Wout van Aert: “Mijn race tegen de tijd”

Door Wout van Aert, dinsdag 25 september 2018 om 18:07

Deze column wordt af en toe een ‘achter de schermen’ verhaal. Deze week lijkt me een ideaal moment. Hoe geraak je op minder dan zes dagen tijd wedstrijdklaar – en dan bedoel ik niet conditioneel – als je vanaf nul start? Mijn race tegen de klok, zo gedetailleerd mogelijk.


Wie de voorbije week niet op een andere planeet heeft geleefd, weet uiteraard dat ik maandag mijn contract met Sniper Cycling heb verbroken. Omdat alle vertrouwen weg is, was het onder geen enkel beding nog mogelijk om samen te werken met mijn ex-team. In alle eerlijkheid, dit was geen ondoordachte beslissing, maar wel een compleet onverwachte.

Daar sta je dan, daags vóór je vertrek naar de Verenigde Staten. Zonder plan! Daar bestaat nu eenmaal geen draaiboek voor. Het was ook geen optie om onze vluchten uit te stellen. Omdat ik die reeds maanden geleden geboekt en betaald had, maar vooral omdat ik het ook weinig zin vond hebben om langer te wachten en zo het risico op een jetlag te vergroten. Dus hield ik me aan de oorspronkelijke planning. Weliswaar na een reeks telefoontjes naar vrienden en familie. Want zelfs een aantal mensen die me zouden vergezellen naar de VS, wisten niets af van mijn plotse breuk met de ploeg.

Vanaf dan was het hopen dat alles in orde kwam voor het weekend. Ik had namelijk heel veel vragen, maar op dat moment geen antwoorden. Zou ik überhaupt mogen starten? Toen ik op het vliegtuig zat, was ik daar nog niet zeker van. Ik kende wel de andere gevolgen van mijn actie: ik zou in geen geval nog beroep kunnen doen op materiaal en kleding van de ploeg. Hoe krijgen we nog op tijd een fiets ineen geknutseld? Welke fiets? En wat voor materiaal kan daar op gemonteerd worden? Wat voor kleding ga ik dragen? Vragen genoeg…

Mijn manager Jef van den Bosch is vanaf de eerste minuut in actie geschoten. Probleem één: bevestiging krijgen van de Internationale Wielerunie dat ik wel degelijk mocht koersen. Die kwam er gelukkig best snel.

Eerste geluk: twee frames op voorraad
Tweede probleem: de fietsen. Toegegeven, we werden overstelpt met voorstellen van fabrikanten. Maar ik wilde heel graag Stevens, waar ik tot op vandaag heel tevreden over ben, als eerste de kans geven om met mij verder te werken. Zij hebben er namelijk ook niet voor gekozen dat ik mijn contract zou verbreken. In Hamburg waren ze enthousiast en, eerste geluk, ze hadden nog twee kaders in mijn maat op voorraad. Daarvan kreeg ik bevestiging toen ik in Chicago landde. Op woensdag is Jef naar Duitsland gereden om die frames op te halen.

Ondertussen legde hij contact met Bioracer. Ik ken de kledingfabrikant, waarvan ik wist dat ze hoogstaande kwaliteit leveren, nog uit mijn Telenet-Fidea-periode. Ook de Belgische Wielerbond is er klant. Bioracer maakt zijn kledij trouwens in België, waardoor het best snel kan gaan. Ondertussen had de UCI ook zijn fiat gegeven wat betreft de print van mijn regenboogshirt. Publiciteit was verboden, maar mijn eigen initialen WVA konden wel. Er werd snel een design uitgetekend, woensdag vond het druk- en naaiwerk plaats. Donderdagmiddag was alles klaar en kon Wesley Theunis, mijn persoonlijke verzorger in de winter, de kledij oppikken in Tessenderlo.

foto: PhotoPress.be


Tweede geluk: hoofdzetel SRAM in Chicago
Eenmaal in Chicago, ben ik zelf bij onderdelenproducent SRAM – die in de buurt hun hoofdzetel hebben – gaan aankloppen om te bespreken wat bij hén kon. Ik heb altijd een goede relatie met hen onderhouden; ook de voorbije jaren steunden ze mij als ik in de VS moest crossen en ook nu kon ik op hen rekenen om me individueel bij te staan en ze waren onmiddellijk akkoord dat ik met een SRAM schakelgroep mocht koersen. So far so good.

Intussen had Jef een overeenkomst met Codagex zodat mijn vader daar een paar Prologo-zadels kon afhalen. Toen ik bij Crelan-Vastgoedservice reed, had ik met Codagex een goede band opgebouwd en die is nog steeds intact. Dus ook dat probleem was van de baan.

Derde keer geluk: verzorger en goede vriend vertrokken pas op vrijdag
Wat eerst een tegenvaller was, werd door de omstandigheden een meevaller van jewelste: Wesley Theunis, mijn verzorger, en Kenny Geluykens – een vriend uit de buurt – waren van plan om mee naar de VS af te reizen, maar konden door werkomstandigheden pas op vrijdag vertrekken, wat zorgde dat zij konden instaan voor het materiaal- en kledingtransport. Het toeval stond aan mijn kant.

Mijn vader propte thuis de zadels in dezelfde doos met de frames en Kenny checkte het hele zootje als extra bagage in. Wesley van zijn kant maakte in zijn koffer plaats om al mijn kleding mee op het vliegtuig te krijgen. Pas vrijdagavond rond half acht was al dit materiaal dus ter plaatse in mijn verblijfplaats, in Beaver-Dam, een veertigtal kilometer ten noorden van Waterloo.

Daar had ik ondertussen afscheid moeten nemen van Kristof Cop, mijn vaste mecanicien. Uiteraard had ik alles zelf bekostigd voor Kristof: vluchten, verblijfplaats, enzovoort. Maar ik had er in alle hectiek niet bij stilgestaan dat hij in dienst van het team was en mij dus niet meer mocht bijstaan. Ik kon niet anders dan de beslissing van de ploeg aanvaarden en hem naar huis sturen. Een grote aderlating, maar het was niet anders.

Vierde keer geluk: plots had ik pedalen
Toen ik maanden geleden mijn trip naar de VS plande, ik stond er op om alles zelf te regelen, kwam ik toevallig in contact met twee mecaniciens. We kwamen toen tot de overeenkomst dat zij mijn materiaal gedurende mijn trip hier met hun trailer mee zouden vervoeren. Daardoor hoefde ik geen extra wagen te huren. Die trailer was – puur toeval – gesponsord door Look, ook de pedalen waarmee ik gewend ben te rijden. Nog een probleem van de baan, dus.

Ondertussen waren we wel al vrijdagavond half acht. Toen pas konden we met de opbouw van mijn twee fietsen starten. In Europa trek ik met vijf, zes fietsen naar de wedstrijden, in de VS is dat beperkt tot drie. Dat zijn er nu dus maar twee – omdat Stevens maar twee kaders op voorraad had – maar ik was al lang blij dat ik geholpen was. Tot middernacht zijn we, samen met de mecaniciens van Look,  in Beaver-Dam bezig geweest met de opbouw. Alle extra toebehoren (stuur, wielen, zadelpen, stuurlint en de wielen) werden me geleverd door Zipp, dat ook onder SRAM valt. Net op tijd om zaterdag de omloop te verkennen en – vooral – de fietsen wat in te rijden. Ik switchte daarbij zoveel mogelijk tussen het rode en het zwarte exemplaar om zo beide tuigen volledig getest te hebben.

Vijfde keer geluk: Bontrager als helpende hand
Laatste probleem, maar niet het minste: ik heb een privé-contract met Red Bull. Dus was ik verondersteld zondag met een helm met daarop de publiciteit van hen te rijden. Alleen… mijn helm was eigendom van het Sniper Team. En kon ik dus niet meer dragen. Kwam ik in Waterloo bij Trek langs om mijn Bontrager-schoenen op te halen. Ter verduidelijking: Bontrager is een privé-sponsor en onderdeel van Trek. Ik krijg elk jaar voor de start van het seizoen een paar schoenen thuis opgestuurd, de andere mag ik afhalen tijdens mijn trip in de VS. Toen ik daar het probleem van de helm aankaartte, bood Bontrager me de oplossing aan. Na toestemming van Red Bull – dat normaal zelf de helms bestickert – is men daar vrijdagmorgen begonnen om de helm fietsklaar te krijgen. Straf dat dit gelukt is. Het knippen, afdrukken en bestickeren neemt namelijk  een volle dag in beslag. Ook die was dus net op tijd klaar om zaterdag de verkenning te kunnen doen.

Tot zo ver mijn race tegen de tijd. Dat ik die wedstrijd heb kunnen afsluiten met een tweede plaats en zo mijn klassement in de Wereldbeker heb gered, deed achteraf deugd en zorgde voor opluchting. Niet gewonnen? Toon Aerts was de betere, geen discussie over. Maar zaterdag in Iowa zal ik er toch alles aan doen om mijn Amerikaanse trip – die ik nooit meer vergeet – met een zege af te sluiten…

Dit artikel delen:

72 Reacties

jessevdalen 25 september 2018 om 18:14

Aan alles kun je merken dat dit niet door Wout zelf geschreven wordt, maar door een schrijver (ghostwriter) van wf. Woordkeuze is te uitgebreid en persoon waarin gesproken wordt is te onpersoonlijk. Zie bijvoorbeeld eens een column van gesink en boogerd in de telegraaf

FBahamontes 25 september 2018 om 18:20

Die columns van Gesink en Boogerd werden natuurlijk ook gewoon door ghostwriters geschreven. Geen enkele topsporter schrijft zijn columns(of biografieën of wat dan ook) zelf.

FDJ 25 september 2018 om 18:26

Gok dat de Ghostwriter Nico Dick is. De ene week wordt Nico Dick aangenomen met een verleden als biograaf van Wout van Aert. Een week later kondigt diezelfde Dick de column van Van Aert aan.

Dus dan is 1 en 1 heel snel twee.

tendam 25 september 2018 om 18:41

Die column van Gesink schrijft (schreef?) hij ook niet zelf. Ik heb vroeger wel eens een paar columns van hemzelf gelezen op z'n website, met de van hem bekende licht cynische humor. Die columns in de Telegraaf zijn dodelijk saai en humorloos.

Ik vind deze column van Van Aert's ghostwriter wel vermakelijk, eigenlijk. En hij doet z'n sponsors een plezier ;)

ddijkers 25 september 2018 om 18:19

Met alle respect, dit draagt voor mij helemaal niets bij. Ik lees dit als een dankbetuiging aan manager en bovenstaande merken. Hij kan beter even pauze nemen hiermee en gaan schrijven als hij er aan toe is.

Mwielerfan 25 september 2018 om 19:21

Erg humorloos allemaal inderdaad

Romāns Vainšteins 25 september 2018 om 18:21

Ghostwriter is natuurlijk prima want dit is hartstikke leuk leesbaar. Van Aert en omkadering zijn prima zakenjongens want zo’n beetje 10 merken krijgen hier even een fijne pluim in de aersch, echt het nadeel naar een voordeel omdenken, profs.

Dark Noise 25 september 2018 om 18:22

Ik vind dit net interessant, in elk geval veel realistischer dan veel eindeloos gefantaseer dat je hier soms leest.

Jean Dumas 26 september 2018 om 01:17

Inderdaad leuk om te lezen over het materiaal, en hoe daarmee wordt omgegaan in deze unieke situatie. Meestal hebben renners een vrij beperkte scope, maar dit is de toekomst, wat je ook van de situatie mag denken.

Hoop dat Wout ook nog eens roddelt over Sniper, want het moet wel smullen blijven natuurlijk.

Dark Noise 26 september 2018 om 10:46

Juist toch, wie van ons weet iets van hoe het er concreet aan toegaat? Ik las eerder in de media dat de fietsen door Stevens op het vliegtuig richting US waren gestoken. Niet dus, een vriend van Wout bracht ze mee als extra bagage. Mensen kunnen zeggen dat hen dat niet interesseert, mij dus wel, in elk geval meer dan bepaald gespeculeer van een (anti)fan.
Een roddelaar zie ik niet echt in Wout. Wel iemand die gericht bepaalde en soms crue uitspraken doet, voor mij boeiend genoeg.
Wout is natuurlijk ook prof en leeft van sponsoring.

kruissema 25 september 2018 om 18:30

Mooi verhaal, echt leuk om te lezen.

VerstandOpNul 25 september 2018 om 18:34

Leuk stukje, leest als een jongensboek.
Volgens mij is WvA prjma in staat om zelf een copumn te schrijven, maar ik bem toch wel nieuwsgierig: wielerflits, schrijft er iemand mee aan deze columns??

Emergo 25 september 2018 om 18:37

Dat kan wel eens lang op een antwoord wachten worden.

Explorer 25 september 2018 om 18:44

Lekker belangrijk ‘wie’ er schrijft.
Leest het lekker weg? Is het kwalitatief onderbouwt? Er wordt flink met sponsers gesmeten, om het verhaal kracht bij te zetten. Prima verhaal, de een vind het leuk de ander minder.
Wout, Nico, WF wie het ook schrijft ga zo door. Professionaliseren vsn de site gaat gestaag door. Dikke pluim.

leegloper 25 september 2018 om 18:56

Ik vind het wel fijn dat de naam van de schrijver erbij staat. Als dat Nico Doup samen met Wout van Aert is, zet dan gewoon beide namen eronder. Verder vind ik het een leuk verhaal.

Sephiroth 25 september 2018 om 18:53

Tis tenminste weer eens wat anders, en ik vind het wel lachen.. keertje meer of minder een sponsornaam boeit mij niet.zelf al was er enkel genoemddat hij z’n outfit bij elkaar heeft moeten sprokkelen dan was de sponsor hulp evident geweest…

leegloper 25 september 2018 om 18:54

Dankjewel Stevens, Bioracer, SRAM, Codagex, Prologo, Look, Zipp, Red Bull, Trek en Bontrager.

xistnc 25 september 2018 om 21:22

Dankjewel leegloper voor de samenvatting :p

Romāns Vainšteins 25 september 2018 om 21:35

Precies 10 ja

Pizzi 26 september 2018 om 00:19

Je vergeet Nico Dick te bedanken ;)

Birdheart 25 september 2018 om 18:58

Ehmmm was het niet zo volgens camp nuyens dat hij zich nooit netjes gedroeg naar sponsers? Onder andere SRAM! Wordt hier bij naam en toenaam genoemd. Kan het niet helpen om het bericht van nuyens in twijfel te trekken maar dit verhaal is net even iets te erg overtrokken wat betreft het bewijzen dat hij wel goed is voor sponsors.
Ja ik wil graag achtergrond informatie maar lees ik nu een commercial of het echte verhaal?

Romāns Vainšteins 25 september 2018 om 18:58

Tot nu toe pakt het natuurlijk mooi uit die columns, puik werk Dicky

Mijn angst dat het straks hakken wordt wanneer van Aert Poellie eens op een gemene manier te grazen neemt in de blubber is echter nog niet meteen geweken.

Marcel1112 25 september 2018 om 19:38

Meer dan een zeventje kan ik je nu helaas niet geven. Dicky en Poellie heb je aardig gedaan, maar met het kleineren van van Aert schiet je te nog wat te kort.

west 25 september 2018 om 18:58

Nico, je bent bovenaan het woord “Advertorial” vergeten!

Chaba 26 september 2018 om 09:32

Hahaha precies! xD

Slurpie Blauw 25 september 2018 om 19:01

Wel spannende tijden voor WVA. Dat levert leuke columns op. Wie ze ook moge schrijven.

delgado 25 september 2018 om 19:03

Een hele week dus geen fiets aangeraakt? Sterk om dan nog gewoon 2e te worden. Een overwinning was een mirakel geweest.

havana 25 september 2018 om 20:13

Hij zal wel een wegfiets mee hebben genomen.

Jacco van Stierop 25 september 2018 om 19:09

Wel een aardig inkijkje zo over de logistieke beslommeringen. Het voordeel van de breuk is in ieder geval dat het een zeer fraaie kampioenstrui heeft opgeleverd met een uitstekend gekozen lettertype dat blijk geeft van veel smaak.
Wie het heeft geschreven of dat alles naar waarheid is weergegeven vind ik niet zo belangrijk, het leest redelijk weg, ondanks die vele sponsornamen, maar dat schijnt te getuigen van een professionele instelling. Het is echter wel weer opnieuw erg zakelijk, zie de passage over het afscheid van Kristof Cop, en over de huidige gemoedstoestand van Van Aert geen woord. Verder is me nog steeds niet duidelijk waarom Van Aert deze Amerikaanse wedstrijden aantrekkelijk vindt.

Mwielerfan 25 september 2018 om 19:24

Inderdaad. Hoe laat hij naar bed gaat zal me worst zijn. Een beetje emoties zijn veel interessanter

Frodo 25 september 2018 om 19:32

Misleiding vind je geen probleem?

Verweggistan 25 september 2018 om 19:18

Ik vind het wel interessant om te lezen over al die contacten en banden die er zijn tussen sponsor en renner.

Baik-Baik 25 september 2018 om 19:19

Ik had weinig met Van Aert de afgelopen seizoenen en daar kwam dan ook nog de overstap naar Lotto Jumbo bij waar ik een fervent basher van ben.

Maar de laatste weken heb ik toch sympathie voor Van Aert gekregen en wens ik hem een goede winter toe. Hij laat toch zien dat hij karakter heeft, zowel de renner als mens.

vanSpringel 25 september 2018 om 20:22

Dat gevoel heb ik nu precies hetzelfde.

Mwielerfan 25 september 2018 om 19:27

Volwassen hoe hij/nico over die assistent die terug moest praat. Wel een foutje want wva zegt dat hij alles bekostigd. Maar tijd betalen kost waarschijnlijk meer dan reis en verblijf en die betaald Nuyens.

Frodo 25 september 2018 om 19:30

Als WVA dit niet zelf schrijft is het marketingtechnische misleiding. Kan mij niets schelen dat dit vaker gebeurd. Het is nep en niet chique. Respectloos ook naar lezers.

Verweggistan 25 september 2018 om 19:51

Meestal is het met zo’n column dat de schrijver even gebeld heeft met de columnist, wat vragen heeft gesteld over een specifiek onderwerp, en dat gesprek weergeeft in goed leesbare zinnen en een verhaal met kop en staart. Ik denk dat in veel gevallen beter is dan een sporter die echt zelf schrijft, nog los van of die daar überhaupt tijd voor heeft (nu kost het Wout misschien een kwartiertje). Dus je zou het ook ‘Nico belt met Wout’ kunnen noemen. Maar dan lezen minder mensen het.

Domestique 25 september 2018 om 19:57

Dag 1 op Planeet Aarde?

Romāns Vainšteins 25 september 2018 om 20:17

:)

LB117 25 september 2018 om 20:46

Hahahaha, het schrijven van een column is moeilijk en een vak.
Denk jij dat mannen zoals Cruijff v Hanegem en Gesink dit zelf doen?
clown basssie!?

xistnc 25 september 2018 om 21:26

Cruijff sowieso.

rahimns 25 september 2018 om 19:34

Wat een gezeur toch… wees blij dat een renner hier exclusief zijn ervaringen wilt delen. Wat maakt het uit wie het schrijft. Dit zijn toch mooie inkijkjes in het leven van een wielrenner. Kom op zeg, kunnen we dan echt alleen maar klagen hier.

jvh93 26 september 2018 om 08:36

Volledig mee eens Rahim! ik vind het ook wel leuk om te lezen

Sonsbach Allstars 25 september 2018 om 20:07

Mooie aanwinst WvA de columnist. Het geeft een mooie inkijk in de beslommeringen voor zo’n en wedstrijd.
En de titel ook leuk gekozen te midden van de ITT’s op het WK. Al dan niet toevallig gekozen.

nickdt 25 september 2018 om 20:08

Tja, als WVA alles van Cop zelf heeft betaald, gaat dat ook nog meespelen uiteindelijk, want eigenlijk is het het off-seizoen voor Cop, want de ploeg moet toestemming geven hebben omdat het seizoen nog loopt.

deluxe 25 september 2018 om 20:36

Ik vind dit een erg boeiende inkijk in het leven van een renner! Ik kijk al uit naar de volgende column. Hopelijk na winst in Iowa!

Wielerfan1987 25 september 2018 om 20:50

Ik vind het helemaal geen probleem en zelfs wel netjes van Wout dat hij de diverse sponsoren 'en public' dankt voor hun service in deze column.

Het geeft een inzicht in de situatie met normaliter ploeg en voor bepaalde renners privé sponsoren en hoe dat wettelijk gezien geregeld is.
En de diverse sponsoren die in dit geval (vermoedelijk) zonder financiele vergoeding de materialen etc voor Wout op zulk korte termijn geregeld hebben verdienen voor deze service wel een bedankje en een stukje positieve publiciteit.

Dat lijkt mij zelfs niet meer dan eerlijk voor die bedrijven dat zij er wat positieve publiciteit en goodwil voor terug krijgen.

Mark 25 september 2018 om 21:08

Boeit me niet wie het nu geschreven heeft, ik vind het een interessant om te lezen hoe dit logistiek geregeld is om het voor elkaar te krijgen om te koersen in de VS, zo kort na de breuk met Sniper/Nuyens.

Dat er verkapte reclame voor alle sponsors in zit vind ik niet erg, liever 10 keer dit dan 1 keer een reclame die mijn Spotify muziek om mijn telefoon pauzeert. Dat zorgt er bij mij voor dat ik vaker op cyclingnews.com zit ipv hier.

Chaba 26 september 2018 om 09:33

Hahaha dit kan je toch geen verkapte reclame meer noemen :D

  • 1
  • 2

Reactie plaatsen

Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.