Mathieu van der Poel

Mathieu van der Poel

Mathieu van der Poel

Naam:
Mathieu van der Poel
Geboortedatum:19 januari 1995 (26 jaar)
Land:Nederland
Twitter:@MathieuvdPoel

Weg, mountainbike of veld. Voor Mathieu van der Poel (1995) maakt het niet uit op welke fiets hij zit. Hij doet altijd en overal mee voor de winst. De alleskunner werd op 20-jarige leeftijd al voor de eerste keer wereldkampioen veldrijden bij de profs. In 2019 deed hij dat nog eens over. De laatste twee jaar domineerde Van der Poel het veldrijden en won hij bijna iedere cross waar hij aan de start verscheen.

In 2019 reed de zoon van Adrie van der Poel voor de eerste keer een voorjaar op de weg. Dat hebben zijn concurrenten geweten. Mathieu van der Poel won in Dwars door Vlaanderen, schreef de Brabantse Pijl op zijn naam en als kers op de taart volgde hij Erik Dekker op als laatste winnaar in de Amstel Gold Race. En dat na een zinderende finale die veel mensen lang zullen herinneren. Tussendoor reed hij eveneens naar top-5 plaatsen in de Ronde van Vlaanderen en Gent-Wevelgem.

Na zijn voorjaar op de weg begon Mathieu van der Poel aan zijn mountainbikeseizoen, waar hij drie Wereldbeker-manches op zijn palmares schreef en de Europees titel veroverde. In het najaar reed de wereldkampioen veldrijden nog een aantal wegkoersen met het oog op het WK in Yorkshire. Zo won hij drie ritten en het eindklassement in de Ronde van Groot-Brittannië. Op het WK was hij mee met de goede ontsnapping, maar kreeg hij twaalf kilometer voor het einde bezoek van de man met de hamer. In de cross ging hij daarna – bijna vanzelfsprekend – door met winnen. Alleen in Ronse pakte hij niet uit met winst. Aan het einde van 2019 werd hij verkozen tot Sportman van het Jaar.

In 2020 had hij de ambitie om namens de Alpecin-Fenix-ploeg van de gebroeders Roodhooft te schitteren in de voorjaarsklassiekers. Goud op de Olympische Spelen in Tokio was zijn hoofddoel. De coronacrisis gooide echter roet in het eten. In het najaar nam hij sportieve revanche met onder meer een memorabele overwinning in de Ronde van Vlaanderen.

In het veldritseizoen van 2020/2021 was Van der Poel opnieuw de te kloppen man. Vanwege het door corona uitgestelde wegseizoen kwam de regerend wereldkampioen wat later op de crossfiets in actie dan gebruikelijk. Zijn eerste cross reed hij pas half december en dat werd meteen een klinkende zege.

Uiteindelijk kwam Van der Poel dit seizoen tien keer als eerste over de streep, met als hoogtepunt zijn overwinning op het WK. Op het strand van Oostende liet hij eeuwige concurrent Van Aert achter zich en trok voor de vierde keer in zijn carrière de regenboogtrui aan. Daarna ging Van der Poel met zijn Alpecin-Fenix op trainingskamp om zich voor te bereiden op zijn wegseizoen en, wederom, de Olympische Spelen in Tokio.

Van der Poel opent zijn wegseizoen in de UAE Tour, waar hij aanvankelijk zou gaan knechten als lead-out van Jasper Philipsen. Desondanks weet ‘Matje’ de eerste etappe te winnen, nadat een door waaiers uitgedund peloton om de zegen gaat sprinten. Helaas is het succes van korte duur, want de Belgische formatie van de gebroeders Roothooft moet de wedstrijd de dag nadien verlaten vanwege een positieve coronatest in de ploeg.

Een week later gaat Van der Poel van start in zijn eerste voorjaarsklassieker van het jaar, Kuurne-Brussel-Kuurne. Deze wedstrijd wordt getekend door de vroege ontsnapping die Van der Poel samen met medevluchter Jhonatan Narváez opstart. De twee kiezen het hazenpad op ongeveer 85 kilometer voor de streep en worden pas de laatste 2000 meter weer ingehaald. De winst gaat naar Mads Pedersen, maar Van der Poel laat zien dat hij opnieuw over wonderbenen beschikt.

Een aantal dagen later staat GP Le Samyn op de wielerkalender en ook Van der Poel speldt voor deze semiklassieker een rugnummer op. In de finale breekt echter het stuur van zijn Canyon in tweeën waardoor de man uit Hoogerheide alleen de sprint aan kan trekken voor ploegmaat Tim Merlier.

Op 6 maart 2021 staat Strade Bianche op het programma. Naast Van Aert en Alaphilippe staan ook Bernal en Pogacar aan de start, mannen met wie Van der Poel zijn krachten moet kunnen meten. Over de Toscaanse grindwegen ontvouwde zich vervolgens een schouwspel waar wielerliefhebbers hun vingers bij af konden likken. Van der Poel springt op de laatste grindstrook weg en krijgt Alaphilippe en Bernal in zijn zog, maar op de steile klim naar het Piazza del Campo in Siena laat hij beiden zijn hielen zien.

Van der Poel wint Strade Bianche, met overmacht, en er zijn dan maar weinig renners die met hem concurreren. Daags na het stofhappen in Toscane start Van Der Poel in de meerdaagse etappekoers Tirreno-Adriatico en ook hier verschijnt hij samen met Van Aert, Alaphilippe en Pogacar als een van de favorieten aan de start.

Met zijn zinnen gezet op meerdere ritwinsten in de ‘Koers van Zee-tot-Zee’ zien we een aanvallende Mathieu van der Poel. In de derde etappe is hij de snelste in een sprint bergop en in rit vijf schudt hij een zeer indrukwekkende solo uit zijn benen. Ruim vijftig kilometer boort hij alleen op kop en uiteindelijk komt hij ruim twintig seconden voor klassementsleider Pogacar over de meet. Na deze gigantische inspanning lijkt Van der Poel helemaal klaar voor het voorjaar.