke weg en het spoor word ik echter even snel weer uit die waan gehaald.

De heuvelrug herbergt ook talloze verstopte bospaden – foto: RBT Heuvelrug & Vallei

Een paar kilometer blijft de route vlak, maar bij het Zuidelijkste punt van de 150.000 jaar oude stuwwal wacht het volgende obstakel: de Grebbeberg. Door een haarspeldbocht aan de voet begin ik uit stilstand dus is het aardig aanpoten. De korte, maar relatief steile helling loopt langs een drukke N-weg dus de omgeving vergt gelukkig weinig aandacht.

Historische gronden
Deze beklimming is door fietsers drukbezocht, maar in de eerste plaats bekend vanwege de hevige gevechten die er in de Tweede Wereldoorlog hebben plaatsgevonden. Op de top houd ik mijn benen even stil om op adem te komen. Rechts van mij strekken de graven van het Militair Ereveld Grebbeberg zich in de verte uit. Meer dan 800 militairen en 1 burger vonden hier hun laatste rustplaats na de capitulatie van Nederland. Het merendeel van hen sneuvelde tijdens de Slag om de Grebbeberg.

Militair ereveld Grebbeberg – foto: RBT Heuvelrug & Vallei

Ik vervolg de weg langs Ouwehands Dierenpark, Rhenen in. Na de afdaling volgt vrijwel gelijk weer een beklimming: de Koerheuvel. Dit is de steilste in de omgeving, met een maximaal stijgingspercentage van 8% in de tweede helft van de beklimming. Vanaf een rotonde draai je er rechts op en doemt de weg als een muur voor je op. Dat laatste is misschien enigszins overdreven, maar met de polder in mijn achterhoofd lijkt het wel even zo.

Een ideale koffiestop
Over nagenoeg dezelfde weg als het begin van de route fiets ik terug naar Amerongen, waar ik pauzeer bij een onder wielrenners geliefd café: de Proloog. Als waar fietscafé is het de perfecte tussenstop. Niet alleen bieden ze goede koffie en een lekker stuk taart, maar je kijkt binnen ook je ogen uit. Prachtige fietsen, talloze wielershirtjes en allerhande accessoires sieren het interieur. Door de coronamaatregelen is het helaas niet mogelijk binnen te zitten, maar dankzij een koffie en brownie to-go kan ik er weer even tegenaan.

Een paar kilometer is de route nagenoeg vlak, maar vanaf Leersum begint het fietspad weer wat te glooien ter aankondiging van de volgende beklimming.  Als ik rechtsaf de Kaapse Bossen insla krijg ik in de vorm van de Ruiterberg de volgende helling onder mijn wielen geschoven. In de achtergrond vervaagt het geluid van de vele auto’s en ik snap gelijk waarom deze bossen populair zijn onder wandelaars en fietsers. Ik hoor enkel mijn wielen suizen en de wind door de bomen waaien. Lastig is de klim allerminst. Ongeveer 700 meter loopt het wegdek aan een procent of 4 omhoog, gevolgd door een uitloper van ruim 500 meter.

De Kaapse Bossen – foto: Ties Wijntjes

Cima Coppi
De route loopt nog een paar kilometer verder door het rustige bos. Na de afdaling volgt vrijwel gelijk de beklimming van de Hoogstraat, die je terug op de N-weg tussen Doorn en Leersum brengt. Met de Leersumseberg staat vervolgens de één-na-laatste beklimming op het programma alvorens enkel nog de Cima Coppi van Utrecht resteert: de Amerongse Berg.

De mooiste beklimming van de dag is het zeker niet, maar met zijn 52 hoogtemeters is het wel de zwaarste beklimming van de Heuvelrug. Ondanks de drukte heeft de klim wel een bepaalde charme. De weg kronkelt lichtjes door het bos waardoor je niet ver vooruit kan kijken. Af en toe krijg je daardoor echt het gevoel aan het klimmen te zijn. Als je bijna boven denkt te zijn loopt de weg nog een stuk vals plat door omhoog. Als je nog nog even aan zet kan je iemand die stuk zit hier flink pijn doen!

In iets meer dan 60 kilometer heb ik ruim 400 hoogtemeters bij elkaar gefietst. Nee, het zijn niet de indrukwekkende getallen van Alpencols of steile beklimmingen uit Zuid-Limburg, maar toch is de Utrechtse Heuvelrug met recht een van de populairste fietsgebieden in Nederland. De korte pukkels zijn een welkome doorbreking van het vaak vlakke ritme in de polder. Dat, in combinatie met de prachtige bossen, maken het zeker een bezoek waard.

Dit artikel delen:

19 Reacties

Merlinappa 30 maart 2021 om 15:18

De hel van Leersum zeker niet vergeten! Heerlijke kuitenbijter met erg slecht liggende klinkers.

nasibal 30 maart 2021 om 16:18

Waar ligt deze exact? Ik fiets regelmatig in de omgeving en hoor meerdere spookverhalen over die hel. Ben hem echter nog nooit per ongeluk tegen gekomen.

Merlinappa 30 maart 2021 om 18:00

Wat @meuk hieronder zegt!

Hensie 31 maart 2021 om 11:05

Naar beneden rossen daar is ook best leuk. En link.

Meuk 30 maart 2021 om 16:41

Als je van de westkant bij de rotonde met restaurant Leersum inrijdt eerste straatje links net na bushalte.

Eddy 30 maart 2021 om 20:35

Klopt (je rijdt dan wel een klein stukje tegen het fietsverkeer in overigens).

Het is het begin van de Burgemeester van den Boschlaan, langs de begraafplaats. Als je deze helemaal uitrijdt kom je uit op de Scherpenzeelzeweg en kun je de route zoals hierboven staat vervolgen.

Als alternatief kun je de Utrechtse Baan een stukje oprijden en dan rechtsaf de M.C. Verloopweg op. Dan kun je beneden ook weer 2x links de Scherpenzeelseweg opdraaien.

Hensie 31 maart 2021 om 11:07

En halverwege de Van den Boschlaan nog even linksaf de Lomboklaan op, omhoog naar de Uilentoren, rondje eromheen en weer terug naar de Van den Boschlaan.

Bertvd 31 maart 2021 om 22:19

@ Eddy; de MC Verloopweg… altijd taai. Vanaf het fietspad sta je namelijk altijd bijna stil. En dan kun je gaan harken

xistnc 30 maart 2021 om 20:39

Koerheuvel? Dat is toch ‘Naar Oma’, Ties!

toiletduck 31 maart 2021 om 08:45

Leuk artikel! Ik fiets regelmatig in deze regio en ik leer toch nog wat nieuws (ook van de reacties trouwens :)). Wat mij betreft zijn zulke stukjes meer dan welkom, ook over andere delen van het land.

Romāns Vainšteins 31 maart 2021 om 09:22

Ik vind deze regio altijd behoorlijk druk moet ik zeggen, op mijn verse MTB ga ik er binnenkort eens langs.

Secondant 31 maart 2021 om 10:58

De MTB routes zijn echt fantastisch. Ze zijn een jaar of 5 geleden opgeknapt en worden keurig onderhouden door een team vrijwilligers. De routes van Amerongen, Leersum en Rhenen sluiten op elkaar en zijn echt de moeite waard. Wel even een vignet kopen, maar het is het zeker waard. Vooral die van Rhenen vind ik erg mooi, heerlijke single-tracks.

Bertvd 31 maart 2021 om 22:20

Het rode en met name blauwe parcours van Den Treek Henschoten zijn echte aanraders. Maar ook de parcours van de Utrechtse Heuvelrug mogen er zijn

freirefreire 31 maart 2021 om 10:43

Leuk artikel! Gaat WF op deze manier meer regio’s in Nederland analyseren? Zou ik toejuichen. Ikzelf ben liever in het Rijk van Nijmegen dan op de Utrechtse Heuvelrug, maar waarschijnlijk is dat omdat ik er meer bekend ben en inmiddels dus ook de verborgen pareltjes weet te vinden.

Bulcke 31 maart 2021 om 11:18

Geheel objectief bekeken is het rijk van Nijmegen sowieso het mooiste fietsgebied van Nederland

toiletduck 1 april 2021 om 08:20

‘Geheel objectief’? Ken je de betekenis van het woord objectief miss niet goed of probeer je te provoceren?

jwbriede 31 maart 2021 om 11:43

Eddy,
“je rijdt dan wel een klein stukje tegen het fietsverkeer in overigens”
is helemaal niet aan de orde bij de hel van Leersum. Gewoon twee keer oversteken (waarvan ook nog één keer met voorrang) en je aan de verkeersregels houden. Scheelt ergernis bij andere verkeersdeelnemers.

Eddy 31 maart 2021 om 14:33

Dat is ook de reden dat ik het vermeld mijn beste. De door “Meuk” beschreven manier om bij de klinkerklim te komen is niet mijn manier van voorkeur, omdat je dus tegen het verkeer in moet rijden.

boehoe 31 maart 2021 om 11:50

Leuk. Hoop dat dit het begin van een reeks is. Waarbij de landsgrenzen ook best overschreden mogen worden.

Reactie plaatsen

Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.