Forum - Blog 1 - Mondialisering van het wielrennen treft Canada
Geplaats door xistnc op woensdag 8 september 2010 om 02:09.
Terwijl de renners in de 75-jarige Vuelta na de rustdag gaan beslissen wie deze 63e editie op zijn naam mag schrijven, maakt de andere helft van het profpeloton zich op voor twee Transatlantische ProTour-wedstrijden in Canada. Het heeft de UCI in het kader van haar mondialisering behaagd om halverwege de periode tussen de Tour de France en het WK en precies tijdens de Ronde van Spanje, eendagskoersen te organiseren in achtereenvolgens Québec en Montréal. Beide steden maken deel uit van de provincie met eveneens de naam Québec en zijn, wellicht niet geheel toevallig, Franstalig. Eyserbos zag dat het medio september nog goed toeven is in Canada en doet een aantal keer verslag van de wielerbeleving in Canada.
Kim Feenstra
Vanuit de lucht doen de buitenwijken van Montreal onmiddellijk denken aan een willekeurige Nederlandse vinexwijk, pak ‘m beet Leidsche Rijn bij Utrecht of Vathorst bij Amersfoort. Almere-Buiten mag ook. De keurige rijtjes met identieke huizen, gebouwd onder pseudo-architectuur, kunnen met name Nederlandse renners een gelukzalig gevoel van thuiskomen geven. De lichtblauwe vlekjes bij meer dan de helft van de huizen alsmede de regelmatige onderbrekingen in de vorm van een rugbyveld, footballterrein of baseballarena en het ontbreken van eeuwenoude kerktorentjes, maken echter duidelijk dat het toch niet om Nederland, maar om Noord-Amerika gaat.
Zelfs de miezerregen is als thuis en ook het vliegveld doet Hollands aan. Door de grote ramen lijkt de stad onder handbereik en de OV-bussen zouden zo ingezet kunnen worden op lijn 11 of 12 tussen Utrecht CS en de Uithof. Vanaf een levensgrote Gucci-billboard worden nietsvermoedende reizigers verleidelijk aangestaard door Hollands vorige topmodel Kim Feenstra. Gelukkig maken billboards nog altijd geen geluid. De heftig fluitende verkeersmarshall buiten de vertrekhal doet vermoeden dat de Fransen toch iets van hun Zuideuropese temperament hebben achtergelaten.
Tour de l’Ile
Of de bevolking van Montréal beseft dat ze komende zondag gastheer zijn van een belangrijke profwielerkoers? De autoverhuurder en de hotelreceptionist proberen het spel mee te spelen, maar vallen al gauw door de mand. Het gaat hier absoluut niet om de Tour de l’Ile, een jaarlijks mega-evenement waarbij op de eerste zondag van juni tienduizenden mensen massaal de afgezette stad doorkruisen voor een tocht van maarliefst 45 kilometer. En nee, uw verslaggever gaat volgende week niet meedoen aan die kennelijke profwielerkoers.
Ook de verhuurder van een spiksplinternieuwe maar iets te kleine Fuji 3.0 (58cm) met toeclips weet niet wat er aan de hand is. Het was hem wel opgevallen dat de dranghekken van de marathon van vorige week op sommige plaatsen niet werden opgehaald en dat de gemeente opeens zeer ijverig was met het repareren van enkele slechte stukken wegdek. Is dit dan misschien de jaarlijkse vrouwenkoers? Neen, ook niet, waarbij overigens het toeval (?) wil dat die precies dit jaar is afgelast. Maar als de mensen in het geheel niet weten wat er aan de hand is en opeens geconfronteerd worden met een grotendeels afgesloten binnenstad? Schouderophalend wordt duidelijk gemaakt dat de Montrealisten relaxte mensen zijn, vooral op zondag.
Boulevard Cavendish
Kleurige bladeren en geurende parken verraden een vroege herfst in de provincie Québec. Is de Ronde van Lombardije verplaatst? De bochtige fietspaden die omgeven van parkjes wat van de autoweg afliggen, zijn het domein van tientallen eekhoorntjes, die al spelend met eikels en beukenootjes de fietstocht tot een slalom maken. Op de route naar het parkoers in Montréal ligt de Avenue Gaetan Boucher. Canada eert haar sporthelden, in dit geval de schaatser die (vrij naar Mart Smeets) net als Frits Schalij zo ongeveer in de 1500 meter woonde. Maar lopen ze met Boulevard Cavendish niet iets te hard op de feiten vooruit?
Anderhalve ronde over het parkoers van komende zondag maakt namelijk onmiddellijk duidelijk dat Mark Cavendish of welke andere sprinter dan ook, nooit zal zegevieren op de Avenue du Parc Mont-Royal aan de voet van het standbeeld van Sir George-Étienne Cartier, één van de politieke aartsvaders van Canada.
Driedubbele Piemert
Direct vanuit de start van de “Grand Prix Cycliste de Montréal” draaien de renners zondagmiddag om 12:15 uur plaatselijke tijd (18:15 uur in Nederland) linksaf voor een eerste beklimming van de noordoostelijke zijde van Mont-Royal. Deze Côte Camilien-Houde van 1,7 kilometer loopt snel op naar 10%, om weer wat af te vlakken naar 4%. Dit is echter van korte duur, want al snel volgen weer stukken van 9-11%, die nu wat langer aanhouden. Het wegdek is niet overal van goede kwaliteit, maar de weg is overal breed genoeg om scheuren te omzeilen. Vanaf vlak onder de top op 215 meter kan een groot deel van Montréal worden bewonderd, maar de renners zullen daar zondag hooguit tijdens de verkenning oog voor hebben.
De geleidelijke afdaling van 3,5 kilometer over brede wegen met goed asfalt, zonder noemenswaardige bochten, zal geen enkel voordeel opleveren voor de technische dalers van het peloton. Na drie haakse bochten beginnen de renners vervolgens aan de tweede helling: de Côte de la Polytechnique. Zou deze gesponsord worden door de Universiteit, die aan deze kant van de Mont-Royal haar hoofdgebouwen heeft? Dit is een korte klim van ruim een halve kilometer die ook weer snel naar de 10% gaat om weer af te vlakken naar 4%. Door het haakse begin, de brede weg en de moeilijkheidsgraad doet deze klim (enigszins gehinderd door een jetlag) denken aan de Piemert vanuit Slenaken in Zuid-Limburg. De eerste klim zou overigens om diezelfde reden als een dubbele Piemert gezien kunnen worden!
Bewegende beelden
Na een kort steil deel van de afdaling met zowaar twee eenvoudige bochten, volgt wederom een zeer geleidelijke afdaling van 4 kilometer over goede, brede, kaarsrechte wegen. Pas bij het opdraaien van de aankomststrook zullen de renners weer echt hun stuur moeten gebruiken. Door een ongelukkig geplaatst labeltje in het parkoersprofiel is niet te zien, dat deze strook eerst 4-5% oploopt om vervolgens iets steiler te dalen. Na een bocht van 180% beginnen de renners vanuit stilstand aan de laatste 500 meter van de ronde van in totaal 12,1 kilometer, die de renners 16 keer moeten afleggen. Logischerwijs loopt de laatste strook dus 5-6% omhoog, hoewel de laatste meters iets vlakker zijn.
Al met al geen technisch, maar wel een zwaar parkoers met in totaal 3700 (!) hoogtemeters over mooie brede wegen. Het decor is niet heel spectaculair, maar de regie van de TV-uitzending zal er allicht in slagen om toch bijzonder karakteristieke beelden van Montréal en de Mont-Royal aan de wereld te tonen. Het is de bedoeling van uw verslaggever om morgen ook enige bewegende beelden van het parkoers te tonen, dit echter onder voorbehoud van technische moeilijkheden.
