Het topic der verdachte renners

|
25 berichten aan het bekijken - 2,251 tot 2,275 (van in totaal 2,916)
  • #408804

    Ik kan me heel goed voorstellen dat de meeste dopeurs temidden van dopeurs niet zo’n heel groot schuldgevoel aan hun dopinggebruik overgehouden hebben. Daarbij is Valverde volgens mij eerder een zwijger dan ontkennerhdfjkhjds fg sdfgsgsdvdsghhgretgreytretreretyrerygertyreytreytreyrerytertye rertyrtey yrt

    #409867

    @Romāns Vainšteins
    De keren dat een journalist de ballen had om hem er naar te vragen heeft hij stellig ontkent.

    Een vriend van mij die een biochemestry bedrijf heeft opgericht verteld mij dat er in de biochemestry wereld al vele jaren over microdosing van doping wordt gesproken. Hij zei dat hij weet dat in de triatlon wereld mensen zijn die aan doping microdosing doen en dat hoewel er nog weinig onderzoek naar is gedaan er over het algemeen wordt aangenomen dat microdosing een groot positief effect op prestaties heeft. Hij verteld ook dat zulke microdosing waarschijnlijk niet (of bijna niet) te ontdekken is met de huidige tests. We kunnen er dus wel vanuit gaan dat een behoorlijk percentage van het WT peleton nog steeds aan de doping zit.

    Met deze nieuwe kennis over het gebruik van microdosing komt bij mij de prestatie van Froome in de Giro wel onder een ander daglicht komen te liggen. Zeker de dag dat hij een bijna onmenselijke solo eruit gooide terwijl hij daarvoor helemaal niet de indruk maakte in topvorm te zijn. Het verschil tussen Froome voor die dag en tijdens die dag is enorm.

    #439595

    FDJ

    https://amp.krone.at/1875198?__twitter_impression=true

    Intussen ook duidelijk waarom Denifl zijn contract bij CCC inleverde. Dopinggebruik toegegeven nadat hij opgepakt werd.

    #439615

    De cultuur bij de Nederlandse schaatsers blijkt niet heel anders te zijn dan bij de wielrenners. Niet dat men (zover bekend) massaal aan de epo zat, maar men zoekt wel de grenzen van wat legaal is. Het is maar de vraag of pufjes prestatieverhogend zijn, maar cortisonen lijken toch een positieve invloed te hebben (net als in het wielrennen, waar het ook gebruikelijk is/was een blessure te faken). Het woord omerta is ook al gevallen…

    Suffe reactie trouwens van Ritsma trouwens, die suggereerde dat het allemaal opgeklopt is. Maakt hem wel verdacht….

    #439652

    FDJ

    Erben voelde zich niet gemakkelijk. Maar hij werkte in de bewuste periode bij Spaar select met de omstreden dokter Berend Nikkels. Ritsma zijn betoog valt nog wel iets voor te zeggen.

    #439696

    @ghostwriter
    Het gebruik van microdoseringen is niet bepaald nieuwe kennis, hier wordt ook buiten de biochemie wereld al jaren over gesproken. Mits goed toegepast is het inderdaad nauwelijks op te sporen. Alleen met Froomes wederopstanding in de giro heeft het weinig te maken: het kenmerkende van microdoseringen is juist dat je het over het een lange periode constant toepast. Doordat de doseringen zo klein zijn, zie je geen groot effect op de zeer korte termijn.

    #439702

    Ik moest meteen aan Postlberger in de giro van 2017 denken na het bekend worden van de dopingaffaire in Oostenrijk. De laatste jaren heeft hij dergelijke uitschieters (gelukkig) niet meer gehad.

    #439704

    Die profiteerde toch alleen maar van een chaotische sprintvoorbereiding in de smalle straatjes van Olbia, waarbij de sprinters het nakijken hadden? Niet echt een goed voorbeeld, al is het een Oostenrijker.

    #439848

    Kenneth Mercken (42) was eind jaren negentig wielrenner: een ploegmaat van Tom Boonen bij de Kortrijk Groeninge Spurters, later semiprof in Italië. Hij had talent, maar ook één groot gebrek: “Epo werkte niet bij mij.” Mercken is nu filmmaker, en deze maand komt zijn debuut uit. In Coureur doet hij een boekje open over wat hij allemaal zag en zelf deed.

    In cafébar Mok in de Brusselse Dansaertstraat scant Kenneth Mercken met zijn telefoon de groene thee die hij net heeft besteld. Hij is onlangs opnieuw se­rieus beginnen te koersen en telt daarom digitaal zijn calorie-inname. “Dat is het probleem”, zegt hij. “Ik kan niks half zijn gat doen. Dat was vroeger zo als coureur en nu als regisseur is het precies hetzelfde.”

    Wielrennen en films maken zijn niet zo verschillend, vindt Mercken. “Knokken om centen te vinden, alle mogelijke connecties aanspreken, jezelf helemaal verliezen in wat je doet. Zeven jaar met een script bezig zijn, is óók een uithoudingssport.”

    Vanaf 13 maart loopt zijn debuut Coureur in de zalen. Het is een film over de zwijgzame renner Felix ­Vereecke, die zichzelf verliest in een universum van spuiten en slikken.

    Koersen, uitgaan, vechten en weer koersen
    Grotendeels is het verhaal autobiografisch: epo, cortisone, testosteron, groeihormoon, de regisseur heeft het zelf ook allemaal gedaan. Zoals ook de turbulente relatie tussen vader en zoon levensecht is.

    Maar soms is het verhaal een beetje ‘aangezet’: in een memorabele scène in de film sondeert Felix zijn eigen blaas om de controle te omzeilen. “Dat heb ik nooit gedaan”, zegt Mercken. “Maar ik had het zeker kunnen doen. Ik was tot alles bereid.”

    Toch is Coureur ook een mooie, menselijke film geworden. Geen rauwe schandaalprent over doping alleen. Zo’n film had Mercken ook kunnen maken, want zijn persoonlijke verhaal is bij momenten bijna straffer dan de fictie van Coureur.

    “Ik kom uit een wielergezin”, zegt hij. “Mijn vader en mijn oom reden voor de Waalse liefhebbersbond. In dat milieu ben ik opgegroeid: dat was koersen, winnen, uitgaan en dan opnieuw koersen terwijl je nog zat was van de dag voordien. Er werd amfetamine gebruikt en geregeld gevochten. Ik zag als kind dingen die shocking waren, maar tegelijk was dat ook de aantrekkingskracht. Mijn pa was mijn grote held. Hij won altijd, ook bij het vechten.”

    “Op mijn elfde ging ik zelf koersen, vanaf mijn veertiende in competitie. Ik trainde op de grote versnelling, reed mijn knieën kapot. Omdat ik zo hard trainde, groeide ik niet meer. Ik kwam laat in mijn puberteit, reed tegen jongens die een kop groter waren. In mijn allereerste koers werd ik als eerste gelost. Ik reed tot bij mijn pa die aan de kant stond te kijken met een maat. Ze hadden gedronken. Nog nooit ben ik zo beschaamd geweest, zei mijn pa. Toen ben ik gestopt. Ik voelde dat heel erg: bij ons thuis mochten alleen winnaars binnen.”

    Met Tom Boonen tussen de nudisten
    “Pas op mijn zeventiende ben ik opnieuw begonnen. In dezelfde liefhebbersbond als mijn vader. Daar bleek ik toch talent te hebben. Vaak koersten we samen. Ik herinner me dat we een keer sprintten voor de vierde plaats. Ik was sneller, ging makkelijk over ons pa. Tot ik een hand voelde. Een hand die ik kende. Pa duwde mij naar de nadar. Ik moest vol remmen of ik was verongelukt. Hij lachte achteraf. Dat moet je leren, jongen. Hij had gelijk, ik was veel te braaf.”

    “Toen, bij de vrije liefhebbers, wilde ik niet eens een vitaminepil nemen. Ik was daar principieel tegen. Maar lang houd je dat niet vol. Je begint met cafeïne, een eerste, onschuldige stap. Daarna volgt magnesium. Ook onschuldig, maar dat moet je wel zelf intraveneus inspuiten. Dat herinner ik me nog heel goed: dat ritueel – een naald in je eigen ader zetten. Heel spannend. Daar besefte ik voor mezelf: Nu ben ik naar de ‘dark side’ overgestapt.”

    “De hele cultuur van het wielrennen was erop gericht. Ik ben nooit een dokter tegengekomen die vroeg: Ben jij misschien zot geworden? Neen, alles was normaal. We gaan dat voor u in orde brengen. Je deed een ronde van de dokters, op zoek naar degene wiens pen het vlotst schreef. Zo zeiden we dat.”

    “Het is niet dat ik voor alle koersen gebruikte. Ik herinner me een wereldbeker in Waregem. Ik was de beste man in koers en ik was clean, op een ozonkuurtje na misschien. Ik mocht gaan rijden bij de Kortrijk Groeninge Spurters, met de beste Belgische renners. Tom Boonen zat bij mij in de ploeg en we kwamen goed overeen. Ik herinner me dat we samen op de kamer onze quadriceps aan het meten waren. Dat was tot op de millimeter hetzelfde.”

    “Later, op de ploegstage in Almeria, hebben Boonen en ik eens gesprint tegen elkaar op training. Ik klopte hem met een halve fiets. Tijdens die stage zaten we in een park voor nudisten, waar de ploeg voor een prijsje bungalows had kunnen huren. Daar moesten wij door voor we op training vertrokken. Hilarisch.”

    “Mijn pa had een maat die op sterven lag en epo moest nemen om medische redenen. Pa is die bij hem gaan opvragen: Mag Kenneth die epo niet hebben? Jij gaat toch kapot, hij kan er misschien nog coureur mee worden.” FOTO: GEERT VAN DE VELDE

    “In 2000 werd ik in Halle Belgisch kampioen bij de elite zonder contract. Ik kon tekenen bij Gruppo Sportivo Podenzano, een bescheiden Italiaans team. In België had ik natuurlijk al wat dingen gedaan, maar in ons land was doping iets wat je als renner zelf organiseerde. In pakweg de Ronde van Namen sliepen we in kostscholen en dan zag je de anciens met een ijscrèmedoos naar de toiletten verdwijnen. Niemand mocht het weten, maar iedereen wist het.”

    “Italië was in die tijd het beloofde land voor jonge renners. Er was net een WK voor beloften geweest waarbij de Italianen de eerste vier plaatsen haalden (in 1996 in Lugano, nvdr.). Ik verwachtte dat het ook qua doping next level zou zijn. Alleen zag ik niks de eerste weken. Niemand gebruikte. Ik belde in paniek naar mijn dokter: Help, iedereen is hier clean. Hij stelde me gerust: Wacht maar, dat komt nog.”

    “Op een keer sloot ik me op in de toiletten, om een recuperatiespuit te zetten. De rest van de ploeg kreeg het in de gaten en begon op de deur te kloppen. Ik riep: Laat mij gerust, ik ben me aan het aftrekken.(lacht) Toen ik buiten kwam, hadden ze allemaal hun spuiten boven gehaald en deden ze alsof ze zichzelf injecteerden.”

    “Later leerde ik dat ze in Italië allerlei mythes hebben rond doping. In die eerste weken zaten ze in een periode van pane e acqua – brood en water – waarin ze het lichaam zuiverden om het extra ontvankelijk te maken voor de dopingproducten. Later spoten alle renners openlijk op de kamer. Terwijl we over het weer babbelden. Zo banaal was het. Alleen de eerstejaars niet, die mochten alleen kijken.”

    Anorexia
    “Ik had één groot probleem: epo werkte niet bij mij. Dat gebeurt, sommige mensen zijn ‘non-responsive’. Dat moet met mijn late pubertijd en lage testosteronspiegel te maken hebben gehad. Toen de dokter me het nieuws vertelde, was mijn eerste reactie: Misschien moet ik gewoon maar wat meer gaan spuiten.”(lacht)

    “Ik begon epo te kopen achter de rug van de ploegleiding, van Russische ploegmaats. Die zeiden dat hun product natuurlijk was, nog getrokken van echte lijken. Een fabeltje, maar ik wilde het graag geloven. Mijn pa had ook een maat die op sterven lag en epo moest nemen om medische redenen. Pa is die bij hem gaan opvragen: Mag Kenneth die epo niet hebben? Jij gaat toch kapot, hij kan er misschien nog coureur mee worden. Ik heb die mens zijn epo gebruikt, maar ik kreeg een darmontsteking.”

    “Een gerenommeerde wielerarts had later een oplossing voor mijn probleem met epo. Ik kon groeihormoon nemen. Maar geen ‘kuurtje’, zoals de meeste deden. Wel dag na dag, mijn hele carrière lang. Hij zei er ook bij: Groeihormoon kan ook kankercellen stimuleren. Als dat gebeurt, ben je gefuckt.”

    “Dat heeft me aan het denken gezet, mijn ogen geopend. Ik ben crazy bezig. Er kwam die periode zoveel bij elkaar. Ik zat tegen anorexia aan, had een positieve controle gehad, weliswaar voor een product waar ik een attest voor had. Maar het werd allemaal te veel. Ik voelde: Dit wordt te zot. Ik ben mezelf aan het kapot maken.”

    ‘Coureur’, met o.a. Koen De Graeve, vanaf 13 maart in de cinema.
    “Ik heb naar huis gebeld vanuit Italië. Ik stop. Ik heb het aan mijn ma moeten vertellen. Ons pa kon niet aan de telefoon komen, hij begreep het niet. Pa heeft letterlijk gezegd: De kans om kanker te krijgen, wat stelt dat nu voor als je een groot coureur kan worden.Twee jaar heeft hij niet geslapen van mijn beslissing om te stoppen. Maar hij heeft die wel gerespecteerd. In Italië is hij me zelf komen halen met de mobilhome.”

    “In die rit naar huis heb ik beslist dat ik dan maar filmschool zou gaan doen, omdat ik ooit eens een brochure van het Ritcs had gezien met Stijn Coninx op. (lacht) Het is nu pas, bij het maken van Coureur dat ik me ervan bewust ben geworden hoe crazy die hele wielerperiode was. Als je erin zit, heb je dat niet door. Koers is een narcistisch gebeuren, helemaal op jezelf gericht. Een sport die je stap voor stap corrumpeert.”

    “Frank Vandenbroucke heeft dat ook ooit verteld: het eerste pilletje Stilnoct zette een raderwerk in gang dat niet meer tegen te houden is. Zo was het ook voor mij. VDB kan het niet meer navertellen. Met mijn film kan ik dat gelukkig wel doen.”

    #439859

    Ik ken dit verhaal idd, zelfs Frank Heinen heeft er eens een stukje over geschreven. Naar die film wil ik heel graag toe maar waar draait dat kreng ???

    #439947

    @xistnc
    Hij trok zo hard door in de sprintvoorbereiding dat hij een gat had en wegbleef inderdaad. Vijf dagen later reed hij ook heel sterk, en werd hij 3e na een lange ontsnapping.

    #439994

    Nog wat leesvoer voor de geinteresseerden (artikel van eind vorig jaar).

    http://www.cyclingnews.com/news/rasmussen-on-micro-blood-doping-study-i-told-you-so/

    Let in deze context ook op de kleine bloedzak die te zien is in de video van Hauke. Hij ziet er echter wel groter uit dan 135ml, misschien wel de “hele” 270.

    #440059

    Jammer dat die studie maar 9 deelnemers had, waarvan 7 tot eind meededen.
    Gebruikte Hauke het nou een paar uur voordat hij een wedstrijd op het WK zou doen? Wat me opviel was dat het er best netjes uitzag en dat hij rustig op een stoffen bank zat. Hij was blijkbaar niet bang voor bloedvlekken.

    #440095

    @Jowinho,
    Bekend verhaal inderdaad. Leuk hè dat wielrennen ;-) Maar onze Tom is schoon!

    #440096

    Inderdaad een veelvoorkomend probleem bij dit soort studies, erg klein opgezet vaak.

    Hij heeft wel keurig een handdoekje waar zijn arm op ligt toch..
    Ik meen een dag van tevoren, maar precies weet ik het niet.

    #440131

    Ja, eventuele kleine bloeddruppels worden netjes opgevangen. Maar met dat verhaal van Thomas Dekker die de boel onderkliederde leek het me een risicootje.

    #440892

    wishful thinking. “onze tom is schoon” … wat is schoon? mooi? Wat zeer doet is dat er ouders zijn die geen beeld hebben van hoe die topsport wielrennerij in elkaar zit en hun kinderen met de beste bedoelingen kansen in de sport geven. Veel tijd en geld vrijmaken voor de ‘carriere’ van hun blagen. Op gegeven moment gaan die kinderen scoren (bij de jeugd, nieuwelingen, junioren) en worden ze gezien. Op gegeven moment gaat de controle over van ouder naar ploegleiding-kind(jongere) en voor je het weet zie je iemand in een wereld opgaan waarvan je denkt: aaaahhh, had ik dat geweten dan had ik het nooit gedaan … Kijk naar die langlaufer (Durr): die zegt: ik werd geholpen door de bond, door de begeleiding.. en die begeleiding ontkent natuurlijk glashard … Vervolgens wordt Durr aan de publieke schandpaal genageld en de bond kijkt toe, ze zijn medeplichtig (passief door cultuur te faciliteren of actief door fraude te plegen en dopinggevallen in een doofpot te stoppen (dit gebeurd veel)) en ze kijken gewoon toe. Ze vervloeken die persoon in het publiek, diezelfde persoon waarvoor ze 2 maanden geleden nog stonden te jubelen … De grote vraag: wil je je kinderen in zo’n wereld sturen? echt?? Het zou niet erg zijn als we de duitse aanpak volgen: gewoon niks meer uitzenden van wielrennen. Niks meer op tv laten zien… Dan bloed het vanzelf dood ;) letterlijk…. Of ophouden over doping hebben en het transparant maken: wil je wielrennen? wil je topsporter worden? Prima, zelf weten, maar zo ziet deze wereld eruit. Have fun.

    #442321

    Het valt me op dat je weinig hoort/leest over Mitcheltonn-Scott. Behalve de positieve plas van Simon Yates destijds, is team dokter Manuel Rodriguez Alonso expliciet genoemd door Sinkewitz: in zijn Quickstep tijd heeft hij hem meermaals doping toegediend. Waarom je uitgerekend deze dokter in dienst zou willen nemen is mij een raadsel (tenzij je kwade bedoelingen hebt uiteraard). Verder valt de nogal grillige prestatiecurve van een aantal renners op: behalve beide broertjes Yates ook o.a. Chaves.

    bron o.a.
    https://www.demorgen.be/sport/duitse-tv-pakt-uit-met-zware-beschuldigingen-aan-adres-van-quick-step-bfe09f9a/?referer=https://www.google.com/

    Top 4 verdachte ploegen in het huidige peloton wat mij betreft:
    Quickstep
    Astana
    Mitcheltonn
    Sky

    #442335

    Nog iets anders interessants, dat me nogal verbaasde. Dit is volgens de UCI het aantal TUE’s dat ze per jaar goedkeuren (let op: sinds 2010 is in tegenstelling tot wat vaak gedacht wordt GEEN TUE voor Salbutamol meer nodig, waarschijnlijk een belangrijke reden voor de sterke afname):
    2009: 239
    2010: 97
    2011: 55
    2012: 46
    2013: 31
    2014: 25
    2015: 13
    2016: 15
    2017: 20
    2018: 10

    Veel minder dan ik eigenlijk dacht. Het zou wel interessant zijn om te weten van wie deze 10 zijn.

    Edit (2): behalve de UCI mogen ook nationale bonden TUE’s uitgeven, maar dat geldt niet voor “international level athletes”, i.i.g. alle pro-conti en WT rijders dus.

    #442347

    Volgens mij hebben alle NovoNordisk renners TUE’s nodig.
    Edit: Je hebt natuurlijk niet ieder jaar een nieuwe nodig. Dus kan best in 2011 aangevraagd en nog steeds nodig zijn natuurlijk.

    #442411

    @dikkechaap,
    Misschien vanwege de geinige backstage filmpjes? Ze hadden wel eens een renner met een luchtje, maar het ging vaak over andere teams.

    #442457

    @dikkechaap durf jij er zeker van zijn dat 10 jaar geleden, ik verwijs naar je link, bij Rabobank alles zuiver, halal en koosjer was? Of dat nu tijdens al die trainingskampen er geen louche zaakjes gebeuren bij andere dan de vier ploegen, die je normaal?

    #442607

    @Eddy
    Nee van beide zaken ben ik absoluut niet zeker. Ik denk wel dat er verschillen zijn tussen ploegen, zowel nu als in het verleden. Een van de zaken die daarbij mee kan spelen is hoe hard je hebt moeten boeten in het verleden. Bij het huidige Jumbo weten ze daar alles van (zie rabo verleden: stoppen sponsoring, terugtrekken zekere tourwinnaar). Hoewel het geen garanties biedt, sta je toch wat anders in de wedstrijd dan wanneer je meerdere rechtzaken tegen kritische journalisten hebt gewonnen en nooit op de blaren hebt hoeven te zitten (zie Lefevre).

    #442710

    @EddyB1958,
    Volgens mij had Rabo toen oa Weening eruit gewerkt, en die was welkom bij Orica-Greenedge.

    #442913

    Waar WF normaal gesproken voorop loopt als het gaat om speculeren, blijft het in geval van operatie Aderlating beperkt tot het opsommen van Oostenrijkse renners, het verwijzen naar voltallig Bora of het roeptoeteren van ‘Rabo!’ of ‘Slovenië!’ door wat onruststokers links en rechts.

    Zijn er ook beargumenteerde suggesties?

    Ik heb geprobeerd om wat lijntjes te volgen vanuit de laatste jaren van de Gerolsteiner ploeg, vervolgens grotendeels opgegaan in Milram. Namen vanuit het huidige peloton die dan langs komen zijn Frank, Frohlinger, Gatto, Hausler en Rebellin. Zegt ook helemaal niets, maar het is een denkrichting. Ze moeten die Dr Schmidt toch gekend hebben.

25 berichten aan het bekijken - 2,251 tot 2,275 (van in totaal 2,916)

Je moet ingelogd zijn om een antwoord op dit onderwerp te kunnen geven.

Laatste nieuws