Na de korte openingstijdrit krijgen de renners in de tweede etappe meteen een lange rit voorgeschoteld. De rit van Monaco naar Manosque is met 215,2 kilometer de langste etappe van de Vuelta. Hoewel er officieel slechts twee beklimmingen van betekenis op het programma staan, moeten de coureurs onderweg wel zo’n 3.000 hoogtemeters overwinnen.

Vanuit Monaco trekt het peloton via het middeleeuwse Èze richting Nice. Daar rijden de renners over de beroemde Promenade des Anglais, voordat ze bij het vliegveld afbuigen richting het binnenland. De eerste serieuze klim van de dag dient zich vervolgens aan: de Alto Châteauneuf-Grasse is 11,5 kilometer lang en stijgt gemiddeld met 3 procent.

Na de top volgt geen lange periode van rust. Zo’n zestig kilometer lang blijft het parcours op en af gaan. De stijgingspercentages zijn nergens extreem, maar de opeenvolging van hellingen kan vooral bij een stevig tempo de benen flink vermoeien.

Op ongeveer twintig kilometer van de finish komt het peloton door Valensole. Vanaf daar zet de route geleidelijk koers naar de Durance. De afdaling is niet bijzonder steil, waarna de renners nog ongeveer vijf kilometer vals plat voor de wielen krijgen.

De finale lijkt daarmee vooral geschikt voor een sterke sprinter of een renner die na een lange en zware dag nog over een goede versnelling beschikt.