Vuelta a España 2019 – Etappe 13 van Bilbao naar Los Machucos

donderdag 20 december 2018 om 12:50

Het is niks voor de Vuelta a España, maar we hebben al een paar dagen geen aankomst bergop meer gehad. Na de individuele tijdrit in het zuiden van Frankrijk en etappes naar Urdax en Bilbao, finisht het peloton vrijdag op de flanken van de ontzettend steile Alto de los Machucos. Wie de Alto de Arraiz (de scherprechter van de etappe van donderdag, red.) al zwaar vindt, zal steil achterover slaan bij het zien van Los Machucos, zoals de klim ook wel wordt genoemd.

Maar laten we beginnen bij het begin, in startplaats Bilbao, waar de renners donderdag nog streden om een prestigieuze ritzege. Het peloton koerst aanvankelijk over Baskische wegen, maar we trekken al snel richting het westen en de nabijgelegen regio Cantabrië. De eerste twintig kilometer van de twaalfde etappe zijn nog relatief vlak, maar dan begint het al voorzichtig te klimmen naar Traslaviña.

Enkele kilometers na de passage door Traslaviña zijn de eerste bergpunten te verdienen op de Alto de la Escrita (5,9 km aan 4%) van derde categorie. De Escrita is de eerste van in totaal zeven beklimmingen, en laat het nu toevallig ook de makkelijkste helling zijn die de renners krijgen voorgeschoteld. Na een relatief korte afdaling gaat het meteen weer omhoog naar de top van de Alto de Ubal (7,9 km aan 6%).

Na de Ubal is het even gedaan met klimmen, maar niet voor lang, want na 73 kilometer is het tijd voor de Collado del Asón (13 km aan 3,9%), gelegen in het wonderschone natuurpark Collados del Asón. De Asón moet het zeker niet hebben van zijn stijgingspercentages, maar het is wél de langste beklimming van deze etappe. Het peloton (of wat daar nog van over is) zal waarschijnlijk in blok naar boven rijden.

Nee, dan is het meer uitkijken naar de Puerto de Alisas (8,5 km aan 6%), die al vrij snel na de afdaling van de Collado del Asón opdoemt. Eenmaal boven op de Alisas is het nog zestig kilometer tot het vreselijke monster met de naam Los Machucos, dus is het maar de vraag of we hier spektakel te zien krijgen. Al helemaal omdat het een tijdje duurt vooraleer we beginnen aan de volgende beklimming.

Miguel Ángel López en Alberto Contador worden aangemoedigd tijdens Los Machucos – foto: Cor Vos

Na een vlakke tussenfase van zo’n twintig kilometer begint het wegdek weer zoetjesaan omhoog te lopen, maar pas op 35 kilometer van de meet zien de renners het bordje ‘comienza el puerto’, wat de inleiding is voor de Puerto de Fuente Las Varas (6,3 km aan 4,5%). De Puerto de Fuente Las Varas… Het is een schitterende naam, maar echt steil is de beklimming niet. Dat geldt ook voor de daaropvolgende Puerto de la Cruz de Usaño (4,2 km aan 4,7%).

Het is toch vooral wachten op de inleidende flanken van de slotklim. Na de Puerto de la Cruz de Usaño is het nog goed dertien kilometer tot de voet van Los Machucos, waar het allemaal moet gebeuren tussen de klassementsrenners. De Alto de Los Machucos (6,8 km aan 9,2%) werd twee jaar geleden ontdekt door de organisatie, die besloot een finish te organiseren op de top van dit Cantabrische monster.

Dat beviel blijkbaar zo goed, dat we twee jaar later alweer terugkomen voor een nieuwe finish op Los Machucos, een bijzondere onregelmatige maar loodzware beklimming. Je hoeft geen raketgeleerde te zijn om te begrijpen dat het een ideale col is voor de springveren, die de voorkeur geven aan hollen en stilstaan. Stroken van twintig procent worden regelmatig afgewisseld met vlakke en zelfs licht dalende stukken.

En toch zullen de verschillen groot zijn op de top van de 880 meter hoge Los Machucos, aangezien de renners ook drie kilometer moeten klimmen aan ruim 13%. Daar komt nog bij dat het wegdek op 2,5 kilometer van de finish drastisch verandert, van een gewone (maar niet al te beste) asfaltweg naar een soort betonplaat met geulen, die overdwars in het wegdek zijn gestoken om extra grip te verlenen aan naar boven tuffende auto’s.

Alberto Contador, dansend op de pedalen – foto: Cor Vos

Het is slechts van korte duur, maar het zorgt wel voor extra dynamiek. We zagen het twee jaar geleden, toen we een duel op het scherpst van de snede kregen tussen een dansende Alberto Contador en een krasselende Chris Froome. De Britse ronderenner piepte en kraakte, maar wist zijn rode leiderstrui te behouden, al had hij daar wel een heel sterke ploeg voor nodig.

De ritzege ging naar de Oostenrijker Stefan Denifl, die als vroege vluchter uit de greep wist te blijven van Contador. Inmiddels kennen we het geheim van de Oostenrijker… Hierdoor mag de inmiddels gestopte Spanjaard zich officieel de eerste winnaar noemen op Los Machucos. Wie treedt vrijdagmiddag in de voetsporen van de drievoudig Vuelta-winnaar?

Start: 12.58 uur in Bilbao
Finish: 17.20-17.51 uur op Los Machucos 

Dit artikel delen: