Tour de France 2019 – Etappe 15 van Limoux naar Foix / Prat d’Albis

maandag 29 oktober 2018 om 15:34

Of de renners een rustdag verdienen na de intense strijd op de flanken van de Col du Tourmalet? Misschien wel, maar de Tour gaat gewoon door! En we blijven ook in de Pyreneeën, aangezien de organisatie drie interessante beklimmingen in het parcours heeft opgenomen. Tussen startplaats Limoux en de finish op de top van Prat d’Albis liggen maar liefst 4700 hoogtemeters. Om u een idee te geven van de lastigheidsgraad: in de rit met aankomst op de gevreesde Tourmalet werden er minder hoogtemeters overwonnen.

De sprinters zullen het niet graag horen, maar gelukkig hebben zij nog even om het allemaal te verwerken. Eerst moeten de heren renners nog vertrekken uit Limoux, een Zuid-Frans wijnstadje in het departement Aude. Het is niet dat de Tour hier kind aan huis is, maar in 2011 en 2012 vertrok er wél een etappe uit Limoux, respectievelijk naar Montpeiller (gewonnen door Mark Cavendish) en Foix (Luis Leon Sánchez). Ditmaal koerst het peloton eveneens naar Foix, maar de toenmalige winnaar Sánchez zal zich de finish niet kunnen herinneren.

Het beeld in Zuid-Frankrijk – foto: Cor Vos

Maar dat is voor later, aangezien de vijftiende etappe 185 kilometer lang. En we dus eerst een lange aanloop krijgen naar de voet van de slotklim. Vanuit Limoux gaat het over relatief vlakke wegen naar Espéraza, waar ze in het lokale museum levensgrote en wederopgebouwde dinosaurussen tentoonstellen. Maar de renners zullen geen tijd hebben om een kijkje te nemen. Nee, het is namelijk klimmen geblazen naar de top van de Col des Tougnets, waar overigens geen bergpunten te verdienen zijn. Zie het dan ook als een opwarmertje voor wat nog komen gaat.

Het aperitiefje volgt een kleine dertig kilometer later met de Col de Montségur (6,8 km aan 6%) van tweede categorie. De coureurs kunnen – eenmaal weer beneden – weer even ademhalen, aangezien ze over vlakke wegen koersen naar het wonderschone Tarascon-sur-Ariège, alwaar de Port de Lers begint. Dit is een bijzonder gelijkmatige col van 11,4 kilometer aan 7%. Vrijwel direct na de afdaling van de Lers begint het weer te klimmen naar de top van de Mur de Péguère. En over die Mur de Péguère, daar valt wel wat over te vertellen.

Eerst over de klim zelf: de renners moeten bijna tien kilometer (9,3 kilometer om precies te zijn) klauteren aan een gemiddelde van 7,9%. Maar dit is slechts een dwarsdoorsnede van de beklimming, wat betekent dat het regelmatig steiler is dan die slordige acht procent. De Mur de Péguère kent eigenlijk twee gezichten: de eerste zes kilometer – over mooie brede wegen – zijn prima te doen met een gemiddelde hellingsgraad van ongeveer 6%. Maar de laatste 3,3 kilometer zijn dan weer loodzwaar…

De afwezige Chris Froome ziet af op de Mur de Péguère – foto: Cor Vos

Plots zakken de percentages niet meer onder de 11%, terwijl er regelmatig uitschieters zijn tot 18%. Maar nog belangrijker is dat de renners plots over een veredeld geitenpad worden gestuurd, zoals we dat zo goed kennen uit de Vuelta a España. Zo moest de Tourkaravaan zich in 2012 en 2017 naar boven hijsen. Zeven jaar geleden reden de favorieten en groupe naar boven, maar moest Cadel Evans op de top stoppen vanwege een lekke band. De Australiër – dat jaar de titelverdediger – werd minutenlang aan zijn lot overgelaten. De ontredderde blik van de ex-wereldkampioen staat nog altijd op het netvlies gebrand.

In 2017 kregen we wel spektakel tussen de favorieten, maar toen lag de finish ook vlak na de afdaling van de Péguère. Dit jaar krijgen de renners nog een ‘heerlijk’ toetje voorgeschoteld met de onbekende Prat d’Albis. Ook deze beklimming is behoorlijk smal, zoals wel vaker in de Pyreneeën. Vanaf de voet tot aan de top is het 11,8 kilometer, en dat aan een gemiddelde van net geen zeven procent. Maar dit is slechts het gemiddelde: zo loopt de vierde kilometer aan 10,5%, terwijl de zesde kilometer nog zwaarder is aan 11%.

De laatste vier kilometer vlakken dan weer wat af, maar na ruim vierduizend hoogtemeters zullen de benen al zijn volgelopen met melkzuur. Wat we verder nog kunnen vertellen over de Prat d’Albis? Nou, dat de klim bijzonder veel bochten telt, en dat het wegdek niet overal even goed is. Ow ja, en dat het uitzicht bij momenten spectaculair is! Wie fietst zich hier in de voetsporen van Warren Barguil, die twee jaar geleden won in Foix? Al was dat (natuurlijk) wel na een totaal andere finish.

Warren Barguil won twee jaar geleden in Foix, al was dat wel na een andere finale – foto: Cor Vos

Start: 12.10 uur
Finish: 17.07-17.44 uur

Dit artikel delen: